Zakażenie układu oddechowego
Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zakażenia układu oddechowego (ZUO) obejmują infekcje górnych i dolnych dróg oddechowych, z których dolne drogi (ZDDO) są zwykle cięższe i stanowią główną przyczynę śmiertelności, zwłaszcza u dzieci poniżej 5. roku życia (14% zgonów wg WHO). ZUO są powszechne, dotykając około 25% populacji rocznie, i stanowią 60% wszystkich antybiotyków przepisywanych w podstawowej opiece zdrowotnej. Etiologia jest głównie wirusowa, choć bakterie (np. Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae) i grzyby (Pneumocystis jirovecii) również odgrywają rolę. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, badaniach dodatkowych (m.in. CRP POCT, RTG klatki piersiowej, PCR) oraz ocenie ryzyka powikłań. Objawy różnią się w zależności od lokalizacji zakażenia, od kaszlu i gorączki po duszność i ból w klatce piersiowej. Kluczowe jest rozpoznanie objawów alarmowych wymagających pilnej interwencji.
- Zakażenia układu oddechowego – definicja i klasyfikacja
- Epidemiologia i znaczenie kliniczne zakażeń układu oddechowego
- Objawy kliniczne zakażeń układu oddechowego
- Objawy zakażeń górnych dróg oddechowych
- Objawy zakażeń dolnych dróg oddechowych
- Objawy alarmowe wymagające pilnej interwencji
- Diagnostyka zakażeń układu oddechowego
- Opieka pielęgniarska nad pacjentem z zakażeniem układu oddechowego
- Ocena kliniczna i monitorowanie
- Edukacja pacjenta i rodziny
- Rola pielęgniarek w zapobieganiu zakażeniom układu oddechowego
- Leczenie zakażeń układu oddechowego
- Powikłania zakażeń układu oddechowego
- Zapobieganie zakażeniom układu oddechowego
- Zalecenia praktyczne dla personelu medycznego
- Specyficzne podejście do wybranych grup pacjentów
Zakażenia układu oddechowego – definicja i klasyfikacja
Zakażenia układu oddechowego (ZUO) definiuje się jako wszelkie choroby infekcyjne dotyczące górnych lub dolnych dróg oddechowych. Do górnych dróg oddechowych zaliczamy nos, zatoki, gardło, część nosową gardła, krtań i tchawicę, natomiast dolne drogi oddechowe obejmują oskrzela, oskrzeliki i płuca. Zakażenia te stanowią jeden z najczęstszych powodów konsultacji w podstawowej opiece zdrowotnej i są główną przyczyną chorobowości i śmiertelności na całym świecie.12
Zakażenia górnych dróg oddechowych (ZGDO) obejmują: przeziębienie, zapalenie krtani, zapalenie gardła/migdałków, ostre zapalenie błony śluzowej nosa, ostre zapalenie zatok przynosowych oraz ostre zapalenie ucha środkowego. Zakażenia dolnych dróg oddechowych (ZDDO) to: ostre zapalenie oskrzeli, zapalenie oskrzelików, zapalenie płuc i zapalenie tchawicy.34
ZDDO są zazwyczaj poważniejsze i dłużej trwające niż ZGDO. Zakażenia dolnych dróg oddechowych stanowią główną przyczynę śmierci wśród wszystkich chorób zakaźnych. Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), zapalenie płuc odpowiada za 14% zgonów dzieci poniżej piątego roku życia.56
Epidemiologia i znaczenie kliniczne zakażeń układu oddechowego
Zakażenia układu oddechowego są niezwykle powszechne. Dane dotyczące konsultacji w gabinetach lekarzy rodzinnych w Anglii i Walii pokazują, że około 25% populacji odwiedza lekarza pierwszego kontaktu z powodu ZUO każdego roku. ZUO są przyczyną 60% wszystkich antybiotyków przepisywanych w podstawowej opiece zdrowotnej, co stanowi znaczący koszt dla systemów opieki zdrowotnej. Tylko roczne koszty przepisywania leków na ostry kaszel przekraczają 15 milionów funtów.7
Dorosły człowiek przeciętnie przechodzi od dwóch do pięciu ZUO rocznie, najczęściej w postaci przeziębienia lub zakażeń górnych dróg oddechowych. W Wielkiej Brytanii około 50% wszystkich konsultacji w podstawowej opiece zdrowotnej dotyczących ZUO kończy się przepisaniem antybiotyku, jednak występuje duża rozpiętość takich przepisywań (od 20% do 80%).89
Dzieci są szczególnie podatne na ZUO ze względu na względną niedojrzałość ich układu odpornościowego. Czynniki genetyczne (np. rodzinna historia atopii) i/lub środowiskowe (np. narażenie na zanieczyszczenia i patogeny) sprawiają, że niektóre populacje są bardziej narażone na infekcje.10
Transmisja i patogeneza
ZUO są zwykle przenoszone przez bezpośredni kontakt z zanieczyszczoną powierzchnią lub zakażoną osobą wydalającą kropelki do powietrza przez kaszel, kichanie lub mówienie. Większość ZUO jest spowodowana przez wirusy, ale mogą je również wywoływać bakterie, grzyby lub inne, rzadziej występujące organizmy.1112
Wśród patogenów wywołujących ZUO znajdują się:13
- Bakterie: Streptococcus pneumoniae (pneumokok), Haemophilus influenzae, Mycoplasma pneumoniae, Chlamydia pneumoniae, Legionella pneumophila
- Wirusy: wirusy grypy, syncytialny wirus oddechowy (RSV), rinowirusy (przyczyna przeziębienia), koronawirusy (np. wywołujące COVID-19)
- Grzyby: zakażenia grzybicze, takie jak Pneumocystis jirovecii, mogą uszkodzić dolne drogi oddechowe, szczególnie u osób z osłabionym układem odpornościowym
Objawy kliniczne zakażeń układu oddechowego
Objawy kliniczne ZUO mogą się znacznie różnić w zależności od umiejscowienia zakażenia, patogenu wywołującego oraz indywidualnych cech pacjenta.
Objawy zakażeń górnych dróg oddechowych
Typowe objawy ZGDO obejmują:1415
- Kaszel – najczęściej zgłaszany objaw ZUO, szczególnie wśród podróżnych i dzieci
- Przekrwienie błony śluzowej nosa i wydzielina z nosa
- Ból gardła
- Kichanie
- Ból głowy
- Gorączka
- Bóle mięśniowe
- Zmęczenie
Objawy zakażeń dolnych dróg oddechowych
ZDDO charakteryzują się zazwyczaj następującymi objawami:1617
- Uporczywy kaszel, często produktywny (z odkrztuszaniem wydzieliny)
- Kaszel z odksztuszaniem plwociny, która może zmieniać kolor
- Ból w klatce piersiowej podczas kaszlu
- Gorączka i dreszcze
- Duszność lub trudności w oddychaniu
- Zwiększona częstość oddechów
- Świszczący oddech
Cięższe zakażenia, takie jak zapalenie płuc, mogą powodować dezorientację, nudności i wymioty. ZUO mogą również prowadzić do objawów żołądkowo-jelitowych, takich jak nudności, wymioty i biegunka, związanych ze zmianami w mikrobiocie jelitowej podczas infekcji dróg oddechowych.18
Objawy alarmowe wymagające pilnej interwencji
Osoby z ZUO powinny niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, jeśli występują następujące objawy:1920
- Trudności w oddychaniu lub duszność
- Wysoka gorączka utrzymująca się mimo leczenia
- Silny ból w klatce piersiowej
- Skrajne zmęczenie lub senność
- Splątanie lub dezorientacja
- Sina lub bardzo blada skóra
- Odkrztuszanie krwistej wydzieliny
Diagnostyka zakażeń układu oddechowego
Diagnoza ZUO opiera się głównie na badaniu fizykalnym i obecności charakterystycznych objawów. W podstawowej opiece zdrowotnej często stosuje się kliniczne reguły decyzyjne (CDR), aby pomóc w ocenie pacjentów.21
Badanie fizykalne
Badanie fizykalne obejmuje ocenę:22
- Temperatury ciała
- Częstości oddechów
- Saturacji tlenem
- Osłuchiwanie płuc (obecność rzężeń, świstów)
- Ocenę gardła i migdałków
- Ocenę zatok
Badania laboratoryjne i obrazowe
W zależności od ciężkości objawów i podejrzenia co do etiologii zakażenia, mogą być zlecone następujące badania:2324
- Badanie plwociny (posiew) – używane w około 15% przypadków, polega na badaniu wydzieliny odkrztuszanej z płuc w celu identyfikacji organizmu powodującego zakażenie
- Badania krwi – przeprowadzane w około 30% przypadków zakażeń dróg oddechowych, mogą pomóc określić nasilenie infekcji i sposób, w jaki organizm na nią reaguje
- RTG klatki piersiowej – szczególnie w przypadku podejrzenia zapalenia płuc
- Testy molekularne (PCR) – szczególnie do wykrywania wirusów i atypowych bakterii
- Badanie CRP (białko C-reaktywne) – w punktach POC (point-of-care) może być pomocne w zmniejszeniu niepotrzebnego przepisywania antybiotyków
Badanie stężenia białka C-reaktywnego (CRP) w punktach opieki (POCT) jest coraz częściej stosowane jako dodatkowe narzędzie diagnostyczne, które może pomóc lekarzom zmniejszyć przepisywanie antybiotyków bez kompromisu dla powrotu pacjenta do zdrowia. Największą wartość badania CRP POCT w podstawowej opiece zdrowotnej stanowi wykluczenie poważnej choroby.25
Podejście syndromiczne w diagnostyce
Podejście syndromiczne stanowi znaczący przełom w poprawie opieki nad pacjentem i ułatwianiu odpowiedniego leczenia antybiotykami. Po wstępnej ocenie ryzyka i podaniu terapii empirycznej, wykrycie patogenu, identyfikacja i badanie wrażliwości na antybiotyki dostarczają kluczowych informacji o tym, czy początkowa terapia wymaga dostosowania.26
Opieka pielęgniarska nad pacjentem z zakażeniem układu oddechowego
Pielęgniarki odgrywają kluczową rolę w opiece nad pacjentami z ZUO, zarówno w środowisku szpitalnym, jak i w podstawowej opiece zdrowotnej. Ich rola obejmuje zarówno aspekty kliniczne, jak i edukacyjne.27
Ocena kliniczna i monitorowanie
Kluczowe interwencje pielęgniarskie w ZUO obejmują:2829
- Ocenę i monitorowanie funkcji oddechowej (częstość oddechów, saturacja tlenu, wysiłek oddechowy)
- Optymalizację funkcji oddechowej poprzez odpowiednie ułożenie pacjenta maksymalizujące rozprężenie klatki piersiowej i utrzymanie drożności dróg oddechowych
- Ciągłe monitorowanie parametrów życiowych, w tym częstości oddechów, utlenowania i krążenia
- Obserwację pod kątem pogorszenia stanu klinicznego
- Zapewnienie odpowiedniego nawodnienia
- Kontrolę temperatury ciała
- Promowanie komfortu oddechowego
Edukacja pacjenta i rodziny
Edukacja pacjenta i rodziny stanowi integralną część opieki nad pacjentem z ZUO. Pielęgniarki powinny informować o:3031
- Naturze ostrych zakażeń dróg oddechowych, w tym ich etiologii i objawach
- Strategiach poprawy wentylacji i oczyszczania wydzieliny, takich jak utrzymywanie pionowej pozycji, wykonywanie fizjoterapii klatki piersiowej lub odsysanie wydzieliny z nosa
- Potrzebie odpowiedniego nawodnienia i odpoczynku
- Właściwym stosowaniu przepisanych leków
- Objawach alarmowych wymagających pilnego kontaktu z lekarzem
- Metodach zapobiegania przenoszeniu zakażenia na inne osoby
Pielęgniarki w podstawowej opiece zdrowotnej odgrywają kluczową rolę w zarządzaniu dziećmi z ZUO. W Wielkiej Brytanii pielęgniarki praktyki, pielęgniarki środowiskowe, opiekunowie zdrowotni, pielęgniarki szkolne i praktykujące pielęgniarki pediatryczne często decydują o dalszym postępowaniu i kierowaniu pacjentów.31
Rola pielęgniarek w zapobieganiu zakażeniom układu oddechowego
Pielęgniarki mają również znaczącą rolę w zapobieganiu ZUO poprzez:32
- Promowanie szczepień ochronnych, szczególnie przeciwko grypie i pneumokokom
- Edukację na temat higieny rąk i prawidłowego kichania/kaszlenia (w zgięcie łokcia)
- Promowanie zaprzestania palenia tytoniu
- Uświadamianie na temat modyfikowalnych czynników ryzyka ZUO
- Wspieranie rodziców, którzy mogą być zaniepokojeni objawami u swoich dzieci
Rola pielęgniarek specjalistek jest coraz bardziej uznawana w niektórych obszarach opieki oddechowej i wymaga dalszego rozszerzenia zarówno w podstawowej, jak i specjalistycznej opiece zdrowotnej. Obejmuje to wartość promocji zdrowia w celu edukacji rodzin, poprawiając tym samym przyjmowanie szczepień, które odgrywają rolę w zapobieganiu poważnym ZUO, takim jak zapalenie nagłośni i zapalenie płuc.32
Leczenie zakażeń układu oddechowego
Leczenie ZUO zależy od przyczyny infekcji, jej ciężkości oraz indywidualnych cech pacjenta. Większość ZUO jest wywoływana przez wirusy i ma charakter samoograniczający, co oznacza, że ustępują samoistnie bez konieczności stosowania antybiotyków.33
Leczenie objawowe
Dla większości ZGDO i łagodnych ZDDO zaleca się leczenie objawowe:3435
- Odpowiedni odpoczynek i sen
- Odpowiednie nawodnienie (picie dużej ilości wody i płynów bezalkoholowych)
- Unikanie palenia i narażenia na dym papierosowy
- Inhalacje parą wodną – mogą pomóc w udrożnieniu zatkanego nosa
- Leki przeciwgorączkowe i przeciwbólowe: paracetamol (dla dorosłych i dzieci powyżej 1 miesiąca życia) lub ibuprofen (dla dorosłych i dzieci powyżej 3 miesięcy życia)
- Leki wykrztuśne i przeciwkaszlowe
- Leki zmniejszające przekrwienie błony śluzowej nosa i spraye do nosa
Leki na kaszel i przeziębienie powinny być stosowane ostrożnie u dzieci poniżej 2 lat, ponieważ wystąpiły poważne reakcje niepożądane i zgony po zastosowaniu preparatów dostępnych bez recepty. W 2008 roku Stowarzyszenie Produktów Opieki Zdrowotnej Konsumentów zmodyfikowało wiele etykiet produktów na kaszel i przeziębienie dostępnych bez recepty, aby określały „nie stosować” u dzieci poniżej 4 lat.36
Antybiotykoterapia
Antybiotyki są stosowane tylko do leczenia zakażeń bakteryjnych. Nie są używane do leczenia infekcji wirusowych, ponieważ nie działają na wirusy. Istnieją dowody z randomizowanych badań kontrolowanych placebo (RCT), że antybiotyki mają ograniczoną skuteczność w leczeniu dużej części ZUO u dorosłych i dzieci.37
Antybiotyki mogą być rozważone dla osób z podejrzewanym lub potwierdzonym bakteryjnym ZUO, które są w grupie wysokiego ryzyka powikłań, np. osoby z immunosupresją, lub w określonych sytuacjach klinicznych, np. we wszystkich przypadkach bakteryjnego zapalenia płuc, obustronnego ostrego zapalenia ucha środkowego u dzieci poniżej dwóch lat.38
W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia bakteryjnego ZUO próg rozważania antybiotyków powinien być niski dla pacjentów, którzy są w grupie wysokiego ryzyka powikłań z powodu upośledzenia funkcji układu odpornościowego, takich jak osoby z:39
- Immunosupresją
- Znaczącą chorobą serca, płuc, nerek, wątroby, metaboliczną, autoimmunologiczną lub nerwowo-mięśniową (np. niewydolność serca, POChP, rozstrzenie oskrzeli, ciężka astma, cukrzyca)
Strategie przepisywania antybiotyków
Istnieją trzy różne strategie zarządzania antybiotykami, które można zastosować u pacjentów z ZUO:40
- Nieprzepisywanie antybiotyków
- Opóźnione (lub odroczone) przepisywanie antybiotyków (recepta na antybiotyk jest wypisywana do wykorzystania w późniejszym terminie, gdyby objawy się nasiliły)
- Natychmiastowe przepisywanie antybiotyków
Decyzja uzgodniona między pracownikiem służby zdrowia a pacjentem zależy zarówno od oceny ryzyka powikłań przez pracownika służby zdrowia, jak i od oczekiwań pacjenta dotyczących przepisania antybiotyku. Postrzegane zalety odroczonego przepisywania jako strategii w porównaniu z nieprzepisywaniem polegają na tym, że oferuje ono siatkę bezpieczeństwa dla niewielkiej części pacjentów, u których rozwija się powikłanie, a pacjent oczekujący antybiotyków może być bardziej skłonny zgodzić się na takie działanie niż na nieprzepisywanie.40
Leczenie ciężkich zakażeń
W przypadku ciężkich ZDDO, takich jak zapalenie płuc, może być konieczne:4142
- Hospitalizacja
- Dożylne podawanie płynów i antybiotyków
- Tlenoterapia – polega na dostarczaniu dodatkowego tlenu do płuc przez maskę lub kaniule nosowe
- Wspomaganie oddychania (w najcięższych przypadkach)
Powikłania zakażeń układu oddechowego
Większość ZUO przebiega bez powikłań, jednak w niektórych przypadkach mogą wystąpić poważne komplikacje.43
Częste powikłania
- Zapalenie płuc
- Zapalenie zatok
- Zapalenie ucha środkowego
- Zaostrzenie istniejących chorób układu oddechowego (np. astma, POChP)
- Ropień okołomigdałkowy
- Zapalenie opłucnej
- Ropień płuca
Poważne powikłania
W rzadkich przypadkach mogą wystąpić bardzo poważne powikłania:4345
- Zastoinowa niewydolność serca
- Niewydolność oddechowa
- Zatrzymanie oddechu
- Posocznica – zakażenie krwi, które może prowadzić do zamknięcia narządów
- Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
- Ropień wewnątrzczaszkowy
- Zespół Lemierrego
Praktyki lekarzy pierwszego kontaktu, które przepisują mniej antybiotyków na ZUO, mogą spodziewać się nieco wyższej częstości występowania zapalenia płuc i ropnia okołomigdałkowego niż praktyki przepisujące więcej antybiotyków. Jeśli praktyka lekarza pierwszego kontaktu z przeciętną liczbą 7000 pacjentów zmniejszyłaby odsetek konsultacji ZUO z przepisanymi antybiotykami o 10%, mogłaby napotkać około jednego dodatkowego przypadku zapalenia płuc rocznie i jednego dodatkowego przypadku ropnia okołomigdałkowego co dekadę. Nie przewiduje się wzrostu liczby przypadków zapalenia wyrostka sutkowatego, ropniaka opłucnej, bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, ropnia wewnątrzczaszkowego i zespołu Lemierrego.46
Zapobieganie zakażeniom układu oddechowego
Zapobieganie ZUO obejmuje szereg działań mających na celu zmniejszenie ryzyka zakażenia lub jego przenoszenia na inne osoby.47
Ogólne środki zapobiegawcze
Podstawowe działania zapobiegawcze obejmują:4847
- Częste mycie rąk wodą z mydłem przez co najmniej 20 sekund
- Unikanie dotykania twarzy nieumytymi rękami
- Unikanie bliskiego kontaktu z osobami mającymi objawy infekcji dróg oddechowych
- Regularne czyszczenie i dezynfekowanie powierzchni
- Zasłanianie ust podczas kaszlu lub kichania (najlepiej łokciem lub chusteczką)
- Natychmiastowe wyrzucanie zużytych chusteczek
- Unikanie znanych czynników drażniących, takich jak chemikalia, opary i tytoń
Szczepienia
Szczepienia odgrywają kluczową rolę w zapobieganiu określonym ZUO. Osoby, które często chorują na ZUO lub są w grupie wysokiego ryzyka, powinny rozważyć:4950
- Coroczne szczepienie przeciwko grypie
- Szczepienie przeciwko pneumokokom – pomaga zapobiegać niektórym typom zapalenia płuc
- Inne zalecane szczepienia, np. przeciwko krztuścowi
Czynniki ryzyka modyfikowalne
Zidentyfikowane czynniki ryzyka związane ze zwiększonym prawdopodobieństwem nabycia ZUO w społeczności obejmują przewlekłe choroby wątroby i nerek, wcześniejszą hospitalizację, niski BMI oraz kontakt z dziećmi i zwierzętami domowymi. Modyfikacja tych czynników ryzyka i ukierunkowanie profilaktyki na grupy wrażliwe mogłyby zmniejszyć zachorowalność, śmiertelność i stosowanie antybiotyków związane z ZUO.51
Zalecenia praktyczne dla personelu medycznego
Skuteczne zarządzanie ZUO wymaga zrównoważonego podejścia uwzględniającego zarówno potrzeby pacjenta, jak i odpowiedzialne stosowanie antybiotyków.52
Stosowanie wytycznych klinicznych
Wytyczne NICE z 2008 roku zalecają brak antybiotyków lub opóźnione podawanie antybiotyków dla większości pacjentów z ZUO. Odróżnienie niewielu pacjentów z podwyższonym ryzykiem powikłań od większości, która wyzdrowieje bez komplikacji, pozostaje wyzwaniem, a antybiotyki są nadal szeroko nadużywane.53
Kliniczne reguły predykcyjne, identyfikacja grup ryzyka, testy w miejscu opieki i lepsza komunikacja dotycząca niepewności mogą pomóc w doborze antybiotyków dla osób, które najprawdopodobniej odniosą korzyści.53
Nadzór nad antybiotykami
Wspólny międzynarodowy zasób wrażliwości na środki przeciwdrobnoustrojowe kurczy się, a wszyscy przepisujący leki mają obowiązek nadzoru. Trwające badania nad identyfikacją pacjentów, którzy mogą skorzystać z leczenia antybiotykami, oraz identyfikacją tych, którzy mogą być bezpiecznie leczeni bez antybiotyków, są pilnym priorytetem.52
Badania wykazały, że niższe wartości albuminy w naszej próbie były związane z niższym ryzykiem rozwoju ZUO, co jest zgodne z doniesieniami, że stężenie albuminy w surowicy poniżej normalnych wartości było czynnikiem ryzyka rozwoju zakażenia, co sugeruje upośledzony stan gospodarza, predysponujący czynnik do zakażenia.54
Komunikacja z pacjentem
Antybiotyki częściej przepisywane są, gdy pacjenci ich oczekują. Opóźnione przepisywanie może zmniejszyć stosowanie antybiotyków w ostrych zakażeniach dróg oddechowych bez szkody dla pacjentów.53
Lekarze i pacjenci zgłaszają dobrą akceptację dla CRP POCT, a oceny ekonomiczne pokazują opłacalność CRP POCT w porównaniu z istniejącym zarządzaniem ZUO w podstawowej opiece zdrowotnej. Wykorzystanie badania CRP POCT może zmniejszyć niepotrzebne przepisywanie antybiotyków (które niesie ryzyko działań niepożądanych i rozwoju oporności na antybiotyki), ale wydaje się mało prawdopodobne bez finansowanego programu wdrożeniowego.55
Specyficzne podejście do wybranych grup pacjentów
Dzieci
Pediatryczne ZUO wymagają wielu wizyt lekarskich i czasu spędzanego w domu przez pacjenta i jego opiekunów, prowadząc do nieobecności w szkole i/lub pracy oraz wpływając na jakość życia. Powszechne stosowanie antybiotyków w leczeniu ZUO wiąże się z niekorzystnymi skutkami dla pacjenta i rosnącym wskaźnikiem niepowodzeń klinicznych z powodu wzrostu oporności na antybiotyki.56
Nawracające zakażenia tkanek oddechowych mogą prowadzić do zaburzeń odporności wywołanych wirusami i mogą prowadzić do błędnego koła nawracających ZUO z nadkażeniami bakteryjnymi, zaostrzeniem kaszlu i zwiększonym ryzykiem rozwoju astmy.56
Osoby starsze
Osoby starsze (65+) są bardziej narażone na ciężki przebieg ZUO i powikłania. Wiek był istotnym czynnikiem determinującym, z większym prawdopodobieństwem otrzymania powtórnych recept zarówno u małych dzieci (< 2 lat), jak i starszych dorosłych (65+).57
Klinicyści mogą doradzać pacjentom z ciężkim nasileniem objawów, wcześniejszym czasem trwania choroby wynoszącym 7 dni, kaszlem lub chorobą płuc, że prawdopodobnie doświadczą dłuższego czasu trwania objawów (10 dni i do 28 dni) i powinni być ostrzeżeni o wyższym ryzyku przyjęcia do szpitala.58
Pacjenci zaintubowani i z tracheostomią
Pacjenci z tracheostomią hospitalizowani w ośrodku odwykowym i rehabilitacyjnym (WRC) są narażeni na ZUO. Badania wykazały, że diagnozy udaru (p 0,025, OR 3,45, CI 1,16-10,2), choroby Parkinsona (p 0,011, OR 18,9, CI 1,93-185) lub stwardnienia zanikowego bocznego (ALS) (p 0,013, OR 6,34, IC 1,47-27,2) przy przyjęciu zostały ustalone jako czynniki ryzyka rozwoju ZUO.59
Pacjenci z niektórymi chorobami neurologicznymi są narażeni na zwiększone ryzyko ZUO. Wśród patogenów odzyskanych w badaniu bakteriologicznym, Pseudomonas aeruginosa okazała się najczęstszym organizmem przyczynowym, jak donoszono w innych badaniach.60
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.