Charakterystyka farmakokinetyczna leku Viruzine Forte

Inozyna pranobeks (substancja czynna preparatu Viruzine Forte) stanowi kompleks zawierający inozynę oraz 4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy w stosunku molarnym 1:3. Ze względu na złożoną strukturę chemiczną związku, każda z jego składowych charakteryzuje się odrębnymi parametrami farmakokinetycznymi, co jest istotne z punktu widzenia klinicznego.¹

Proces wchłaniania

Po podaniu doustnym inozyna pranobeks ulega szybkiej i niemal całkowitej absorpcji z przewodu pokarmowego. Badania wykazały, że biodostępność substancji czynnej po podaniu doustnym wynosi ≥90%, a lek szybko pojawia się we krwi. Porównawcze badania farmakokinetyczne przeprowadzone na małpach z gatunku Rhesus potwierdziły, że 94%-100% składników N,N-dimetyloamino-2-propanolu (DIP) oraz kwasu p-acetamidobenzoesowego (PacBA), które występują po podaniu dożylnym, jest wykrywanych w moczu również po podaniu doustnym, co świadczy o wysokiej biodostępności tych składników.²

Dystrybucja w organizmie

Badania z wykorzystaniem znakowania radioaktywnego przeprowadzone na małpach wykazały, że substancja czynna jest dystrybuowana do wielu narządów i tkanek. Najwyższą aktywność promieniotwórczą, wskazującą na koncentrację leku, stwierdzono kolejno w następujących narządach: nerki, płuca, wątroba, serce, śledziona, jądra, trzustka, mózg i mięśnie szkieletowe. Ten wzorzec dystrybucji sugeruje szerokie rozprzestrzenianie się substancji czynnej w organizmie, co może mieć związek z jej działaniem ogólnoustrojowym.³

Metabolizm

Metabolizm inozyny pranobeksu jest złożony i obejmuje przemiany poszczególnych składowych kompleksu. W badaniach przeprowadzonych u ludzi po podaniu doustnym 1 g inozyny pranobeksu zaobserwowano następujące stężenia w osoczu: dla DIP – 3,7 mikrogramów/ml (osiągnięte po 2 godzinach), dla PacBA – 9,4 mikrogramów/ml (osiągnięte po 1 godzinie). Składowa inozynowa ulega przemianom metabolicznym charakterystycznym dla puryn, czego wskaźnikiem jest wzrost stężenia kwasu moczowego w surowicy. W badaniach tolerancji dawki u ludzi zaobserwowano, że maksymalny wzrost stężenia kwasu moczowego nie ma przebiegu liniowego i waha się w zakresie ±10% między 1 a 3 godziną po podaniu leku.⁴

Głównym metabolitem DIP jest N-tlenek, natomiast PAcBA metabolizowany jest głównie do o-acyloglukuronidu. Składowa inozynowa podlega typowemu dla puryn szlakowi metabolicznemu, prowadzącemu do powstania kwasu moczowego. Z tego powodu badania z zastosowaniem znakowania radioaktywnego nie są odpowiednie do śledzenia metabolizmu tego składnika u ludzi.⁵

W badaniach na zwierzętach po doustnym podaniu tabletek zaobserwowano, że do 70% podanej dawki inozyny może być odzyskane w moczu w postaci kwasu moczowego, a pozostała część jako typowe metabolity purynowe – ksantyna i hipoksantyna.⁶

Wydalanie

Wydalanie składników inozyny pranobeksu odbywa się głównie drogą nerkową. W badaniach farmakokinetycznych wykazano, że w warunkach stanu równowagi dynamicznej podczas dawkowania 4 g na dobę, w ciągu 24 godzin z moczem wydalane jest około 85% podanej dawki PAcBA i jego głównego metabolitu. W przypadku DIP, z moczem odzyskiwane jest około 95% radioaktywności związanej z tym składnikiem, w postaci niezmienionego DIP oraz jego metabolitu N-tlenku DIP.⁷

Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi:

• 3,5 godziny dla DIP
• 50 minut dla PAcBA

⁸

Biodostępność

Badania dotyczące biodostępności, wyrażonej jako pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC), wykazały, że w warunkach stanu równowagi odzyskiwanie z moczem składnika PAcBA i jego metabolitu przekraczało 90% spodziewanej wartości. Dla składnika DIP i jego metabolitu odsetek ten wynosił ponad 76%. Badania farmakokinetyczne osoczowego AUC wykazały wartości przekraczające 88% dla DIP oraz ponad 77% dla PAcBA, co potwierdza dobrą biodostępność tych składników po podaniu doustnym.^{90% spodziewanej wartości. Odsetek odzyskiwanej składowej DIP oraz jej metabolitu wynosił >76%. Osoczowy AUC wynosił >88% dla DIP oraz >77% dla PAcBA.”>9}

Farmakokinetyka składowej inozynowej

Składowa inozynowa ulega metabolizmowi w procesie degradacji puryn, prowadzącym do powstania kwasu moczowego, który jest głównym końcowym produktem jej przemian. W badaniach na modelach zwierzęcych wykazano, że po doustnym podaniu inozyny około 70% dawki jest odzyskiwane w moczu w postaci kwasu moczowego. Pozostała ilość jest wydalana jako metabolity pośrednie szlaku purynowego – ksantyna i hipoksantyna. Ze względu na specyfikę przemian metabolicznych inozyny, standardowe badania z zastosowaniem znakowania radioaktywnego nie są odpowiednie do pełnej oceny farmakokinetyki tej składowej u ludzi.¹⁰