Właściwości farmakokinetyczne
Cynaryzyna

Właściwości farmakokinetyczne cynaryzyny

Cynaryzyna to substancja czynna o złożonym profilu farmakokinetycznym, stosowana w leczeniu zaburzeń równowagi i zawrotów głowy. Występuje zarówno w preparatach jednoskładnikowych (Cinnarizinum Aflofarm, Cinnarizinum Hasco, Cinnarizinum WZF), jak i w preparatach złożonych w połączeniu z dimenhydraminą (Arlevert, Artigo, Symtiver). Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych cynaryzyny.¹

Wchłanianie i dystrybucja

Po podaniu doustnym cynaryzyna jest wchłaniana stosunkowo powoli z przewodu pokarmowego. Proces absorpcji rozpoczyna się w ciągu 1 godziny od podania, jednak biodostępność substancji jest zróżnicowana i zależy od pH środowiska żołądka.^{2 3}

Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) cynaryzyna osiąga po 2,5-4 godzinach od przyjęcia, co obserwuje się zarówno przy podaniu samej cynaryzyny, jak i w preparatach złożonych z dimenhydraminą.^{4 5 6}

Średnie maksymalne stężenie w osoczu po podaniu pojedynczej dawki 75 mg cynaryzyny wynosi 0,265 μg/ml, natomiast przy dawkowaniu wielokrotnym stężenie to wzrasta do 0,739 μg/ml. W przypadku długotrwałego stosowania cynaryzyny w dawce 75 mg trzy razy na dobę przez okres 4 miesięcy, jej stężenie w osoczu może osiągać wartości w zakresie 1,2-7,9 μg/ml, co wskazuje na zdolność cynaryzyny do kumulacji w organizmie.⁷

Okres półtrwania

Okres półtrwania cynaryzyny w organizmie wynosi od 3 do 6 godzin, co jest istotnym parametrem wpływającym na schemat dawkowania leku.^{8 9 10}

W przypadku preparatów złożonych zawierających cynarzynę i dimenhydraminę, okres półtrwania obu substancji jest zbliżony i wynosi 4-5 godzin, zarówno przy podaniu pojedynczym, jak i łącznym w jednym preparacie.^{11 12 13}

Metabolizm

Cynaryzyna podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, który charakteryzuje się znaczną zmiennością osobniczą.^{14 15}

Główne szlaki metaboliczne cynaryzyny obejmują:

• N-dealkilację – dominujący proces metaboliczny obserwowany zarówno u ludzi, jak i u zwierząt^{16 17}
• Hydroksylację pierścieniową – częściowo katalizowaną przez izoenzym CYP2D6^{18 19}
• Glukuronidację – prowadzącą do powstania metabolitów sprzężonych z kwasem glukuronowym^{20 21}

^{22 23}

W metabolizmie cynaryzyny uczestniczą różne izoenzymy cytochromu P450, przy czym szczególną rolę odgrywa CYP2D6 w reakcjach hydroksylacji pierścieniowej. Natomiast reakcje N-dealkilacji charakteryzują się małą swoistością dla konkretnych izoenzymów CYP.^{24 25}

Eliminacja

Cynaryzyna jest wydalana z organizmu dwoma głównymi drogami:

• Z kałem – główna droga eliminacji, odpowiadająca za 40-67% wydalania substancji, przy czym część jest wydalana w postaci niezmienionej^{26 27 28}
• Z moczem – droga eliminacji odpowiadająca za 20-33% wydalania, głównie w postaci metabolitów sprzężonych z kwasem glukuronowym oraz w mniejszym stopniu w postaci niezmienionej^{29 30 31}

³²

Proces eliminacji cynaryzyny zachodzi stosunkowo szybko – główna część metabolitów jest wydalana w ciągu pierwszych 5 dni po przyjęciu pojedynczej dawki leku.^{33 34}

Dane porównawcze parametrów farmakokinetycznych

Podsumowując, cynaryzyna wykazuje stosunkowo powolne wchłanianie, intensywny metabolizm wątrobowy i głównie jelitową drogę eliminacji. Jej farmakokinetyka charakteryzuje się zmiennością osobniczą, co należy uwzględnić przy indywidualizacji terapii. Okres półtrwania wynoszący 3-6 godzin determinuje konieczność wielokrotnego podawania leku w ciągu doby dla utrzymania stałego stężenia terapeutycznego.^{35 36 37}