impotencja
Wskazanie

Impotencja, określana obecnie częściej jako zaburzenia erekcji, to niemożność osiągnięcia lub utrzymania wzwodu umożliwiającego odbycie satysfakcjonującego stosunku płciowego. Schorzenie to dotyka znacznej liczby mężczyzn, szczególnie po 40. roku życia, a częstość występowania rośnie wraz z wiekiem. Przyczyny zaburzeń erekcji mogą być zarówno organiczne (cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, miażdżyca, choroby neurologiczne, zaburzenia hormonalne), jak i psychogenne (stres, depresja, lęk przed niepowodzeniem seksualnym).

W leczeniu zaburzeń erekcji stosuje się przede wszystkim inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (PDE-5). Na polskim rynku dostępne są preparaty zawierające syldenafil (Viagra, Maxigra, Sildenafil Medana, Inventum), tadalafil (Cialis, Tadalafil Mylan), wardenafil (Levitra) oraz awanafil (Spedra). Leki te zwiększają przepływ krwi do ciał jamistych prącia, umożliwiając osiągnięcie i utrzymanie erekcji w odpowiedzi na stymulację seksualną.

W przypadkach, gdy inhibitory PDE-5 są nieskuteczne lub przeciwwskazane, stosuje się alprostadyl w postaci iniekcji do ciał jamistych (Caverject) lub w formie preparatu dopochwowego (MUSE), a także próżniowe aparaty erekcyjne. W ostateczności rozważa się wszczepienie protezy prącia.

Największe trudności w leczeniu zaburzeń erekcji obejmują przede wszystkim opór psychologiczny pacjentów przed zgłoszeniem problemu lekarzowi, co opóźnia diagnostykę i leczenie. Wyzwaniem jest również właściwa identyfikacja przyczyn zaburzeń erekcji, które często mają złożone podłoże. Nieskuteczność farmakoterapii pierwszego rzutu może prowadzić do frustracji pacjentów i przerwania leczenia. Istotnym problemem jest również interakcja leków stosowanych w zaburzeniach erekcji z innymi lekami, zwłaszcza nitratami, których jednoczesne stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko niebezpiecznego spadku ciśnienia krwi.