Właściwości farmakokinetyczne leku

Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych leku Co-Prenessa 2 mg/0,625 mg, zawierającego peryndopryl z tert-butyloaminą oraz indapamid. Charakterystyka obejmuje analizę interakcji farmakokinetycznych składników, a następnie szczegółowe omówienie parametrów dla każdej substancji aktywnej.¹

Interakcje farmakokinetyczne składników

Badania farmakokinetyczne wykazały, że skojarzone podawanie peryndoprylu i indapamidu nie wpływa na charakterystykę farmakokinetyczną poszczególnych substancji czynnych. Oznacza to, że parametry wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji obu składników pozostają niezmienione podczas jednoczesnego stosowania w preparacie złożonym.²

Farmakokinetyka peryndoprylu

Wchłanianie i biodostępność peryndoprylu

Peryndopryl po podaniu doustnym charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w czasie około 1 godziny po przyjęciu leku. Okres półtrwania peryndoprylu w osoczu jest stosunkowo krótki i wynosi 1 godzinę. Istotnym czynnikiem wpływającym na biodostępność peryndoprylu jest obecność pokarmu, który zmniejsza przekształcanie peryndoprylu do aktywnego metabolitu – peryndoprylatu, co prowadzi do redukcji biodostępności. Z tego powodu zaleca się, aby peryndopryl z tert-butyloaminą przyjmować doustnie w pojedynczej dawce dobowej, rano przed posiłkiem.³

Dystrybucja peryndoprylu

Objętość dystrybucji niezwiązanego peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Peryndopryl wiąże się z białkami osocza w stosunkowo niewielkim stopniu – około 20%. Wiązanie to dotyczy głównie enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) i jest zależne od stężenia leku.⁴

Metabolizm peryndoprylu

Peryndopryl jest prolekiem, co oznacza, że do wywołania efektu terapeutycznego musi ulec przekształceniu metabolicznemu. Około 27% wchłoniętej dawki peryndoprylu dociera do krwi w postaci aktywnego metabolitu – peryndoprylatu. Oprócz aktywnego metabolitu, podczas metabolizmu powstaje pięć innych, nieaktywnych metabolitów. Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu jest osiągane w ciągu 3 do 4 godzin po podaniu leku.⁵

Liniowość peryndoprylu

Badania farmakokinetyczne wykazały liniową zależność między podaną dawką peryndoprylu a jego stężeniem w osoczu. Oznacza to, że zwiększenie dawki leku prowadzi do proporcjonalnego wzrostu stężenia peryndoprylu w osoczu krwi.⁶

Eliminacja peryndoprylu

Peryndoprylat jest wydalany głównie przez nerki z moczem. Czas półtrwania frakcji niezwiązanej peryndoprylatu wynosi w przybliżeniu 17 godzin. Stan równowagi stężenia w osoczu peryndoprylat osiąga w ciągu 4 dni od rozpoczęcia terapii.⁷

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów – peryndopryl

Pacjenci w podeszłym wieku: U osób starszych obserwuje się zmniejszoną eliminację peryndoprylatu w porównaniu z młodszymi pacjentami. Podobne zmiany farmakokinetyczne występują u pacjentów z niewydolnością krążenia lub niewydolnością nerek.⁸

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: W przypadku niewydolności nerek konieczne jest dostosowanie dawki leku do stopnia zaburzenia czynności nerek. Dostosowanie dawki powinno uwzględniać wartości klirensu kreatyniny, będącego miarą wydolności nerek.⁹

Pacjenci poddawani dializoterapii: U pacjentów dializowanych klirens dializacyjny peryndoprylatu wynosi 70 ml/min, co należy uwzględnić przy dawkowaniu leku w tej grupie chorych.¹⁰

Pacjenci z marskością wątroby: U pacjentów z marskością wątroby obserwuje się zmianę w kinetyce peryndoprylu, polegającą na zmniejszeniu klirensu wątrobowego cząsteczki macierzystej o około połowę. Jednakże ilość powstającego aktywnego metabolitu – peryndoprylatu nie zmienia się, dlatego modyfikacja dawki leku nie jest konieczna u pacjentów z marskością wątroby.¹¹

Farmakokinetyka indapamidu

Wchłanianie indapamidu

Indapamid charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. U ludzi maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest stosunkowo szybko – po około 1 godzinie od przyjęcia leku.¹²

Dystrybucja indapamidu

Indapamid w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza – około 79% leku występuje w formie związanej z białkami. Wysoki stopień wiązania z białkami osocza może wpływać na interakcje z innymi lekami o podobnym profilu wiązania.¹³

Metabolizm i eliminacja indapamidu

Okres półtrwania indapamidu wynosi od 14 do 24 godzin, ze średnią wartością wynoszącą 18 godzin. Cecha ta sprawia, że lek może być podawany raz na dobę. Istotną właściwością farmakokinetyczną indapamidu jest brak kumulacji w organizmie podczas wielokrotnego podawania leku.

Indapamid jest wydalany z organizmu głównie przez nerki – około 70% podanej dawki wydalane jest z moczem. Pozostała część (około 22%) wydalana jest z kałem. Zarówno w moczu, jak i w kale, indapamid występuje w postaci nieaktywnych metabolitów.¹⁴

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów – indapamid

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: U pacjentów z niewydolnością nerek parametry farmakokinetyczne indapamidu pozostają niezmienione. Oznacza to, że zaburzenia czynności nerek nie wpływają na profil farmakokinetyczny leku, co może być istotną informacją przy stosowaniu leku u tej grupy pacjentów.¹⁵