parkinsonizm
Wskazanie

Parkinsonizm to zespół objawów neurologicznych, który obejmuje spowolnienie ruchowe (bradykinezję), sztywność mięśniową, drżenie spoczynkowe oraz zaburzenia postawy i chodu. Chociaż najczęstszą przyczyną parkinsonizmu jest choroba Parkinsona, może on być również wywołany przez leki, toksyny, choroby naczyniowe mózgu, infekcje, urazy głowy czy inne schorzenia neurodegeneracyjne.

W leczeniu parkinsonizmu stosuje się przede wszystkim leki dopaminergiczne. Podstawową opcją terapeutyczną jest lewodopa (dostępna w Polsce jako Nakom, Sinemet, Madopar), często podawana w połączeniu z inhibitorami dekarboksylazy, które zwiększają jej biodostępność. Inne leki obejmują agonistów dopaminy (Ropinirol – Requip, Apo-Roper; Pramipeksol – Mirapexin, Oprymea; Rotygotyna – Neupro), inhibitory MAO-B (Selegilina – Jumex, Selerin; Rasagilina – Azilect, Rasagiline), inhibitory COMT (Entakapon – Comtan, Stalevo) oraz leki antycholinergiczne (Biperiden – Akineton).

W przypadku parkinsonizmu polekowego kluczowe jest odstawienie lub zmiana leku wywołującego objawy. W parkinsonizmie wtórnym leczenie ukierunkowane jest na przyczynę podstawową, choć często stosuje się również leczenie objawowe.

Największe trudności w leczeniu parkinsonizmu obejmują skutki uboczne farmakoterapii (dyskinezy, fluktuacje ruchowe, halucynacje), postępujący charakter większości schorzeń wywołujących parkinsonizm oraz często niedostateczną odpowiedź na leczenie w zaawansowanych stadiach. Problematyczne jest również różnicowanie parkinsonizmu z innymi zespołami parkinsonowskimi, takimi jak zanik wieloukładowy czy postępujące porażenie nadjądrowe, które słabo reagują na standardową terapię. Ważnym elementem kompleksowego leczenia jest włączenie rehabilitacji ruchowej, terapii mowy oraz wsparcia psychologicznego.