Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dipromal 200 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Dipromal

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa stosowania magnezu walproinianu, substancji czynnej preparatu Dipromal, dostarczają istotnych informacji dotyczących potencjalnego wpływu leku na organizm, które zostały uzyskane w modelach zwierzęcych przed wprowadzeniem produktu do badań klinicznych z udziałem ludzi.¹

Toksyczność po podaniu wielokrotnych dawek

W badaniach z zastosowaniem wielokrotnych dawek magnezu walproinianu zaobserwowano istotne zmiany w układzie rozrodczym zwierząt doświadczalnych. U dorosłych szczurów otrzymujących doustnie dawki 1250 mg/kg mc./dobę oraz u psów otrzymujących 150 mg/kg mc./dobę odnotowano następujące zmiany:²

• Zwyrodnienia jąder
• Zanik tkanki jądrowej
• Nieprawidłowości w procesie spermatogenezy
• Zmniejszenie masy jąder

Wpływ na młode osobniki

Badania prowadzone na młodych szczurach wykazały odmienną wrażliwość na działanie walproinianu w porównaniu do osobników dorosłych. U młodych zwierząt obserwowano zmniejszenie masy jąder jedynie po podaniu dawek przekraczających maksymalną tolerowaną dawkę, wynoszącą 240 mg/kg mc./dobę przy podaniu dootrzewnowym lub dożylnym. Co istotne, zmianom tym nie towarzyszyły zmiany histopatologiczne.³

Przy podawaniu dawek tolerowanych (do 90 mg/kg mc./dobę) nie stwierdzono wpływu walproinianu na narządy rozrodcze samców. Na podstawie przeprowadzonych badań młode zwierzęta nie zostały uznane za bardziej podatne na zmiany w jądrach niż osobniki dorosłe. Należy jednak podkreślić, że znaczenie tych wyników w kontekście populacji dzieci i młodzieży pozostaje nieustalone.⁴

Badania płodności

W specjalistycznych badaniach oceniających wpływ walproinianu na płodność u szczurów wykazano, że substancja podawana w dawkach do 350 mg/kg mc./dobę nie wywierała istotnego wpływu na płodność samców. Jednocześnie warto zauważyć, że niepłodność męska została rozpoznana jako działanie niepożądane u ludzi w praktyce klinicznej.⁵

Toksyczność przewlekła

Badania toksyczności przewlekłej przeprowadzone na szczurach i psach pozwoliły zaobserwować szereg zmian patologicznych, w tym:⁶

• Zanik jąder
• Zwyrodnienie nasieniowodu
• Niedostateczną spermatogenezę
• Zmiany w płucach
• Zmiany w gruczole krokowym

Teratogenność, mutagenność i rakotwórczość

Badania przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych wykazały działanie teratogenne kwasu walproinowego. Efekt ten zaobserwowano u myszy, szczurów i królików.⁷

Ocena potencjału mutagennego dała wyniki ujemne, co wskazuje na brak działania mutagennego badanej substancji w standardowych testach.⁸

W długoterminowych badaniach nad potencjalnym działaniem rakotwórczym, przeprowadzonych na szczurach i myszach, zaobserwowano zwiększoną częstość występowania podskórnego włókniakomięsaka u samców szczurów, jednak tylko przy zastosowaniu bardzo wysokich dawek magnezu walproinianu.⁹