poliovirus
Poliovirus to patogen należący do rodziny Picornaviridae, będący czynnikiem etiologicznym poliomyelitis (choroby Heinego-Medina). Jest to mały wirus RNA bez otoczki, występujący w trzech serotypach (PV1, PV2, PV3), z których typ 1 jest najbardziej neurovirulentny i najczęściej powoduje paraliż.
Wirus przenosi się głównie drogą fekalno-oralną, infekując najpierw tkanki układu pokarmowego, a następnie potencjalnie przedostając się do układu nerwowego. U większości zakażonych (około 72%) infekcja przebiega bezobjawowo, u 24% występują objawy grypopodobne, a jedynie u 1-5% dochodzi do zajęcia ośrodkowego układu nerwowego, co może prowadzić do nieodwracalnego paraliżu.
Dzięki skutecznym szczepionkom – inaktywowanej (IPV) i doustnej żywej atenuowanej (OPV) – poliomyelitis jest bliskie globalnej eradykacji. Obecnie dziki poliovirus występuje endemicznie tylko w kilku krajach, jednak nadal stanowi zagrożenie w regionach o niskim poziomie wyszczepienia. Warto podkreślić, że w rzadkich przypadkach szczep zawarty w szczepionce OPV może ulegać rewersji do formy patogennej (VDPV), powodując przypadki wywołanego szczepionką poliomyelitis (VAPP).
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Poliomyelitis, wywoływane przez poliovirus, manifestuje się ostrym wiotkim porażeniem (AFP) z asymetrycznym osłabieniem mięśni, najczęściej kończyn dolnych, obniżonym napięciem mięśniowym oraz zanikiem mięśni. Diagnostyka kliniczna opiera się na ocenie objawów neurologicznych, w tym osłabienia odruchów głębokich i funkcji mięśni oddechowych, oraz uwzględnieniu czynników epidemiologicznych, takich jak historia szczepień i ekspozycja na obszary endemiczne. Izolacja wirusa z próbek kału (pobieranych co najmniej dwukrotnie w odstępie 24-48 godzin, w ciągu pierwszych 14 dni od objawów) stanowi złoty standard diagnostyczny, z czułością sięgającą 80% w pierwszych dwóch tygodniach. Wymazy z gardła i badanie płynu mózgowo-rdzeniowego mają ograniczoną wartość diagnostyczną, natomiast metody molekularne, takie jak PCR i real-time RT-PCR, umożliwiają szybką identyfikację i różnicowanie szczepów wirusa. Diagnostyka serologiczna, oparta na czterokrotnym wzroście miana przeciwciał, jest pomocna w potwierdzeniu zakażenia, zwłaszcza u osób niezaszczepionych, choć jej zastosowanie jest ograniczone do wybranych przypadków.
badanie serologiczne, choroba Heinego-Medina, elektromiografia, fascykulacja, fibrylacja, hodowla komórkowa, hodowla wirusowa, izolacja wirusa, nagminne porażenie dziecięce, obniżone napięcie mięśniowe, obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego, ostre wiotkie porażenie, płyn mózgowo-rdzeniowy, poliomyelitis, poliovirus, poprzeczne zapalenie rdzenia, próbka kału, reakcja łańcuchowa polimerazy, reakcja łańcuchowa polimerazy z odwrotną transkryptazą, sekwencjonowanie genomu, sztywność karku, test neutralizacji, USG mięśni, wirus Zachodniego Nilu, wymaz z gardła, zanik mięśni, zespół Guillaina-Barrégo, zespół post-polio -
Leksykon chorób i schorzeń
Poliomyelitis jest wywoływane przez poliovirus, RNA wirus z rodziny Picornaviridae, który atakuje głównie motoneurony w rdzeniu kręgowym i pniu mózgu, prowadząc do wiotkiego niedowładu i zaniku mięśni. Istnieją trzy serotypy dzikiego poliovirusa (WPV1, WPV2, WPV3), z których WPV1 jest obecnie jedynym endemicznie występującym w Afganistanie i Pakistanie, podczas gdy WPV2 i WPV3 zostały uznane za wyeliminowane odpowiednio w 2015 i 2019 roku. W większości przypadków (72-95%) zakażenie przebiega bezobjawowo lub z łagodnymi objawami grypopodobnymi, natomiast u 1-2% dochodzi do inwazji układu nerwowego i destrukcji motoneuronów, co może skutkować porażeniem, w tym porażeniem mięśni oddechowych z ryzykiem śmierci (5-10%). Zakażenie rozprzestrzenia się głównie drogą fekalno-oralną, a okres inkubacji wynosi 7-14 dni (zakres 3-35 dni). Szczególnie narażone są dzieci poniżej 5 roku życia, osoby nieszczepione oraz immunosupresyjne. Ponadto, szczepionkopochodne poliowirusy (VDPV), zwłaszcza cVDPV2, stanowią obecnie główne źródło zakażeń w populacjach o niskim poziomie wyszczepienia, gdzie osłabiony wirus z doustnej szczepionki (OPV) może mutować i odzyskać neurowirulencję.
bariera krew-mózg, błona śluzowa gardła, doustna szczepionka przeciwko polio, droga fekalno-oralna, droga kropelkowa, Enterovirus, inaktywowana szczepionka przeciwko polio, neuron ruchowy, niedowład wiotki, niewydolność oddechowa, odporność zbiorowa, okres inkubacji, ostre porażenie wiotkie, Picornaviridae, poliovirus, przewód pokarmowy, transport aksonalny, wirus RNA, zanik mięśni, zespół post-polio -
Leksykon chorób i schorzeń
Poliomyelitis, wywoływane przez poliovirus, jest chorobą zakaźną atakującą neurony ruchowe w rdzeniu kręgowym i pniu mózgu, prowadzącą do spektrum klinicznego od bezobjawowego przebiegu (70-95% zakażeń) do ciężkiego porażenia mięśni (<1% zakażeń). Okres inkubacji wynosi 3-21 dni. Postać abortywna (4-8% zakażeń) manifestuje się gorączką do 39,4°C, bólami mięśniowymi i objawami grypopodobnymi, ustępując bez powikłań neurologicznych. Polio nieparalityczne (ok. 1%) charakteryzuje się nasilonymi objawami, aseptycznym zapaleniem opon mózgowych (15% przypadków) i zmianami odruchów, bez porażenia mięśni. Najcięższa postać, polio paralityczne, prowadzi do asymetrycznego wiotkiego porażenia mięśni, zaniku mięśni i może obejmować porażenie oddechowe, z wskaźnikiem śmiertelności 5-15%, wzrastającym do 25-75% przy porażeniu mięśni oddechowych. Porażenie rozwija się zwykle w ciągu 1-10 dni od objawów prodromalnych, z maksymalnym nasileniem w 2-4 dni. Wyróżnia się podtypy: rdzeniowe, opuszkowe i opuszkowo-rdzeniowe.
aseptyczne zapalenie opon mózgowych, bezdech senny, choroba Heinego-Medina, faza prodromalna, kifoza, nagminne porażenie dziecięce, neuron ruchowy, niewydolność oddechowa, okres inkubacji, ostre wiotkie porażenie, parestezja, pień mózgu, polio rdzeniowe, poliovirus, poprzeczne zapalenie rdzenia, rdzeń kręgowy, skolioza, stwardnienie zanikowe boczne, tetraplegia, wiotkie porażenie, wirus polio, zanik mięśni, zapalenie stawów, zespół Guillaina-Barrégo, zespół postpolio
