Leki w grupie
„leki stosowane w chorobie Parkinsona”

Leki stosowane w chorobie Parkinsona to grupa preparatów farmakologicznych stosowanych w celu łagodzenia objawów związanych z niedoborem dopaminy w ośrodkowym układzie nerwowym. Ich działanie opiera się na różnych mechanizmach: uzupełnianiu niedoboru dopaminy, naśladowaniu jej działania, hamowaniu jej rozkładu lub modulowaniu innych układów neuroprzekaźnikowych.

Główne grupy leków stosowanych w chorobie Parkinsona to: prekursory dopaminy (lewodopa), agoniści receptorów dopaminergicznych, inhibitory monoaminooksydazy typu B (MAO-B), inhibitory katecholo-O-metylotransferazy (COMT) oraz leki antycholinergiczne. Stosowane są również amantadyna i leki przeciwdepresyjne.

Lewodopa (l-DOPA) pozostaje złotym standardem w terapii. Jest prekursorem dopaminy, który w przeciwieństwie do samej dopaminy, może przekraczać barierę krew-mózg. Dostępna jest w preparatach zawierających inhibitory dekarboksylazy (karbidopa, benserazyd), które ograniczają jej obwodowy metabolizm. Polskie preparaty to: Nakom, Sinemet, Madopar, Stalevo (z dodatkiem entakaponu).

Agoniści dopaminy bezpośrednio stymulują receptory dopaminergiczne i mogą być stosowane w monoterapii lub w skojarzeniu z lewodopą. Do najważniejszych należą: ropinirol (Requip), pramipeksol (Mirapexin), rotygotyna (Neupro – w postaci plastrów), apomorfina (APO-go), bromokryptyna (Bromergon) i piribedil (Pronoran).

Inhibitory MAO-B hamują enzym rozkładający dopaminę, wydłużając jej działanie. Kluczowe leki z tej grupy to selegilina (Jumex, Segan) i rasagilina (Azilect). Inhibitory COMT, takie jak entakapon (Comtan) i tolkapon, również przedłużają działanie lewodopy, hamując jej metabolizm.

Największą zaletą stosowania leków dopaminergicznych jest znacząca poprawa jakości życia pacjentów poprzez łagodzenie objawów motorycznych choroby – drżenia, sztywności, spowolnienia ruchowego. Leczenie umożliwia chorym zachowanie samodzielności i funkcjonowanie społeczne przez wiele lat od rozpoznania.

Największym niebezpieczeństwem terapii jest rozwój powikłań po kilku latach leczenia lewodopą, takich jak fluktuacje ruchowe (efekt końca dawki, opóźnione włączanie, zjawisko on-off) oraz dyskinezy. Agoniści dopaminy mogą wywoływać zaburzenia kontroli impulsów (uzależnienia behawioralne, hiperseksualność), halucynacje i nadmierną senność. Wszystkie leki dopaminergiczne mogą powodować nudności, wymioty, ortostatyczne spadki ciśnienia i zaburzenia psychiczne.

W zaawansowanych stadiach choroby stosuje się również zabiegi neurochirurgiczne (głęboka stymulacja mózgu – DBS), dojelitowe wlewy lewodopy (Duodopa) lub podskórne wlewy apomorfiny, które stanowią uzupełnienie terapii farmakologicznej w przypadkach trudnych do kontrolowania za pomocą standardowego leczenia doustnego.

Lista leków w tej grupie

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl