Właściwości farmakokinetyczne rasagiliny

Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych rasagiliny, z uwzględnieniem procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji leku z organizmu, jak również wpływu różnych czynników na parametry farmakokinetyczne.¹

Wchłanianie

Rasagilina charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) już po około 0,5 godzinie od podania. Biodostępność bezwzględna leku po podaniu pojedynczej dawki wynosi około 36%.²

Przyjmowanie leku z posiłkami wpływa na niektóre parametry farmakokinetyczne rasagiliny. Spożywanie posiłków o dużej zawartości tłuszczu nie zmienia czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax), jednak powoduje zmniejszenie maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) o około 60% oraz zmniejszenie pola pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC) o około 20%. Ze względu na brak istotnego wpływu na wartość AUC, rasagilinę można przyjmować zarówno w trakcie posiłku, jak i niezależnie od posiłków.³

Dystrybucja

Po podaniu dożylnym pojedynczej dawki rasagiliny średnia objętość dystrybucji wynosi 243 l, co wskazuje na znaczną dystrybucję leku do tkanek. Badania z użyciem rasagiliny znakowanej izotopem węgla ¹⁴C wykazały, że lek w około 60-70% wiąże się z białkami osocza.⁴

Biotransformacja

Metabolizm rasagiliny przebiega przede wszystkim w wątrobie, gdzie lek ulega niemal całkowitej biotransformacji przed wydaleniem z organizmu. Procesy metaboliczne zachodzą dwoma głównymi szlakami:⁵

1. N-dealkilacją – prowadzącą do powstania metabolitu 1-aminoindanu
2. Hydroksylacją – prowadzącą do powstania 3-hydroksy-N-propargylo-1-aminoindanu i 3-hydroksy-1-aminoindanu

Badania in vitro potwierdziły, że oba szlaki metaboliczne rasagiliny zależą od układu cytochromu P450, przy czym głównym izoenzymem uczestniczącym w metabolizmie jest CYP1A2. Główną drogą eliminacji rasagiliny i jej metabolitów jest sprzęganie z kwasem glukuronowym, w wyniku czego powstają glukuroniany.⁶

Na podstawie badań ex vivo i in vitro wykazano, że rasagilina nie wykazuje właściwości inhibitora ani induktora głównych enzymów z grupy cytochromu P450, co ma znaczenie dla potencjalnych interakcji lekowych.⁷

Eliminacja

Po podaniu doustnym rasagiliny znakowanej izotopem ¹⁴C, lek był eliminowany głównie z moczem (62,6%) i w mniejszym stopniu z kałem (21,8%). Całkowity odzysk dawki w ciągu 38 dni wynosił 84,4%. Istotne jest, że mniej niż 1% rasagiliny wydalane jest z moczem w postaci niezmienionej, co potwierdza, że metabolizm jest główną drogą eliminacji tego leku.⁸

Okres półtrwania rasagiliny w fazie końcowej wynosi 0,6-2 godziny.⁹

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka rasagiliny wykazuje charakter liniowy w zakresie dawkowania od 0,5 do 2 mg u pacjentów z chorobą Parkinsona. Oznacza to, że zwiększenie dawki powoduje proporcjonalny wzrost stężenia leku w osoczu.¹⁰

Wpływ czynników na parametry farmakokinetyczne

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się istotne zmiany w farmakokinetyce rasagiliny:

Znaczny wzrost parametrów farmakokinetycznych, szczególnie widoczny przy umiarkowanych zaburzeniach czynności wątroby, ma istotne znaczenie kliniczne i musi być uwzględniony przy podawaniu leku.¹¹

Zaburzenia czynności nerek

Profil farmakokinetyczny rasagiliny u osób z łagodnymi (klirens kreatyniny 50-80 ml/min) i umiarkowanymi (klirens kreatyniny 30-49 ml/min) zaburzeniami czynności nerek nie różni się istotnie od profilu obserwowanego u osób zdrowych. Oznacza to, że w tych grupach pacjentów nie ma konieczności modyfikacji dawkowania.¹²

Osoby w podeszłym wieku

Wiek pacjenta ma niewielki wpływ na farmakokinetykę rasagiliny u osób powyżej 65 roku życia. Nie jest zatem konieczna modyfikacja dawkowania wyłącznie na podstawie wieku pacjenta.^{65 lat) wiek ma niewielki wpływ na farmakokinetykę rasagiliny (patrz punkt 4.2)”>13}