Leki w grupie
„leki dopaminergiczne”
Leki dopaminergiczne to grupa substancji działających na układ dopaminergiczny poprzez naśladowanie działania neurotransmitera dopaminy lub zwiększanie jej stężenia w mózgu. Oddziałują one głównie na receptory dopaminowe (D1-D5), powodując poprawę przekaźnictwa dopaminergicznego w ośrodkowym układzie nerwowym.
Stosuje się je przede wszystkim w chorobie Parkinsona i zespołach parkinsonowskich, gdzie kompensują niedobór dopaminy spowodowany zanikiem neuronów dopaminergicznych. Znajdują również zastosowanie w leczeniu zespołu niespokojnych nóg, hiperprolaktynemii czy niektórych przypadkach depresji.
Leki dopaminergiczne można podzielić na kilka głównych podgrup: prekursory dopaminy (lewodopa), agoniści dopaminy (pramipeksol, ropinirol, rotygotyna, apomorfina), inhibitory monoaminooksydazy B (selegilina, rasagilina) oraz inhibitory katecholo-O-metylotransferazy (entakapon, tolkapon).
Najważniejsze leki z tej grupy to: lewodopa (Nakom, Madopar, Sinemet), pramipeksol (Mirapexin), ropinirol (Requip), rotygotyna (Neupro), apomorfina (Apo-go), bromokryptyna (Bromergon, Parlodel), kabergolina (Dostinex), selegilina (Segan, Jumex), rasagilina (Azilect) oraz entakapon (Comtan).
Główną zaletą leków dopaminergicznych jest skuteczne łagodzenie objawów choroby Parkinsona, szczególnie sztywności mięśniowej, drżenia spoczynkowego i spowolnienia ruchowego. W leczeniu hiperprolaktynemii normalizują poziom prolaktyny, a w zespole niespokojnych nóg znacząco poprawiają komfort życia pacjentów.
Stosowanie leków dopaminergicznych wiąże się jednak z ryzykiem poważnych działań niepożądanych. Najczęstsze to nudności, wymioty, spadki ciśnienia, zaburzenia psychotyczne (halucynacje, urojenia), zaburzenia kontroli impulsów (patologiczny hazard, hiperseksualność, kompulsywne zakupy) oraz dyskinezy (mimowolne ruchy). Długotrwała terapia lewodopą prowadzi do tzw. fluktuacji ruchowych i zespołu „on-off”. Istnieje również ryzyko uzależnienia, szczególnie przy stosowaniu agonistów dopaminy.
W leczeniu choroby Parkinsona często stosuje się terapię łączoną z wykorzystaniem leków z różnych podgrup dopaminergicznych, co pozwala na synergistyczne działanie przy zmniejszeniu dawek poszczególnych preparatów i ograniczeniu działań niepożądanych.
Lista leków w tej grupie
-
Xevoben XR – Kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde – 100 mg + 25 mg
Produkt leczniczy zawiera lewodopę oraz benserazyd, które działają razem, aby zmniejszyć objawy choroby Parkinsona oraz zespołu niespokojnych nóg. Preparat występuje w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, co zapewnia stopniowe uwalnianie substancji aktywnych. Stosuje się go u pacjentów, którzy wcześniej przyjmowali lewodopę z inhibitorem dekarboksylazy, w celu łagodzenia objawów neurologicznych. Lek nie jest zalecany do leczenia objawów motorycznych indukowanych lekami ani choroby Huntingtona.
Wskazania do stosowaniaSubstancja czynnaKategoria leku -
Xevoben – Tabletki – 200 mg + 50 mg
Produkt leczniczy zawiera lewodopę oraz benserazyd, które wpływają na układ nerwowy. Stosuje się go przede wszystkim w leczeniu choroby Parkinsona oraz objawów parkinsonowskich spowodowanych różnymi czynnikami. Lek jest również przeznaczony dla osób cierpiących na zespół niespokojnych nóg, zarówno o nieznanej przyczynie, jak i związany z niewydolnością nerek. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykluczenie niedoboru żelaza jako przyczyny objawów.
Wskazania do stosowaniaSubstancja czynnaKategoria leku -
Madopar 250 mg – Tabletki – 200 mg + 50 mg
Produkt leczniczy zawiera lewodopę oraz benzerazyd w stosunku 4:1, które wspólnie wspomagają leczenie choroby Parkinsona. Dostępny jest w różnych formach, w tym kapsułek, tabletek oraz tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej. Szczególnie polecany jest dla osób z zaburzeniami połykania oraz tych doświadczających wahań działania leku. Jest także stosowany w terapii zespołu niespokojnych nóg, w tym idiopatycznego oraz związanego z niewydolnością nerek wymagającą dializy.