Właściwości farmakokinetyczne leku

Przedstawione poniżej właściwości farmakokinetyczne odnoszą się do substancji czynnej mirtazapiny, zawartej w preparacie AuroMirta ORO, występującym w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 15 mg, 30 mg oraz 45 mg. Właściwości te obejmują charakterystykę procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji leku z organizmu.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym mirtazapina charakteryzuje się szybkim i efektywnym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Biodostępność leku wynosi około 50%. Maksymalne stężenie w osoczu krwi osiągane jest po około 2 godzinach od przyjęcia preparatu. Istotną informacją kliniczną jest fakt, że spożycie pokarmu nie wpływa na parametry farmakokinetyczne mirtazapiny, co oznacza, że lek może być przyjmowany niezależnie od posiłków.²

Dystrybucja

Mirtazapina w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza – stopień wiązania wynosi około 85%. Ten wysoki poziom wiązania z białkami może mieć znaczenie przy jednoczesnym podawaniu innych leków o wysokim powinowactwie do białek osocza, ze względu na potencjalne interakcje związane z wypieraniem z miejsc wiązania.³

Metabolizm

Mirtazapina podlega intensywnym procesom metabolicznym w organizmie. Główne szlaki metaboliczne obejmują:

• Demetylację – prowadzącą do powstania metabolitu demetylowego, który wykazuje aktywność farmakologiczną
• Utlenianie – prowadzące do tworzenia metabolitów hydroksylowych
• Sprzęganie – następujące po wcześniejszych przemianach

Dane pochodzące z badań in vitro na mikrosomach ludzkiej wątroby wskazują na zaangażowanie określonych izoenzymów cytochromu P450 w metabolizm mirtazapiny:

• Enzymy CYP2D6 i CYP1A2 uczestniczą w tworzeniu 8-hydroksy metabolitu mirtazapiny
• Enzym CYP3A4 jest odpowiedzialny za powstawanie metabolitów N-demetylu i N-tlenku

Szczególnie istotny z klinicznego punktu widzenia jest metabolit demetylowy, który wykazuje aktywność farmakologiczną i charakteryzuje się profilem farmakokinetycznym zbliżonym do związku macierzystego. Oznacza to, że efekt terapeutyczny leku jest wypadkową działania zarówno substancji macierzystej, jak i jej aktywnego metabolitu.⁴

Eliminacja

Mirtazapina podlega intensywnym procesom metabolicznym, a produkty jej przemian są wydalane zarówno z moczem, jak i z kałem. Pełna eliminacja leku z organizmu następuje w ciągu kilku dni. Średni okres półtrwania eliminacji wynosi 20-40 godzin, co uzasadnia dawkowanie leku raz na dobę. Należy jednak zwrócić uwagę na możliwość występowania zmienności międzyosobniczej w zakresie wartości tego parametru:

• U niektórych pacjentów odnotowano dłuższe okresy półtrwania – do 65 godzin
• U młodych mężczyzn obserwowano krótsze okresy półtrwania

Stan stacjonarny stężenia leku w osoczu osiągany jest po 3-4 dniach regularnego stosowania. Po osiągnięciu stanu stacjonarnego nie obserwuje się dalszej akumulacji leku w organizmie.⁵

Liniowość farmakokinetyki

W zalecanym zakresie dawek terapeutycznych mirtazapina wykazuje liniową farmakokinetykę. Oznacza to, że wzrost dawki leku powoduje proporcjonalny wzrost parametrów farmakokinetycznych, takich jak stężenie maksymalne (Cmax) i pole pod krzywą stężenia leku w funkcji czasu (AUC). Właściwość ta ułatwia przewidywanie stężeń leku w osoczu przy zmianie dawkowania.⁶

Farmakokinetyka w specjalnych populacjach pacjentów

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby może dochodzić do zmniejszenia klirensu mirtazapiny. Może to prowadzić do zwiększenia stężenia leku w osoczu i wydłużenia czasu jego eliminacji z organizmu. W tych grupach pacjentów konieczne może być dostosowanie dawkowania leku oraz ściślejsze monitorowanie parametrów klinicznych i laboratoryjnych.⁷