Właściwości farmakokinetyczne akarbozy

Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych leku Acarbose Aurovitas zawierającego akarbozę w dawce 50 mg i 100 mg. Dane farmakokinetyczne pochodzą z badań przeprowadzonych po doustnym podaniu substancji znakowanej radioizotopem w dawce 200 mg zdrowym ochotnikom. ¹

Wchłanianie

Na podstawie badań farmakokinetycznych stwierdzono, że co najmniej 35% całkowitej radioaktywności (suma substancji hamującej i produktów rozpadu) jest wydalane przez nerki w ciągu 96 godzin po podaniu, co wskazuje na poziom wchłaniania mieszczący się minimum w tym zakresie. ²

Przebieg stężenia radioaktywności w osoczu charakteryzuje się wystąpieniem dwóch wyraźnych pików:

• Pierwszy pik – występuje po około 1,1 ± 0,3 godziny od podania leku i osiąga średnie równoważne stężenie akarbozy wynoszące 52,2 ± 15,7 μg/l. Jest to zgodne z odpowiednimi danymi dotyczącymi przebiegu stężenia substancji hamującej (49,5 ± 26,9 μg/l po 2,1 ± 1,6 godziny). ³
• Drugi pik – pojawia się po około 20,7 ± 5,2 godziny i osiąga średnie stężenie 586,3 ± 282,7 μg/l. Ten znacznie wyższy pik (po około 14-24 godzinach) jest związany z wchłanianiem produktów rozkładu bakteryjnego akarbozy w dolnych odcinkach jelita. ⁴

Warto zaznaczyć, że maksymalne stężenie samej substancji hamującej (akarbozy) w osoczu jest 10-20 razy mniejsze niż stężenie całkowitej radioaktywności. ⁵

Dystrybucja

Na podstawie analizy przebiegu stężeń akarbozy w osoczu po podaniu dożylnym (w dawce 0,4 mg/kg masy ciała) u zdrowych ochotników, obliczono jej względną objętość dystrybucji, która wynosi 0,32 l/kg masy ciała. ⁶

Eliminacja

Okres półtrwania akarbozy w osoczu w fazie eliminacji wykazuje dwufazowy charakter:

• W fazie dystrybucji wynosi 3,7 ± 2,7 godziny
• W fazie eliminacji wynosi 9,6 ± 4,4 godziny ⁷

Drogi eliminacji akarbozy z organizmu:

• Z moczem wydalane jest zaledwie 1,7% podanej dawki w postaci substancji hamującej
• Z kałem wydalone zostaje 51% substancji w ciągu 96 godzin ⁸

Biodostępność

Akarboza charakteryzuje się wyjątkowo niską biodostępnością wynoszącą zaledwie 1-2%. Ten bardzo niski procent substancji hamującej we krwi jest jednak pożądany z punktu widzenia mechanizmu działania leku i nie wpływa negatywnie na jego efekt terapeutyczny. Niska biodostępność wynika z lokalnego działania akarbozy w przewodzie pokarmowym, gdzie hamuje ona enzymy odpowiedzialne za trawienie złożonych węglowodanów. ⁹