Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Rywastygmina Aurovitas 9,5 mg/24 h

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

Dane przedkliniczne dotyczące rywastygminy opierają się na szeregu badań oceniających bezpieczeństwo stosowania zarówno po podaniu doustnym, jak i miejscowym. Badania te dostarczają istotnych informacji na temat profilu bezpieczeństwa leku przed jego wprowadzeniem do stosowania klinicznego u ludzi.¹

Toksyczność wielokrotnych dawek

Badania toksyczności po wielokrotnym podaniu rywastygminy przeprowadzono na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych, w tym na myszach, szczurach, królikach, psach oraz świnkach miniaturowych. Zastosowano zarówno podanie doustne, jak i miejscowe. Wyniki tych badań wykazały jedynie efekty związane z nasilonym działaniem farmakologicznym substancji, bez objawów wskazujących na toksyczność organotropową. Należy podkreślić, że dawkowanie w badaniach na zwierzętach było ograniczone ze względu na wrażliwość zastosowanego modelu doświadczalnego.²

Potencjał genotoksyczny

Ocena potencjału genotoksycznego rywastygminy została przeprowadzona w standardowych badaniach in vitro oraz in vivo. Większość wyników tych badań nie wykazała mutagennego działania substancji. Jedynie w teście aberracji chromosomalnych ludzkich limfocytów obwodowych zaobserwowano pozytywny wynik, przy zastosowaniu dawek 104 razy większych niż przewidywane narażenie kliniczne. Warto podkreślić, że wyniki testu mikrojądrowego in vivo były ujemne. Dodatkowo przeprowadzono badania genotoksyczności głównego metabolitu rywastygminy – NAP226-90, które nie wykazały jego potencjału genotoksycznego.³

Potencjał rakotwórczy

Badania potencjału rakotwórczego przeprowadzono z zastosowaniem zarówno podania doustnego, jak i miejscowego u myszy oraz doustnego u szczurów. W żadnym z tych badań nie stwierdzono dowodów na karcynogenne działanie rywastygminy po zastosowaniu maksymalnych tolerowanych dawek. Całkowite narażenie organizmu na rywastygminę i jej metabolity w badaniach na zwierzętach było porównywalne z narażeniem u ludzi przyjmujących największe dawki rywastygminy w kapsułkach lub stosujących systemy transdermalne (plastry).⁴

Wpływ na rozród i rozwój

Badania wpływu rywastygminy na reprodukcję i rozwój wykazały, że substancja przenika przez łożysko i do mleka u zwierząt. W badaniach teratogenności, w których rywastygminę podawano doustnie ciężarnym samicom szczurów i królików, nie zaobserwowano działania teratogennego. Ponadto, w badaniach na szczurach, którym podawano rywastygminę doustnie, nie wykazano szkodliwego wpływu na płodność i zdolności reprodukcyjne zwierząt, zarówno w pokoleniu rodziców, jak i u ich potomstwa.⁵

Należy zaznaczyć, że nie przeprowadzono szczegółowych badań z zastosowaniem przezskórnej postaci rywastygminy u ciężarnych samic zwierząt.⁶

Tolerancja miejscowa

W badaniach oceniających tolerancję miejscową systemów transdermalnych z rywastygminą stwierdzono, że plastry nie wykazywały objawów toksycznych w reakcji na światło i nie wykazywały działania uczulającego. W innych badaniach toksyczności skórnej obserwowano łagodne podrażnienie skóry zwierząt laboratoryjnych, w tym także osobników z grupy kontrolnej. Obserwacja ta może wskazywać na możliwość wystąpienia łagodnego rumienia skóry u pacjentów po zastosowaniu systemów transdermalnych z rywastygminą.⁷

Dodatkowo, w badaniu przeprowadzonym na królikach odnotowano łagodne podrażnienia oczu i śluzówek wywołane przez rywastygminę. Z tego powodu pacjenci i ich opiekunowie powinni unikać dotykania oczu po aplikacji plastra.⁸