cukrzyca insulinoniezależna
Wskazanie

Cukrzyca insulinoniezależna, znana również jako cukrzyca typu 2, to przewlekła choroba metaboliczna charakteryzująca się podwyższonym poziomem glukozy we krwi spowodowanym insulinoopornością i/lub względnym niedoborem insuliny. W przeciwieństwie do cukrzycy typu 1, trzustka pacjentów z cukrzycą typu 2 nadal produkuje insulinę, ale organizm nie jest w stanie efektywnie jej wykorzystać. Cukrzyca typu 2 stanowi około 90-95% wszystkich przypadków cukrzycy i najczęściej występuje u osób po 40. roku życia, szczególnie u osób z nadwagą lub otyłością.

Leczenie cukrzycy typu 2 obejmuje zmianę stylu życia (dieta, aktywność fizyczna, redukcja masy ciała) oraz farmakoterapię. Lekiem pierwszego wyboru jest zwykle metformina (Metformax, Glucophage, Siofor), która zwiększa wrażliwość tkanek na insulinę i hamuje wytwarzanie glukozy w wątrobie. W dalszej kolejności stosuje się pochodne sulfonylomocznika (Amaryl, Diaprel MR, Diagen), inhibitory DPP-4 (Januvia, Galvus, Onglyza), inhibitory SGLT-2 (Forxiga, Invokana, Jardiance) oraz agoniści receptora GLP-1 (Victoza, Byetta, Trulicity).

W przypadku nieskuteczności leków doustnych lub postępu choroby, stosuje się również insulinoterapię, mimo że cukrzyca typu 2 jest określana jako insulinoniezależna. Na polskim rynku dostępne są preparaty insuliny ludzkiej (Gensulin, Humulin, Actrapid, Insulatard) oraz analogi insuliny (Lantus, Levemir, NovoRapid, Humalog).

Największe trudności w leczeniu cukrzycy typu 2 to przede wszystkim niska adherencja pacjentów do zaleceń terapeutycznych, szczególnie dotyczących zmiany stylu życia. Pacjenci często bagatelizują chorobę ze względu na jej często bezobjawowy przebieg we wczesnych stadiach. Problematyczne jest również rozpoznawanie i leczenie powikłań cukrzycy, takich jak neuropatia, retinopatia, nefropatia czy choroba niedokrwienna serca. Wyzwaniem terapeutycznym jest także postępujący charakter choroby, wymagający stopniowej intensyfikacji leczenia oraz indywidualizacji terapii uwzględniającej choroby współistniejące, wiek pacjenta i ryzyko hipoglikemii.