zaburzenie barwnikowe

Zaburzenie barwnikowe to zespół patologii skóry związanych z nieprawidłowym wytwarzaniem lub dystrybucją melaniny – pigmentu odpowiedzialnego za kolor skóry, włosów i oczu. Schorzenia te mogą być wrodzone lub nabyte i manifestują się jako obszary hipo- lub hiperpigmentacji.

Do najczęstszych zaburzeń barwnikowych należą: bielactwo (vitiligo), które charakteryzuje się powstawaniem odbarwionych plam wskutek zniszczenia melanocytów; piegi (ephelides) będące skupiskami melaniny indukowanymi ekspozycją na promieniowanie UV; plamy soczewicowate (lentigo) występujące jako brązowe plamki na skórze; oraz melasma – hiperpigmentacja często występująca na twarzy, związana z wpływem hormonów i promieniowania słonecznego.

Diagnostyka zaburzeń barwnikowych obejmuje badanie dermatoskopowe, czasem biopsję skóry oraz badania laboratoryjne w celu wykluczenia chorób układowych. Leczenie zależy od rodzaju zaburzenia i może obejmować fotoprotekcję, miejscowe preparaty rozjaśniające (hydrochinon, kwas azelainowy, retinoidy), procedury dermatologiczne (peelingi chemiczne, laseroterapia) oraz w niektórych przypadkach fototerapię.

Zaburzenia barwnikowe mogą znacząco wpływać na jakość życia pacjentów ze względu na aspekt estetyczny, dlatego istotne jest holistyczne podejście terapeutyczne, uwzględniające również wsparcie psychologiczne. Profilaktyka obejmuje przede wszystkim ochronę przeciwsłoneczną oraz unikanie czynników drażniących skórę.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl