mlekotok z normoprolaktynemią
Wskazanie

Mlekotok z normoprolaktynemią to stan kliniczny, w którym dochodzi do samoistnego wycieku mleka z sutków u osób niebędących w okresie laktacji, przy jednoczesnym utrzymywaniu się stężenia prolaktyny w granicach normy. Zjawisko to występuje najczęściej u kobiet w wieku rozrodczym, choć może też dotyczyć mężczyzn oraz kobiet po menopauzie.

Przyczyny mlekotoku z normoprolaktynemią są różnorodne. Do najczęstszych należą: zaburzenia hormonalne (szczególnie dotyczące osi podwzgórze-przysadka-tarczyca), stosowanie niektórych leków (m.in. przeciwpsychotycznych, przeciwwymiotnych, przeciwnadciśnieniowych), zmiany w obrębie gruczołu piersiowego oraz drażnienie brodawek sutkowych. W części przypadków mlekotok może być objawem idiopatycznym, bez uchwytnej przyczyny.

W leczeniu mlekotoku z normoprolaktynemią stosuje się przede wszystkim leki z grupy agonistów dopaminy, mimo prawidłowych wartości prolaktyny. W Polsce dostępne są preparaty takie jak Bromergon, Parlodel (bromokryptyna) oraz Dostinex (kabergolina). Kabergolina jest zwykle lekiem pierwszego wyboru ze względu na lepszą tolerancję i większą skuteczność. W przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne lub przy współistnieniu zmian organicznych może być konieczne leczenie chirurgiczne.

Największą trudnością w leczeniu pacjentek z mlekotokiem przy prawidłowych stężeniach prolaktyny jest ustalenie właściwej przyczyny objawu. Wymaga to przeprowadzenia dokładnej diagnostyki różnicowej obejmującej badania obrazowe (USG piersi, mammografia, MRI przysadki), hormonalne (ocena funkcji tarczycy, ocena cyklu miesiączkowego) oraz wykluczenia wpływu leków. Pacjentki często wymagają wielospecjalistycznej opieki, angażującej endokrynologa, ginekologa oraz specjalistę chorób piersi, co może prowadzić do opóźnień diagnostycznych.

Warto podkreślić, że mlekotok, nawet przy prawidłowych stężeniach prolaktyny, nie powinien być bagatelizowany, gdyż w rzadkich przypadkach może być wczesnym objawem guzów przysadki wydzielających prolaktynę pulsacyjnie lub innych, poważniejszych schorzeń. Dlatego każdy przypadek wymaga indywidualnego podejścia diagnostycznego i terapeutycznego.