zaburzenia cyklu miesiączkowego
Wskazanie

Zaburzenia cyklu miesiączkowego to nieprawidłowości w regularności, częstotliwości, długości trwania czy charakterze krwawień miesięcznych. Obejmują one zarówno brak miesiączki (amenorrhea), zbyt rzadkie miesiączki (oligomenorrhea), zbyt częste miesiączki (polymenorrhea), jak i obfite lub przedłużone krwawienia (menorrhagia). Najczęstszymi przyczynami tych zaburzeń są: zaburzenia hormonalne (szczególnie w obrębie osi podwzgórze-przysadka-jajniki), zespół policystycznych jajników, zaburzenia funkcji tarczycy, nadmierna masa ciała, intensywny wysiłek fizyczny, stres, choroby ogólnoustrojowe czy zmiany organiczne w obrębie narządu rodnego.

W leczeniu zaburzeń cyklu miesiączkowego stosuje się przede wszystkim preparaty hormonalne. Najczęściej są to dwuskładnikowe tabletki antykoncepcyjne zawierające estrogen i progesteron, takie jak: Microgynon, Rigevidon, Levomine, Yasmin, Diane-35, Belara czy Sylvie. W przypadku przeciwwskazań do stosowania estrogenów alternatywą są preparaty zawierające wyłącznie progesteron, np. Cerazette, Azalia, Slinda, Visanne. Przy obfitych krwawieniach pomocne są leki antyfibrynolityczne (Exacyl) oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (Ibuprom, Nurofen).

W zależności od przyczyny zaburzeń, mogą być stosowane również inne leki, np. przy zespole policystycznych jajników – metformina (Metformax, Glucophage), w zaburzeniach funkcji tarczycy – odpowiednio Euthyrox lub Thyrozol. W niektórych przypadkach pomocne są preparaty ziołowe zawierające niepokalanek pospolity (Vitex Agnus Castus) lub inne zioła regulujące gospodarkę hormonalną.

Największą trudnością w leczeniu zaburzeń cyklu miesiączkowego jest ustalenie ich pierwotnej przyczyny, co często wymaga przeprowadzenia rozbudowanej diagnostyki, w tym badań hormonalnych, obrazowych i czasem inwazyjnych. Dodatkowym wyzwaniem jest indywidualizacja terapii – konieczność dostosowania leczenia do wieku pacjentki, jej planów prokreacyjnych, chorób współistniejących i przeciwwskazań do określonych leków. Długotrwałe stosowanie preparatów hormonalnych może wiązać się z działaniami niepożądanymi, a nieskuteczne leczenie zaburzeń miesiączkowania prowadzi do znacznego obniżenia jakości życia, problemów z płodnością, a w przypadku długotrwałych, obfitych krwawień – do niedokrwistości.