cykl miesiączkowy bezowulacyjny
Wskazanie

Cykl miesiączkowy bezowulacyjny to zaburzenie, w którym mimo regularnych lub nieregularnych krwawień miesiączkowych, nie dochodzi do uwolnienia komórki jajowej z jajnika. Brak owulacji powoduje, że pacjentka jest niepłodna w danym cyklu. Najczęściej występuje u nastolatek w pierwszych latach po menarche, u kobiet w okresie okołomenopauzalnym oraz u kobiet z zespołem policystycznych jajników (PCOS).

Główne przyczyny cykli bezowulacyjnych obejmują zaburzenia hormonalne, niedoczynność lub nadczynność tarczycy, nadmierne wysiłki fizyczne, drastyczną utratę masy ciała, stres, a także zespół policystycznych jajników. Diagnostyka opiera się na badaniach hormonalnych (FSH, LH, estradiol, progesteron, prolaktyna, testosteron, TSH), USG narządu rodnego oraz ocenie histologicznej endometrium (w uzasadnionych przypadkach).

W leczeniu cykli bezowulacyjnych stosuje się przede wszystkim indukcję owulacji. Najczęściej wykorzystywane preparaty w Polsce to Clostilbegyt (cytrynian klomifenu), Letrozol (Femara, Aromek), gonadotropiny (Gonal-F, Menopur, Bemfola, Puregon). U pacjentek z PCOS stosuje się również metforminę (Glucophage, Metformax, Siofor), która poprawia wrażliwość na insulinę i może przywrócić regularność cykli.

Największym wyzwaniem w leczeniu cykli bezowulacyjnych jest ustalenie ich przyczyny i dobór odpowiedniej terapii. W przypadku stosowania stymulacji owulacji istnieje ryzyko zespołu hiperstymulacji jajników oraz ciąży mnogiej. Ponadto, u pacjentek z PCOS indukcja owulacji może być trudniejsza ze względu na insulinooporność i podwyższony poziom androgenów. Istotne jest również monitorowanie skuteczności leczenia poprzez regularne badania USG oraz oznaczanie poziomu progesteronu w drugiej fazie cyklu.