Właściwości farmakokinetyczne glukozy w produkcie Glukoza 20 Braun

Roztwór Glukoza 20 Braun (200 mg/ml) charakteryzuje się kompleksowym profilem farmakokinetycznym, który obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania glukozy w organizmie. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę poszczególnych etapów przemian farmakokinetycznych substancji czynnej preparatu.¹

Biodostępność i absorpcja

Ze względu na dożylną drogę podania roztworu do infuzji Glukoza 20 Braun, biodostępność preparatu wynosi 100%. Oznacza to, że cała podana dawka glukozy jest bezpośrednio wprowadzana do krwiobiegu pacjenta, z pominięciem procesów wchłaniania charakterystycznych dla innych dróg podania.²

Dystrybucja glukozy w organizmie

Po podaniu dożylnym, glukoza podlega dwuetapowej dystrybucji w organizmie. W pierwszym etapie następuje jej rozprowadzenie w przestrzeni wewnątrznaczyniowej (w obrębie naczyń krwionośnych), a następnie transportowana jest do przestrzeni wewnątrzkomórkowej, gdzie podlega dalszym procesom metabolicznym. U zdrowych osób dorosłych prawidłowe stężenie glukozy we krwi na czczo utrzymuje się w zakresie 60-100 mg/100 ml, co odpowiada 3,3-5,6 mmol/l.³

Biotransformacja glukozy

Proces metabolizmu glukozy rozpoczyna się od glikolizy, podczas której glukoza jest przekształcana do pirogronianu. Dalszy przebieg przemian metabolicznych zależny jest od dostępności tlenu w komórkach:⁴

• W warunkach tlenowych – pirogronian podlega całkowitemu utlenieniu do dwutlenku węgla i wody, co stanowi kompletny szlak metaboliczny glukozy z maksymalnym uzyskiem energetycznym⁵
• W warunkach hipoksji (niedotlenienia) – pirogronian przekształcany jest w mleczan. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, mleczan może być częściowo powtórnie włączany do metabolizmu glukozy w procesie znanym jako cykl Coriego⁶

Wydalanie glukozy i jej metabolitów

Końcowe produkty całkowitego utlenienia glukozy są wydalane z organizmu dwiema drogami:⁷

• Przez płuca – w postaci dwutlenku węgla
• Przez nerki – w postaci wody

W fizjologicznych warunkach organizm zdrowego człowieka praktycznie nie wydala glukozy przez nerki. Sytuacja zmienia się w stanach patologicznych, które wiążą się z występowaniem hiperglikemii, takich jak:⁸

• Cukrzyca
• Metabolizm związany ze stresem
• Inne stany, w których stężenie glukozy we krwi przekracza 120 mg/100 ml (6,7 mmol/l)

W takich przypadkach glukoza może być wydalana przez nerki, powodując cukromocz. Zjawisko to występuje, gdy stężenie glukozy we krwi przekracza poziom 160-180 mg/100 ml (8,8-9,9 mmol/l), co wiąże się z przekroczeniem maksymalnej zdolności resorpcji kanalikowej w nerkach.⁹