sztywność mięśniowa
Wskazanie

Sztywność mięśniowa to zwiększone napięcie mięśni szkieletowych, które utrudnia wykonywanie ruchów i może powodować ból. Występuje w różnych schorzeniach neurologicznych, najczęściej w chorobie Parkinsona, stwardnieniu rozsianym, dystonii, czy uszkodzeniach górnego neuronu ruchowego. Może również towarzyszyć stanom zapalnym mięśni, urazom, czy być efektem ubocznym niektórych leków.

W leczeniu sztywności mięśniowej stosuje się różne grupy leków, w zależności od przyczyny. W chorobie Parkinsona używa się leków dopaminergicznych (Madopar, Sinemet, Ropinirole, Neupro). Przy spastyczności stosuje się miorelaksanty, takie jak Baclofen (Baclodrin, Baclofen Polpharma), tyzanidyna (Tizanor, Sirdalud), tolperizon (Mydocalm) czy diazepam (Relanium). W przypadku dystonii skuteczne mogą być toksyna botulinowa (Botox, Dysport, Xeomin) oraz triheksyfenidyl (Parkopan).

Największym wyzwaniem w leczeniu sztywności mięśniowej jest znalezienie równowagi między skutecznym zmniejszeniem napięcia mięśniowego a utrzymaniem funkcjonalności motorycznej pacjenta. Zbyt silne obniżenie napięcia może prowadzić do niestabilności i zwiększać ryzyko upadków. Leczenie wymaga indywidualnego dostosowania, ponieważ pacjenci różnie reagują na te same leki i dawki. Długotrwała farmakoterapia wiąże się również z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, takich jak senność, zawroty głowy czy uzależnienie w przypadku benzodiazepin.

Istotnym elementem terapii, poza farmakologią, jest rehabilitacja ruchowa, która powinna być prowadzona równolegle. Obejmuje ona fizjoterapię, ćwiczenia rozciągające, masaże oraz terapię zajęciową. W szczególnie opornych przypadkach można rozważyć metody inwazyjne, takie jak pompy baklofenowe czy głęboka stymulacja mózgu (DBS).