Ogólne właściwości farmakokinetyczne

Produkt leczniczy Inuprin zawiera jako substancję czynną inozyny pranobeks (500 mg) – kompleks zawierający inozynę oraz 4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy w stosunku molarnym 1:3. Farmakokinetyka tego związku charakteryzuje się odrębnymi właściwościami każdej składowej kompleksu, co wymaga szczegółowej analizy procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji.¹

Wchłanianie inozyny pranobeks

Po podaniu doustnym u człowieka inozyna pranobeks ulega natychmiastowemu i niemal całkowitemu wchłanianiu (≥90%) z przewodu pokarmowego, po czym jest wykrywalna we krwi. Badania porównawcze na małpach z gatunku Rhesus wykazały, że biodostępność składników takich jak N,N-dimetyloamino-2-propanol (DIP) oraz kwas p-acetamidobenzoesowy (PAcBA) po podaniu doustnym jest bardzo wysoka i porównywalna z podaniem dożylnym, osiągając wartości 94%-100% w pomiarach wydalania z moczem.²

Dystrybucja w organizmie

Badania z wykorzystaniem materiału znakowanego radioaktywnie u małp wykazały specyficzną dystrybucję inozyny pranobeks w różnych narządach. Największe stężenie substancji odnotowano w nerkach, następnie w malejącej kolejności aktywności promieniotwórczej w: płucach, wątrobie, sercu, śledzionie, jądrach, trzustce, mózgu i mięśniach szkieletowych. Taki profil dystrybucji wskazuje na powinowactwo składników leku do określonych tkanek, co ma istotne znaczenie dla jego działania farmakologicznego.³

Metabolizm składników preparatu

Parametry farmakokinetyczne u ludzi po podaniu doustnym 1 g inozyny pranobeks wykazują specyficzną kinetykę poszczególnych składowych. Stężenie DIP w osoczu osiąga wartość 3,7 mikrogramów/ml po dwóch godzinach od podania, natomiast PAcBA wykazuje szybszą kinetykę z maksymalnym stężeniem 9,4 mikrogramów/ml już po 1 godzinie. W badaniach tolerancji dawki u ludzi zauważono, że maksymalny wzrost stężenia kwasu moczowego nie ma charakteru liniowego, a jego wahania oscylują w zakresie ±10% między pierwszą a trzecią godziną po podaniu, co wskazuje na złożoność procesów metabolicznych tego związku.⁴

Główne szlaki metaboliczne

U ludzi w procesie metabolizmu inozyny pranobeks powstają charakterystyczne metabolity. Głównym metabolitem DIP jest N-tlenek, natomiast w przypadku PAcBA głównym metabolitem jest o-acyloglukuronid. U zwierząt laboratoryjnych zaobserwowano, że nawet do 70% podanej doustnie dawki inozyny pranobeks może być odzyskane w moczu w postaci kwasu moczowego. Pozostała część metabolizowana jest do typowych metabolitów purynowych: ksantyny i hipoksantyny.⁵

Eliminacja z organizmu

W analizie wydalania składników inozyny pranobeks z organizmu wykazano, że 24-godzinne wydalanie PAcBA i DIP z moczem przy dawkowaniu 4 g na dobę wynosi w przybliżeniu 85% podanej dawki. Szczegółowe badania radioaktywności wykazały, że 95% radioaktywności związanej z DIP odzyskano z moczem w postaci niezmienionego DIP oraz jego metabolitu N-tlenku DIP. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 3,5 godziny dla DIP oraz znacznie krótszy – 50 minut dla PAcBA, co wskazuje na szybszą eliminację tego ostatniego składnika.⁶

Zależności farmakokinetyczne-farmakodynamiczne

Biodostępność inozyny pranobeks, mierzona jako pole pod krzywą stężenia (AUC), wykazuje wysokie wartości, co świadczy o dobrej absorpcji i dystrybucji leku. W warunkach równowagi odzyskiwanie z moczem składowej PAcBA i jej metabolitu wynosiło ≥90% spodziewanej wartości, natomiast dla składowej DIP oraz jej metabolitu odsetek ten wynosił ≥76%. Wartości AUC w osoczu były również wysokie: ≥88% dla DIP oraz ≥77% dla PAcBA, co potwierdza dobrą biodostępność obu składowych kompleksu leku.⁷

Parametry farmakokinetyczne – zestawienie