drżenie
Wskazanie

Drżenie to mimowolne, rytmiczne drgania ciała lub jego części, spowodowane naprzemiennymi skurczami mięśni antagonistycznych. Może występować jako objaw fizjologiczny (np. drżenie fizjologiczne przy stresie, zimnie lub wysiłku) lub patologiczny w przebiegu różnych schorzeń neurologicznych. Najczęstsze postacie kliniczne to drżenie samoistne, drżenie parkinsonowskie, drżenie móżdżkowe oraz drżenie polekowe.

W leczeniu drżenia stosuje się różne grupy leków, w zależności od jego etiologii. W drżeniu samoistnym podstawowymi lekami są beta-adrenolityki, szczególnie propranolol (Propranolol WZF, Propranolol Accord) oraz prymidon (Mizodin). W chorobie Parkinsona, gdzie drżenie jest jednym z objawów, stosuje się preparaty lewodopy (Nakom, Madopar, Sinemet), agoniści dopaminy (Ropinirole KRKA, Mirapexin, Oprymea), inhibitory MAO-B (Selegilina ICNP, Jumex) oraz inhibitory COMT (Comtess).

W drżeniu polekowym najważniejsze jest odstawienie leku wywołującego objawy. W przypadkach opornych na farmakoterapię, szczególnie w drżeniu samoistnym, stosuje się leczenie zabiegowe – głęboką stymulację mózgu (DBS) lub zabiegi ablacyjne talamotomii.

Największą trudnością w leczeniu pacjentów z drżeniem jest właściwa diagnostyka różnicowa, gdyż podobne objawy mogą występować w różnych jednostkach chorobowych wymagających odmiennego leczenia. Dodatkowo, leki stosowane w terapii drżenia często mają liczne działania niepożądane, a ich skuteczność bywa ograniczona. W drżeniu samoistnym wyzwaniem terapeutycznym jest jego progresywny charakter i zmniejszająca się z czasem odpowiedź na leczenie. W przypadku drżenia parkinsonowskiego, trudnością jest osiągnięcie kontroli wszystkich objawów choroby przy jednoczesnym minimalizowaniu działań niepożądanych farmakoterapii.