metabolizm eplerenonu
Eplerenon to selektywny antagonista receptora mineralokortykoidowego, stosowany głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca. Jego metabolizm zachodzi przede wszystkim w wątrobie przy udziale enzymu CYP3A4, co jest kluczowym aspektem w kontekście potencjalnych interakcji lekowych.
Lek ten ulega intensywnej biotransformacji, a mniej niż 5% podanej dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Główne metabolity eplerenonu powstają w wyniku utleniania grupy metylowej w pozycji C-17 oraz utleniania grupy hydroksylowej w pozycji C-21. Metabolity te wykazują niższą aktywność farmakologiczną niż związek macierzysty.
Okres półtrwania eplerenonu wynosi około 4-6 godzin, a stan stacjonarny osiągany jest po około 2 dniach regularnego stosowania. Ze względu na metabolizm wątrobowy, pacjenci z niewydolnością wątroby mogą wymagać dostosowania dawki. Równoczesne stosowanie inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazolu, itrakonazolu) może znacząco zwiększać stężenie eplerenonu w osoczu, zwiększając ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w tym hiperkaliemii.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Eplerenon, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 25 mg i 50 mg, charakteryzuje się biodostępnością doustną na poziomie 69% po dawce 100 mg, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu po 1,5-2 godzinach. Parametry farmakokinetyczne, takie jak Cmax i AUC, są proporcjonalne do dawki w zakresie 10-100 mg, natomiast przy dawkach powyżej 100 mg obserwuje się mniejszą niż proporcjonalną zależność. Stan stacjonarny ustala się w ciągu 2 dni, a pokarm nie wpływa na wchłanianie leku. Eplerenon wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (~50%), głównie z alfa-1 kwaśną glikoproteiną, a jego objętość dystrybucji wynosi 42-90 l. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, bez aktywnych metabolitów w osoczu, a eliminacja zachodzi głównie przez metabolizm, z okresem półtrwania 3-6 godzin i klirensem osoczowym około 10 l/h. Wydalanie odbywa się w 67% z moczem i 32% z kałem, przy czym eplerenon nie jest usuwany podczas hemodializy.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, badanie EPHESUS, biodostępność eplerenonu, ciężka niewydolność nerek, cytochrom P-450, farmakokinetyka eplerenonu, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja NYHA, klirens osoczowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm eplerenonu, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężeń, rasa czarna, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wchłanianie leku, wiek podeszły -
Leksykon leków
Eplerenon, substancja czynna leku Eplenocard (dostępnego w dawkach 25 mg i 50 mg), posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy skrupulatnie uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Przede wszystkim lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na eplerenon lub substancje pomocnicze, a także u osób z hiperkaliemią (stężenie potasu w surowicy >5,0 mmol/l). Ponadto, stosowanie eplerenonu jest niewskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (eGFR <30 ml/min/1,73 m²) oraz ciężką niewydolnością wątroby (klasa C wg Child-Pugh), ze względu na ryzyko kumulacji leku i poważnych działań niepożądanych. Należy również unikać jednoczesnego stosowania leków oszczędzających potas oraz silnych inhibitorów CYP3A4 (m.in. itrakonazol, ketokonazol, rytonawir, nelfinawir, klarytromycyna, telitromycyna, nefazodon), które mogą zwiększać stężenie eplerenonu i nasilać ryzyko toksyczności.
antagonista aldosteronu, antagonista receptora angiotensyny, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, diuretyk oszczędzający potas, eplerenon, hiperkaliemia, hipotensja, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, laktoza jednowodna, lek oszczędzający potas, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, leki azolowe, makrolid, metabolizm eplerenonu, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, pogorszenie funkcji nerek, przesączanie kłębuszkowe, reakcja alergiczna, retencja potasu, skala Child-Pugh, stężenie potasu w surowicy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zespół złego wchłaniania
