ślinotok
Wskazanie

Ślinotok, czyli nadmierne wydzielanie śliny, jest objawem występującym w różnych schorzeniach. Może mieć charakter fizjologiczny (u niemowląt, podczas ciąży) lub patologiczny. Patologiczny ślinotok często towarzyszy chorobom neurologicznym (choroba Parkinsona, porażenie mózgowe, stwardnienie zanikowe boczne), infekcjom jamy ustnej, zatruciom (rtęć, związki fosforoorganiczne), a także jest skutkiem ubocznym działania niektórych leków (klozapina, pilocarpina).

W leczeniu ślinotoku stosuje się preparaty antycholinergiczne, które hamują wydzielanie śliny. Do najczęściej wykorzystywanych leków należą: Scopolan (butylobromek skopolaminy), Atropinum sulfuricum (siarczan atropiny) oraz Amitryptylina. W przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne można zastosować iniekcje toksyny botulinowej (Botox, Dysport) do ślinianek, które skutecznie zmniejszają produkcję śliny na okres 3-6 miesięcy.

Leczenie miejscowe obejmuje stosowanie plastrów przezskórnych z skopolaminą (Scopoderm TTS) oraz preparatów do higieny jamy ustnej, jak np. Caphosol. W ciężkich przypadkach rozważa się także interwencje chirurgiczne – podwiązanie przewodów wyprowadzających ślinianek lub nawet ich częściowe usunięcie.

Największą trudnością w leczeniu ślinotoku jest znalezienie równowagi między skutecznym zmniejszeniem produkcji śliny a uniknięciem nadmiernej suchości jamy ustnej, która może prowadzić do problemów z połykaniem, zaburzeń mowy i zwiększonego ryzyka próchnicy. U pacjentów neurologicznych dodatkowym wyzwaniem jest często współistniejące zaburzenie połykania, które pogarsza problem ślinotoku i zwiększa ryzyko aspiracji śliny do dróg oddechowych, prowadząc do zachłystowego zapalenia płuc.