Właściwości farmakokinetyczne
Neosine Plus (250 mg + 1,5625 mg Zn2+)/5 ml

Właściwości farmakokinetyczne produktu leczniczego Neosine Plus

Produkt leczniczy Neosine Plus zawiera dwie substancje czynne: inozyny pranobeks (250 mg) oraz jony cynku w postaci cynku glukonianu (1,5625 mg Zn2+) w 5 ml syropu. Właściwości farmakokinetyczne produktu są determinowane przez obie te substancje, a każda z nich charakteryzuje się odrębnymi parametrami farmakokinetycznymi, które zostaną szczegółowo omówione poniżej.¹

Farmakokinetyka inozyny pranobeksu

Każda z składowych kompleksu inozyny pranobeksu wykazuje odrębną charakterystykę farmakokinetyczną.²

Wchłanianie

Po podaniu doustnym inozyny pranobeks wchłania się szybko i niemal całkowicie (≥90%) z przewodu pokarmowego i przedostaje się do krwiobiegu. Badania wykazały, że 94%-100% składników kompleksu, takich jak DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol) oraz PacBA (kwas p-acetamidobenzoesowy), które występują po podaniu dożylnym, stwierdza się również w moczu po podaniu doustnym u małp Rhesus, co świadczy o wysokiej biodostępności tego związku.³

Dystrybucja

Materiał znakowany radioaktywnie po podaniu produktu leczniczego u małp lokalizowano w różnych narządach. Najwyższą aktywność promieniotwórczą odnotowano w kolejności malejącej w: nerkach, płucach, wątrobie, sercu, śledzionie, jądrach, trzustce, mózgu i mięśniach szkieletowych. Ta dystrybucja wskazuje na szerokie rozprzestrzenianie się substancji czynnej w organizmie.⁴

Metabolizm

Badania u ludzi po podaniu doustnym jednego grama inozyny pranobeksu wykazały następujące stężenia w osoczu: DIP – 3,7 μg/ml po 2 godzinach oraz PacBA – 9,4 μg/ml po 1 godzinie. W badaniach tolerancji dawki u ludzi, maksymalny wzrost stężenia kwasu moczowego (który jest wskaźnikiem przemian inozyny) nie wykazywał zależności liniowej i wahał się w zakresie ±10% między 1 a 3 godziną po podaniu.⁵

Składowa inozynowa kompleksu metabolizowana jest w procesie degradacji puryn do kwasu moczowego. U zwierząt po doustnym podaniu tabletek do 70% podanej dawki inozyny można odzyskać w moczu jako kwas moczowy, a pozostałą część jako typowe metabolity – ksantynę i hipoksantynę.⁶

Wydalanie

Wydalanie PAcBA i jego głównego metabolitu z moczem w ciągu 24 godzin, przy dawkowaniu 4 g na dobę w stanie równowagi, wynosiło około 85% podanej dawki. Z moczem odzyskano również 95% radioaktywności związanej z DIP, jako niezmieniony DIP oraz jako N-tlenek DIP. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 3,5 godziny dla DIP oraz 50 minut dla PAcBA.⁷

U ludzi głównym metabolitem DIP jest N-tlenek, natomiast w przypadku PAcBA jest to o-acyloglukuronid.⁸

Biodostępność

W warunkach stanu równowagi odzyskiwanie z moczem składowej PAcBA oraz jej metabolitu wynosiło ≥90% spodziewanej wartości. Dla składowej DIP i jej metabolitu odsetek odzyskiwany wynosił ≥76%. Pole pod krzywą stężenia w osoczu (AUC) osiągało wartości ≥88% dla DIP oraz ≥77% dla PAcBA, co wskazuje na dobrą biodostępność obu składników kompleksu.⁹

Farmakokinetyka cynku glukonianu

Wchłanianie

Wchłanianie cynku odbywa się głównie w jelicie cienkim przy udziale specyficznych białek transportowych. W normalnych warunkach fizjologicznych proces ten nie ulega nasyceniu. Przy wysokim spożyciu cynku dodatkowo zachodzi absorpcja zwykła (nienasycona) lub bierna dyfuzja. Kinetyka wchłaniania prawdopodobnie podlega zjawisku nasycenia, ponieważ prędkość transportu cynku zwiększa się wraz ze zmniejszaniem się jego zasobów w organizmie.¹⁰

Ekspresja transportera jelitowego wykazuje adaptację do ilości przyjmowanego cynku – przy niskim spożyciu cynku wzrasta wchłanianie jelitowe, co ogranicza jego straty. Homeostaza cynku jest zatem ściśle regulowana poprzez układ pokarmowy dzięki skoordynowanemu działaniu różnych mechanizmów transportujących.¹¹

Wchłanianie cynku z pożywienia waha się w szerokim zakresie od 15 do 60%. Zawartość cynku w tkankach oraz procesy zależne od cynku są utrzymywane na stabilnym poziomie nawet przy znacznych wahaniach w ilości przyjmowanego pierwiastka. Gdy wzrasta spożycie cynku, zmniejsza się stopień jego wchłaniania, a zwiększa się wydalanie jelitowe, przy jednoczesnym zachowaniu niemal stałej wielkości wydalania z moczem.¹²

Dystrybucja

Cynk nie jest równomiernie rozłożony w organizmie. Najwyższe stężenia tego pierwiastka występują we włosach, oczach, męskich narządach płciowych i kościach. Niższe stężenia cynku obserwuje się w wątrobie, nerkach i mięśniach. W krwi dystrybucja cynku jest nierównomierna – około 80% całkowitego cynku obecnego we krwi znajduje się w erytrocytach. W osoczu cynk wiąże się słabo z albuminą, około 7% tworzy kompleksy z aminokwasami, a pozostała część wiąże się silnie z makroglobuliną alfa 2 i innymi białkami.¹³

Metabolizm

Cynk występuje w organizmie w postaci dwuwartościowych kationów (Zn2+) i nie podlega procesom metabolicznym. Jest to pierwiastek, który zachowuje swoją formę jonową w organizmie i jako taki uczestniczy w procesach biochemicznych.¹⁴

Wydalanie

Większość wchłoniętego cynku jest wydalana z żółcią, a następnie z kałem. W organizmie człowieka nie stwierdzono istnienia specjalnego magazynu cynku, co oznacza, że regulacja jego stężenia odbywa się głównie na poziomie wchłaniania i wydalania.¹⁵

Podsumowanie właściwości farmakokinetycznych składników leku Neosine Plus