Leki w grupie
„leki przeciwparkinsonowskie”

Leki przeciwparkinsonowskie to grupa preparatów stosowanych w leczeniu choroby Parkinsona oraz parkinsonizmu, których głównym celem jest łagodzenie objawów związanych z niedoborem dopaminy w ośrodkowym układzie nerwowym. Mechanizmy działania tych leków skupiają się na zwiększaniu stężenia dopaminy w mózgu, stymulowaniu receptorów dopaminergicznych lub hamowaniu układów cholinergicznych.

Główne podgrupy leków przeciwparkinsonowskich obejmują: prekursory dopaminy (lewodopa), agoniści receptorów dopaminowych (ropinirol, pramipeksol, rotygotyna), inhibitory monoaminooksydazy typu B (selegilina, rasagilina), inhibitory katecholo-O-metylotransferazy (entakapon, tolkapon), leki antycholinergiczne (biperiden, triheksyfenidyl) oraz amantadynę.

Najbardziej skutecznym i powszechnie stosowanym lekiem jest lewodopa, występująca w preparatach łączonych z inhibitorami dekarboksylazy (Madopar, Sinemet, Nakom). Spośród agonistów dopaminy na rynku polskim dostępne są: Mirapexin, Oprymea (pramipeksol), Requip, Rolpryna (ropinirol) oraz Neupro (rotygotyna w systemie transdermalnym). Z inhibitorów MAO-B stosuje się Segan, Jumex (selegilina) oraz Azilect (rasagilina), natomiast z grupy inhibitorów COMT – Comtan, Entacapone (entakapon).

Główną zaletą terapii przeciwparkinsonowskiej jest znacząca poprawa jakości życia pacjentów poprzez zmniejszenie sztywności mięśniowej, drżenia spoczynkowego, spowolnienia ruchowego oraz poprawę funkcji motorycznych. Nowoczesne preparaty o przedłużonym uwalnianiu oraz systemy transdermalne zapewniają stabilniejsze stężenie leku w organizmie, zmniejszając wahania stanu klinicznego (fluktuacje).

Niebezpieczeństwa stosowania tych leków obejmują działania niepożądane, takie jak dyskinezy (mimowolne ruchy) przy długotrwałym stosowaniu lewodopy, zaburzenia zachowania (np. zespół dysregulacji dopaminowej, zaburzenia kontroli impulsów) związane z agonistami dopaminy, objawy psychotyczne, nudności, zawroty głowy oraz spadki ciśnienia. Terapia wymaga regularnego monitorowania i indywidualnego dostosowywania dawek.

W zaawansowanych stadiach choroby Parkinsona często stosuje się terapię skojarzoną, łącząc leki z różnych grup, co pozwala na zmniejszenie dawki lewodopy i zminimalizowanie działań niepożądanych przy zachowaniu skutecznego kontrolowania objawów. Coraz większe znaczenie mają również metody wspomagające, takie jak głęboka stymulacja mózgu (DBS) oraz dojelitowe podawanie lewodopy.

Lista leków w tej grupie

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl