Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Karteolol chlorowodorek, główny składnik aktywny preparatu Carteol LP 2% Preservative Free, nie został kompleksowo przebadany pod kątem interakcji z innymi produktami leczniczymi. Jednakże, podobnie jak w przypadku innych leków beta-adrenolitycznych, istnieje szereg ustalonych oraz potencjalnych interakcji, które należy uwzględnić podczas terapii tym produktem leczniczym. Należy pamiętać, że mimo ograniczonego wchłaniania ogólnoustrojowego po podaniu do oka, istnieje ryzyko wystąpienia interakcji charakterystycznych dla beta-adrenolityków podawanych ogólnie. ¹

Interakcje miejscowe przy stosowaniu okulistycznym

Podczas jednoczesnego podawania karteololu do oka z innymi preparatami okulistycznymi należy zachować szczególną uwagę. W rzadkich przypadkach opisywano rozszerzenie źrenic przy jednoczesnym stosowaniu preparatów zawierających adrenalinę (epinefrynę) i beta-adrenolityki podawane do oczu. W takich sytuacjach zaleca się przeprowadzenie szczegółowej obserwacji okulistycznej. ²

W przypadku konieczności stosowania więcej niż jednego produktu leczniczego do oka, należy zachować co najmniej 15-minutowy odstęp pomiędzy podaniem poszczególnych preparatów. Carteol LP 2% Preservative Free powinien być zawsze aplikowany jako ostatni. ³

Interakcje ogólnoustrojowe

Mimo ograniczonego wchłaniania ogólnoustrojowego po podaniu do oka, istnieje możliwość wystąpienia działania addytywnego przy jednoczesnym stosowaniu karteololu z innymi produktami leczniczymi. Szczególnie istotne jest ryzyko nasilenia niedociśnienia i/lub znacznej bradykardii podczas stosowania karteololu razem z doustnymi antagonistami kanału wapniowego, innymi lekami beta-adrenolitycznymi, lekami przeciwarytmicznymi, glikozydami naparstnicy, parasympatykomimetykami czy guanetydyną. ⁴

Niezalecane terapie skojarzone

Ze względu na istotne ryzyko interakcji, następujące terapie skojarzone nie są zalecane podczas stosowania karteololu:

• Amiodaron – może powodować zaburzenia automatyzmu i przewodzenia wskutek hamowania kompensacyjnych mechanizmów współczulnych. Wymaga monitorowania klinicznego i EKG. ⁵
• Antagoniści wapnia (beprydyl, diltiazem, werapamil) – mogą prowadzić do zaburzeń automatyzmu (nadmierna bradykardia, zatrzymanie zatokowe), zaburzeń przewodzenia zatokowo-przedsionkowego i przedsionkowo-komorowego oraz niewydolności serca na skutek synergistycznego działania. Leczenie skojarzone wymaga ścisłego monitorowania klinicznego i EKG, szczególnie u osób w podeszłym wieku lub na początku terapii. ⁶
• Fingolimod – może powodować potencjalnie śmiertelne nasilenie działania obniżającego częstość akcji serca. Beta-adrenolityki są szczególnie niebezpieczne w połączeniu z fingolimodem, ponieważ hamują mechanizmy kompensacji adrenergicznej. Wymagane jest ciągłe monitorowanie kliniczne i EKG przez 24 godziny po podaniu pierwszej dawki fingolimodu. ⁷
• Beta-adrenolityki stosowane w niewydolności serca – istnieje ryzyko nasilenia działań niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów z podwyższonym ryzykiem bradykardii. ⁸

Terapie skojarzone wymagające zachowania szczególnej ostrożności

Następujące terapie skojarzone wymagają ścisłego monitorowania i szczególnej ostrożności:

