Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Solu-Medrol

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa metyloprednizolonu, substancji czynnej zawartej w preparacie Solu-Medrol, nie wykazały nieoczekiwanych zagrożeń w standardowych badaniach farmakologicznych i badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym. Obserwowane działania toksyczne są efektami typowymi dla przewlekłej ekspozycji na egzogenne steroidy nadnerczy.¹

Potencjał rakotwórczy

Metyloprednizolon nie został poddany specyficznym badaniom oceniającym jego potencjalne działanie rakotwórcze u gryzoni. Badania innych glikokortykosteroidów w tym zakresie wykazały niejednorodne rezultaty. Dostępne dane literaturowe wskazują, że niektóre strukturalnie podobne glikokortykosteroidy (budezonid, prednizolon, acetonid triamcynolonu) mogą zwiększać częstość występowania gruczolaków i nowotworów wątrobowokomórkowych po podaniu doustnym w wodzie pitnej samcom szczura. Co istotne, ten efekt tumorogenny obserwowano przy dawkach niższych niż typowe dawki kliniczne, przeliczanych na podstawie powierzchni ciała (mg/m²).²

Potencjał mutagenny

Nie przeprowadzono specyficznych badań genotoksyczności samego metyloprednizolonu. Jednakże badania dotyczące metyloprednizolonu sulfonianu, związku strukturalnie podobnego do metyloprednizolonu, nie wykazały działania mutagennego zarówno w obecności aktywacji metabolicznej, jak i bez niej, w testach na bakteriach Salmonella typhimurium w zakresie dawek od 250 do 2000 µg/płytkę. Podobnie, w badaniach mutacji genetycznych in vitro z wykorzystaniem komórek jajnika chomika chińskiego, w zakresie dawek od 2000 do 10 000 µg/ml, nie zaobserwowano działania mutagennego.³

Dodatkowo, metyloprednizolonu sulfonian nie indukował nieplanowej syntezy DNA w pierwotnych hepatocytach szczura w zakresie dawek od 5 do 10 000 µg/ml. W przeglądzie literatury wykazano, że prednizolonu farnezylan (PNF), związek strukturalnie podobny do metyloprednizolonu, również nie wykazywał działania mutagennego z aktywacją metaboliczną lub bez niej w badaniach z wykorzystaniem szczepów Salmonella typhimurium i Escherichia coli w zakresie dawek od 312 do 5000 µg/płytkę.⁴

Należy zaznaczyć, że w linii komórkowej fibroblastów chomika chińskiego, PNF powodował wzrost częstości występowania strukturalnych aberracji chromosomowych przy aktywacji metabolicznej, ale tylko w najwyższym badanym stężeniu 1500 µg/ml.⁵

Toksyczny wpływ na rozród i rozwój potomstwa

Badania na szczurach wykazały, że kortykosteroidy mogą zmniejszać płodność. W eksperymencie, samcom szczura podawano kortykosteron w dawkach 0, 10 i 25 mg/kg/dobę poprzez iniekcję podskórną raz dziennie przez 6 tygodni, a następnie kojarzono je z samicami, którym nie podawano tej substancji. Po 15 dniu badania dawkę 25 mg/kg/dobę zmniejszono do 20 mg/kg/dobę. Zaobserwowano zmniejszenie ilości czopu kopulacyjnego, co mogło być efektem wtórnym do zmniejszenia masy dodatkowego gruczołu. Dodatkowo, odnotowano zmniejszenie liczby implantacji i żywych płodów.⁶

U wielu gatunków wykazano, że kortykosteroidy mają działanie teratogenne, gdy są podawane w dawkach porównywalnych do stosowanych u ludzi. Badania dotyczące wpływu na reprodukcję wykazały, że glikokortykosteroidy, takie jak metyloprednizolon, powodują zwiększone występowanie:

• Wad rozwojowych (rozszczep podniebienia, zniekształcenia szkieletu)
• Śmiertelności płodów (np. zwiększenie resorpcji)
• Opóźnienia rozwoju wewnątrzmacicznego

Powyższe efekty potwierdzają potencjalne ryzyko teratogenne związane ze stosowaniem glikokortykosteroidów, w tym metyloprednizolonu, w okresie ciąży.⁷