schemat Pritcharda
Schemat Pritcharda to protokół leczenia zatrucia rtęcią przy użyciu dimerkaptopropanolu (BAL), stosowany od lat 50. XX wieku. Został opracowany przez Josepha Pritcharda i do dziś pozostaje podstawowym schematem terapeutycznym w ciężkich zatruciach rtęcią, szczególnie w postaci nieorganicznej.
Schemat obejmuje podawanie BAL (dimerkaptopropanolu) domięśniowo w dawce 3-5 mg/kg masy ciała co 4 godziny przez pierwsze 2 dni, następnie co 6 godzin przez 3. dzień oraz co 12 godzin przez kolejne 10 dni. BAL tworzy z rtęcią nierozpuszczalne kompleksy, które są wydalane z moczem, zmniejszając toksyczne działanie metalu na tkanki.
W przypadku zatruć rtęcią organiczną (np. metylortęcią) schemat Pritcharda jest mniej skuteczny, gdyż BAL słabo przenika barierę krew-mózg. W takich przypadkach preferowane są nowsze chelatujące leki, jak kwas 2,3-dimerkaptosukscynowy (DMSA) lub 2,3-dimerkaptopropano-1-sulfonat (DMPS), które można podawać doustnie i które wykazują mniejszą toksyczność niż BAL.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Magnez siarczan, stosowany w formie roztworu do wstrzykiwań lub infuzji (200 mg/ml, pH 5,5-7,0, osmolalność 875-925 mOsmol/kg), wykazuje zróżnicowane profile farmakokinetyczne w zależności od schematu dawkowania i drogi podania. W schemacie Pritcharda (4 g i.v. + 10 g i.m. dawka nasycająca, 5 g i.m. co 4 godziny dawka podtrzymująca) stężenie magnezu w surowicy wzrasta dwukrotnie w ciągu 30 minut, osiągając maksymalny poziom po 1,5 godziny, a następnie utrzymuje się względnie stabilnie do 12 godzin. Inne schematy, np. 10 g i.v. dawka nasycająca z 5 g i.m. dawką podtrzymującą, dają średnie stężenia magnezu w surowicy 1,36-1,56 mmol/l w ciągu 1-4 godzin. Magnez jest dystrybuowany głównie do kości (60%) i mięśni (25%), z 99% znajdującym się wewnątrzkomórkowo, gdzie stężenia utrzymują się na poziomie 17-20 mmol/l. W osoczu 20-33% magnezu wiąże się z białkami, a tylko zjonizowana forma jest biologicznie aktywna. Całkowita zawartość magnezu w organizmie dorosłego wynosi 20-28 g.
dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, hepatopatia alkoholowa, hipoalbuminemia, homeostaza magnezu, hormon przytarczyc, kanalik kręty dystalny, kłębuszek nerkowy, kwasica metaboliczna, magnez siarczan siedmiowodny, magnez zjonizowany, pętla Henlego, podanie domięśniowe, podanie podskórne, receptor TRPM7, roztwór do wstrzykiwań, schemat Pritcharda, stan równowagi dynamicznej, stężenie magnezu w surowicy, wlew podskórny, wydalanie magnezu, zaburzenie czynności nerek, zasadowica metaboliczna -
Leksykon leków
Magnez siarczan (MgSO₄ × 7H₂O) w preparacie Magnesium sulfate Kalceks dostarcza 4,1 mmol (8,1 mEq lub 98,6 mg) jonów magnezu na 1 g substancji, co jest kluczowe dla jego dawkowania. Farmakokinetyka obejmuje szybkie podniesienie stężenia magnezu w surowicy po dawce nasycającej (np. 4 g i 10 g w schemacie Pritcharda), z maksymalnym stężeniem osiąganym po 1,5 godziny i utrzymywaniem względnie stałych poziomów do 12 godzin. Stężenia magnezu w surowicy wahają się w zależności od schematu dawkowania, osiągając wartości około 1,36–2,30 mmol/l, przy czym stan równowagi dynamicznej wynosi około 1,83 mmol/l. Magnez nie ulega metabolizmowi, a jego eliminacja odbywa się głównie przez nerki, które ultrafiltrowują około 80% magnezu, z efektywnym wchłanianiem zwrotnym na poziomie 97%, głównie w pętli Henlego i dystalnym kanaliku krętym. Wydalanie z kałem i potem jest minimalne (odpowiednio około 49 ± 11 mg/dobę i 1–5 mg/dobę). U dzieci okres półtrwania magnezu w surowicy wynosi około 2,7 godziny, a masa ciała jest istotnym czynnikiem wpływającym na farmakokinetykę.
dystalny kanalik kręty, hepatopatia alkoholowa, hipermagnezemia, hipoalbuminemia, jon magnezu, kwasica metaboliczna, masa ciała, mitochondrium, parathormon, receptor TRPM7, roztwór do wstrzykiwań, schemat Pritcharda, siarczan magnezu, stan równowagi dynamicznej, stężenie magnezu w surowicy, wchłanianie zwrotne, wlew podskórny, wydalanie magnezu, zasadowica metaboliczna