• Lotne środki znieczulające chlorowcowane (desfluran, halotan, izofluran, metoksyfluran, sewofluran) – leki beta-adrenolityczne zmniejszają kompensacyjną reakcję sercowo-naczyniową. Blokada beta-adrenergiczna powinna być zniesiona w trakcie zabiegów chirurgicznych za pomocą leków beta-mimetycznych. Nie należy gwałtownie przerywać podawania beta-adrenolityków, a anestezjolog powinien być poinformowany o stosowaniu tych leków. ⁹
• Antycholinesterazy (donepezil, galantamina, rywastygmina, neostygmina, pirydostygmina, takryna, ambenonium) – istnieje ryzyko nadmiernej bradykardii wskutek addytywnego efektu bradykardiogennego. Wymagane jest regularne monitorowanie kliniczne. ¹⁰
• Chinidyna – odnotowano przypadki zwiększenia stężenia beta-adrenolityku w osoczu podczas jednoczesnego podawania roztworu beta-adrenolityku w postaci kropli do oczu i chinidyny, prawdopodobnie w wyniku hamowania metabolizmu beta-adrenolityku. ¹¹
• Lidokaina – podawana dożylnie może wykazywać podwyższone stężenie w osoczu z możliwością wystąpienia neurologicznych i sercowych działań niepożądanych z powodu zmniejszenia klirensu wątrobowego. Wymagane jest monitorowanie kliniczne, EKG oraz ewentualnie kontrola stężenia lidokainy w osoczu podczas leczenia skojarzonego i po odstawieniu beta-adrenolityku. ¹²
• Baklofen – może nasilać działanie obniżające ciśnienie. Konieczne jest monitorowanie ciśnienia tętniczego i ewentualne dostosowanie dawkowania leków przeciwnadciśnieniowych. ¹³
• Klonidyna i inne leki obniżające ciśnienie działające ośrodkowo (guanfacyna, metylodopa, moksonidyna, rilmenidyna) – nagłe odstawienie tych leków może prowadzić do znaczącego wzrostu ciśnienia krwi. Należy unikać nagłego przerwania leczenia tymi preparatami i zapewnić odpowiednie monitorowanie kliniczne. ¹⁴
• Leki przeciwcukrzycowe (insulina, sulfonamidy obniżające poziom cukru, glinidy) – wszystkie beta-adrenolityki mogą maskować niektóre objawy hipoglikemii, takie jak kołatanie serca i tachykardia. Większość niekardioselektywnych beta-adrenolityków zwiększa częstość i nasilenie hipoglikemii. Pacjent powinien zostać poinformowany o konieczności częstszego monitorowania stężenia glukozy we krwi, szczególnie na początku leczenia. ¹⁵
• Propafenon – może powodować zaburzenia kurczliwości, automatyzmu i przewodzenia z powodu tłumienia kompensacyjnych mechanizmów współczulnych. Zalecane jest monitorowanie kliniczne i EKG. ¹⁶
• Produkty lecznicze wywołujące torsade de pointes – leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid), leki przeciwarytmiczne klasy III (amiodaron, dofetylid, ibutylid, sotalol), niektóre neuroleptyki oraz inne leki (wymienione poniżej) zwiększają ryzyko zaburzeń rytmu komorowego. Konieczne jest monitorowanie kliniczne i elektrokardiograficzne. ¹⁷

Terapie skojarzone do rozważenia

Następujące terapie skojarzone mogą być stosowane, jednak wymagają uwagi i ewentualnego dostosowania dawkowania:

• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – w tym selektywne inhibitory COX-2, stosowane ogólnoustrojowo, mogą zmniejszać działanie hipotensyjne karteololu poprzez hamowanie działania prostaglandyn rozszerzających naczynia oraz zatrzymywanie płynów i soli (szczególnie w przypadku NLPZ z grupy pirazolowej). ¹⁸
• Leki alfa-adrenolityczne stosowane w urologii (alfuzosyna, doksazosyna, prazosyna, silodosyn, tamsulozyna, terazosyna) – mogą nasilać działanie obniżające ciśnienie, zwiększając ryzyko niedociśnienia ortostatycznego. ¹⁹
• Amifostyna – może zwiększać działanie obniżające ciśnienie tętnicze. ²⁰
• Blokery kanału wapniowego (pochodne dihydropirydyny) – amlodypina, klewidypina, felodypina, izradypina, lacydypina, lerkanidypina, manidypina, nikardypina, nifedypina, nimodypina, nitrendypina – mogą powodować niedociśnienie i niewydolność serca u pacjentów z utajoną lub niekontrolowaną niewydolnością serca z powodu ujemnego działania inotropowego. Beta-adrenolityki mogą również ograniczać odruchową reakcję współczulną na nadmierną odpowiedź hemodynamiczną wywołaną przez dihydropirydyny. ²¹
• Dipirydamol – po dożylnym podaniu może nasilać działanie hipotensyjne karteololu. ²²
• Leki przeciwdepresyjne z rodziny imipramin (trójcykliczne) i leki przeciwpsychotyczne – mogą nasilać działanie obniżające ciśnienie i zwiększać ryzyko niedociśnienia ortostatycznego poprzez efekt addytywny. ²³
• Meflochina, pilokarpina – mogą zwiększać ryzyko nadmiernej bradykardii z powodu addytywnych efektów bradykardiogennych. ²⁴

Interakcje karteololu z alkoholem

Choć w Charakterystyce Produktu Leczniczego dla Carteol LP 2% Preservative Free nie znajdują się konkretne informacje dotyczące interakcji z alkoholem, należy pamiętać o potencjalnych interakcjach charakterystycznych dla beta-adrenolityków. Alkohol może nasilać działanie hipotensyjne beta-adrenolityków poprzez rozszerzanie naczyń krwionośnych. Spożywanie alkoholu podczas stosowania karteololu może prowadzić do zwiększonego niedociśnienia, zawrotów głowy oraz ogólnego osłabienia.

Jednoczesne spożywanie alkoholu może również maskować lub modyfikować niektóre objawy działań niepożądanych beta-adrenolityków. Pacjenci powinni być świadomi potencjalnego ryzyka związanego z łączeniem tych substancji i najlepiej unikać spożywania alkoholu podczas terapii karteololem.

Tabela interakcji karteololu z innymi produktami leczniczymi