Właściwości farmakokinetyczne
Apo-Nastrol 1 mg

Anastrozol, stosowany w dawce 1 mg w preparacie Apo-Nastrol, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu około 2 godzin po podaniu na czczo. Po 7 dniach stosowania stężenie w stanie stacjonarnym wynosi 90-95% wartości maksymalnej, z kumulacją 3-4-krotną względem pojedynczej dawki. Lek wiąże się z białkami osocza w około 40%, a jego okres półtrwania u dorosłych wynosi 40-50 godzin. Metabolizm anastrozolu zachodzi głównie przez N-dealkilację, hydroksylację i glukuronidację, a głównym metabolitem jest triazol, nieaktywny wobec aromatazy. Mniej niż 10% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, a metabolity eliminowane są głównie drogą nerkową.

Właściwości farmakokinetyczne leku Apo-Nastrol (anastrozol)

Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych anastrozolu zawartego w produkcie leczniczym Apo-Nastrol w dawce 1 mg. Analiza obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji leku, a także szczególne populacje pacjentów.1

Wchłanianie

Anastrozol charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest zwykle w ciągu 2 godzin od momentu zażycia leku na czczo. Spożywanie pokarmu podczas przyjmowania leku nieznacznie zmniejsza szybkość wchłaniania anastrozolu, jednak nie wpływa na całkowity stopień jego wchłaniania. Te niewielkie zmiany w szybkości wchłaniania nie mają istotnego klinicznie wpływu na stężenie anastrozolu w stanie stacjonarnym przy schemacie dawkowania raz na dobę.2

Po siedmiu kolejnych dawkach dobowych stężenie anastrozolu w osoczu osiąga 90-95% stężenia w stanie stacjonarnym, a kumulacja leku jest 3-4 razy większa niż po pojedynczej dawce. Dostępne dane nie wskazują, aby kinetyka anastrozolu była zależna od wielkości dawki lub czasu podawania leku.3

Dystrybucja

Anastrozol wiąże się z białkami osocza w umiarkowanym stopniu – około 40% leku występuje w postaci związanej z białkami. Lek charakteryzuje się powolnym wydalaniem z organizmu, a jego okres półtrwania w osoczu wynosi od 40 do 50 godzin.4

U kobiet po menopauzie anastrozol podlega znacznemu metabolizmowi, przy czym mniej niż 10% podanej dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej w ciągu 72 godzin od przyjęcia leku.5

Metabolizm

Anastrozol podlega metabolizmowi poprzez kilka szlaków biochemicznych, w tym N-dealkilację, hydroksylację oraz glukuronidację. Głównym metabolitem występującym w osoczu jest triazol, który nie wykazuje zdolności hamowania aktywności enzymu aromatazy.6

Eliminacja

Metabolity anastrozolu są wydalane głównie z moczem. Jest to zgodne z obserwacją, że mniej niż 10% niezmienionego leku jest wydalane w moczu, a większość dawki podlega przekształceniom metabolicznym przed wydaleniem.7

Szczególne populacje pacjentów

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów ze stabilną marskością wątroby wartość klirensu (CL/F) anastrozolu po podaniu doustnym była o około 30% mniejsza w porównaniu do grupy kontrolnej, co wykazano w badaniu 103 3IL/0014. Jednakże, pomimo zmniejszonego klirensu, stężenie anastrozolu w osoczu u tych pacjentów było porównywalne do stężenia obserwowanego u zdrowych ochotników.8

W długotrwałych badaniach klinicznych obserwowano, że stężenia anastrozolu w osoczu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby były nieporównywalne z wartościami odnotowanymi u pacjentów bez takich zaburzeń.9

Zaburzenia czynności nerek

W badaniu 103 3IL/0018 wykazano, że klirens (CL/F) anastrozolu po podaniu doustnym u ochotników z ciężką niewydolnością nerek (GFR < 30 ml/min) nie różnił się istotnie od wartości obserwowanych u osób z prawidłową funkcją nerek. Wynika to z faktu, że anastrozol jest eliminowany głównie poprzez metabolizm wątrobowy, a nie wydalanie nerkowe.10

Długotrwałe badania skuteczności wykazały, że stężenia anastrozolu w osoczu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek były porównywalne ze stężeniami obserwowanymi u zdrowych ochotników. Niemniej jednak, anastrozol powinien być stosowany ostrożnie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.11

Dzieci i młodzież

Właściwości farmakokinetyczne anastrozolu zostały zbadane również w populacji dzieci i młodzieży. U chłopców z ginekomastią w okresie pokwitania (w wieku 10-17 lat) zaobserwowano:

  • Szybkie wchłanianie anastrozolu z przewodu pokarmowego
  • Rozległą dystrybucję leku w organizmie
  • Powolne wydalanie z okresem półtrwania wynoszącym około 2 dni12

U dziewcząt (w wieku 3-10 lat) stwierdzono niższy klirens anastrozolu w porównaniu do starszych chłopców, co skutkowało większą ekspozycją na lek. Podobnie jak u chłopców, u dziewcząt anastrozol był rozlegle dystrybuowany w organizmie i wydalany powoli.13

Wpływ wieku na farmakokinetykę

Przeprowadzone badania wykazały, że u kobiet po menopauzie farmakokinetyka anastrozolu nie zmienia się w zależności od wieku pacjentki.14

Podsumowanie parametrów farmakokinetycznych anastrozolu

Parametr farmakokinetyczny Wartość
Czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego (Tmax) Około 2 godziny (na czczo)
Czas do osiągnięcia stanu stacjonarnego Po 7 dniach podawania (90-95% stężenia w stanie stacjonarnym)
Stopień kumulacji 3-4 razy
Wiązanie z białkami osocza 40%
Okres półtrwania w osoczu (t1/2) 40-50 godzin (dorośli)
Okres półtrwania u chłopców (10-17 lat) Około 2 dni
Główne szlaki metabolizmu N-dealkilacja, hydroksylacja, glukuronidacja
Główny metabolit Triazol (nieaktywny wobec aromatazy)
Wydalanie niezmienionego leku <10% dawki w moczu w ciągu 72 godzin
Główna droga eliminacji metabolitów Z moczem
  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl