Właściwości farmakokinetyczne akarbozy

Właściwości farmakokinetyczne akarbozy zostały dokładnie zbadane po doustnym podaniu substancji znakowanej radioizotopem w dawce 200 mg zdrowym ochotnikom. Badania te pozwoliły określić główne parametry farmakokinetyczne leku, które decydują o jego działaniu w organizmie. ¹

Wchłanianie

W badaniach wykazano, że średnio 35% całkowitej radioaktywności (obejmującej zarówno substancję hamującą, jak i produkty jej rozpadu) było wydalane przez nerki w czasie 96 godzin od podania. Na tej podstawie można przyjąć, że poziom wchłaniania akarbozy wynosi co najmniej 35%. ²

Stężenie radioaktywności w osoczu charakteryzowało się występowaniem dwóch wyraźnych pików:

• Pierwszy pik – osiągał średnie równoważne stężenie akarbozy na poziomie 52,2 ± 15,7 μg/l po czasie 1,1 ± 0,3 godziny, co było zgodne z przebiegiem stężenia substancji hamującej (49,5 ± 26,9 μg/l po 2,1 ± 1,6 godziny) ³
• Drugi pik – znacznie wyższy, osiągał średnio 586,3 ± 282,7 μg/l po czasie 20,7 ± 5,2 godziny. Ten późniejszy pik był wyraźniejszy po około 14-24 godzinach z powodu wchłaniania produktów rozkładu bakteryjnego w dolnych odcinkach jelita ⁴

Warto zauważyć, że maksymalne stężenie substancji hamującej w osoczu było 10-20 razy mniejsze w porównaniu do całkowitej radioaktywności, co świadczy o znaczącym udziale metabolitów w ogólnym profilu farmakokinetycznym. ⁵

Dystrybucja

Na podstawie badań z dożylnym podaniem akarbozy (0,4 mg/kg masy ciała) u zdrowych ochotników obliczono względną objętość dystrybucji wynoszącą 0,32 l/kg masy ciała. Parametr ten wskazuje na ograniczony zakres dystrybucji leku w organizmie. ⁶

Eliminacja

Okres półtrwania akarbozy w osoczu wykazuje dwufazowy charakter:

• W fazie dystrybucji – 3,7 ± 2,7 godziny
• W fazie eliminacji – 9,6 ± 4,4 godziny ⁷

Analiza dróg eliminacji akarbozy wykazała, że:

• Jedynie 1,7% podanej dawki substancji hamującej zostało wydalone z moczem
• Znacznie większa część – 51% dawki – została wydalona z kałem w ciągu 96 godzin od podania ⁸

Biodostępność

Biodostępność akarbozy jest wyjątkowo niska i wynosi zaledwie 1-2%. Ten niski procent substancji hamującej we krwi jest jednak pożądany z terapeutycznego punktu widzenia i nie wpływa negatywnie na efekt leczniczy. Wynika to z faktu, że mechanizm działania akarbozy opiera się głównie na jej miejscowym działaniu w świetle przewodu pokarmowego, gdzie hamuje enzymy odpowiedzialne za rozkład węglowodanów złożonych. ⁹