niewydolność serca po zawale mięśnia sercowego
Niewydolność serca po zawale mięśnia sercowego to poważne powikłanie będące konsekwencją uszkodzenia struktur mięśnia sercowego w wyniku niedokrwienia. Rozwija się, gdy obszar martwicy miokardium jest na tyle rozległy, że pozostała, zdrowa tkanka mięśniowa nie jest w stanie skompensować utraconej funkcji skurczowej.
Patofizjologicznie dochodzi do przebudowy lewej komory (remodeling), która obejmuje rozstrzeń jam serca, ścieńczenie ścian i zmianę geometrii komory z eliptycznej na bardziej sferyczną. Procesy te prowadzą do dalszego pogorszenia funkcji skurczowej i rozkurczowej, co manifestuje się klinicznie jako niewydolność serca.
Klinicznie niewydolność serca po zawale może mieć charakter ostry (wstrząs kardiogenny) lub przewlekły. Objawy obejmują duszność (początkowo wysiłkową, później spoczynkową), obrzęki obwodowe, męczliwość, tachykardię oraz cechy zastoju w krążeniu płucnym i systemowym. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (echokardiografia, rezonans magnetyczny serca), badaniach laboratoryjnych (peptydy natriuretyczne) oraz ocenie klinicznej.
Leczenie niewydolności serca po zawale obejmuje stosowanie inhibitorów ACE lub ARB, beta-blokerów, antagonistów aldosteronu, ARNI, diuretyków oraz iwabradyny w zależności od wskazań. W wybranych przypadkach konieczne jest leczenie interwencyjne – wszczepienie kardiowertera-defibrylatora (ICD), terapia resynchronizująca (CRT) lub mechaniczne wspomaganie krążenia. W skrajnych przypadkach rozważa się transplantację serca.
Prognoza pacjentów z pozawałową niewydolnością serca zależy od wielu czynników, w tym frakcji wyrzutowej lewej komory, klasy NYHA, chorób współistniejących oraz wdrożenia optymalnej terapii farmakologicznej i niefarmakologicznej. Wczesne rozpoznanie i kompleksowe leczenie znacząco poprawiają rokowanie w tej grupie chorych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Inspra 25 mg
Produkt leczniczy Inspra zawiera eplerenon w dawkach 25 mg i 50 mg, z maksymalną dawką dobową 50 mg. W leczeniu niewydolności serca po zawale mięśnia sercowego oraz przewlekłej niewydolności serca w klasie II NYHA, terapia rozpoczyna się od 25 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki do 50 mg w ciągu 4 tygodni. Kluczowe jest regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza podczas zwiększania dawki, z przeciwwskazaniem do rozpoczęcia terapii przy potasie >5,0 mmol/l. Kontrole potasu powinny odbywać się przed leczeniem, w pierwszym tygodniu, po miesiącu oraz okresowo w dalszym przebiegu terapii. Dawkowanie dostosowuje się według stężenia potasu: poniżej 5,0 mmol/l dawkę można zwiększać, 5,0–5,4 mmol/l utrzymuje się dawkę, 5,5–5,9 mmol/l dawkę zmniejsza się, a przy ≥6,0 mmol/l eplerenon należy odstawić, z możliwością ponownego włączenia po obniżeniu potasu poniżej 5,0 mmol/l.
amiodaron, ciężka niewydolność nerek, diltiazem, ekspozycja na lek, eplerenon, hiperkaliemia, inhibitor CYP3A4, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność nerek, łagodna niewydolność wątroby, maksymalna dawka dopuszczalna, niewydolność serca po zawale mięśnia sercowego, ostry zawał serca, przewlekła niewydolność serca, stężenie potasu w surowicy, umiarkowana niewydolność nerek, werapamil