Właściwości farmakokinetyczne leku Ketesse 25 mg

Właściwości farmakokinetyczne deksketoprofenu w postaci roztworu doustnego w saszetce zostały dokładnie zbadane w ramach badań biorównoważności. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis parametrów farmakokinetycznych z uwzględnieniem ich znaczenia klinicznego.¹

Badania biorównoważności

Przeprowadzono dwa kluczowe badania biorównoważności z udziałem zdrowych ochotników, porównujące deksketoprofen w dawce 25 mg w postaci:

• roztworu doustnego w saszetce przyjmowanego z wodą w porównaniu do tabletek powlekanych
• roztworu doustnego w saszetce przyjmowanego bez wody w porównaniu do tabletek powlekanych

²

Porównanie deksketoprofenu w postaci tabletek i roztworu doustnego przyjmowanego z wodą wykazało, że obie formy są biorównoważne pod względem całkowitego zakresu biodostępności (AUC). Zaobserwowano jednak, że maksymalne stężenie (Cmax) było około 20% większe po podaniu roztworu doustnego w porównaniu do tabletki.³

W przypadku porównania deksketoprofenu w postaci tabletek i roztworu doustnego przyjmowanego bez wody wykazano, że obie formy są w pełni biorównoważne zarówno pod względem zakresu biodostępności (AUC), jak i maksymalnego stężenia (Cmax).⁴

Wchłanianie

Deksketoprofen po podaniu doustnym charakteryzuje się szybkim wchłanianiem. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po upływie 15-20 minut (zakres 10-75 minut) po podaniu roztworu doustnego. Jest to istotny parametr z klinicznego punktu widzenia, wskazujący na szybki początek działania leku.⁵

Istotny jest wpływ pokarmu na parametry farmakokinetyczne deksketoprofenu. Podczas podawania z pokarmem całkowita biodostępność (AUC) nie ulega zmianie, jednak maksymalne stężenie (Cmax) deksketoprofenu ulega zmniejszeniu, a wchłanianie produktu leczniczego jest opóźnione, co wyraża się wydłużeniem czasu osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax).⁶

Dystrybucja

Parametry dystrybucji deksketoprofenu charakteryzują się następującymi wartościami:

• Okres półtrwania w fazie dystrybucji wynosi około 0,35 godziny
• Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 1,65 godziny
• Stopień wiązania z białkami osocza jest bardzo wysoki i wynosi 99%
• Średnia objętość dystrybucji jest mniejsza niż 0,25 l/kg

⁷

Przeprowadzone badania farmakokinetyczne po podaniu dawek wielokrotnych wykazały, że pole pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC) po ostatnim podaniu nie różni się od uzyskanego po podaniu pojedynczej dawki. Oznacza to istotną klinicznie informację, że deksketoprofen nie kumuluje się w organizmie, co ma znaczenie przy terapii wielodawkowej.⁸

Metabolizm i eliminacja

Po podaniu deksketoprofenu w moczu występuje wyłącznie S-(+) enancjomer, co stanowi istotną informację, potwierdzającą, że u ludzi nie występuje przekształcanie leku do R-(-) enancjomeru. Jest to ważne z klinicznego punktu widzenia, gdyż potwierdza stabilność enancjomeryczną preparatu zawierającego deksketoprofen.⁹

Główną drogą eliminacji deksketoprofenu jest proces sprzęgania z glukuronidami, a następnie wydalanie powstałych metabolitów przez nerki. Ten mechanizm biotransformacji i eliminacji jest typowy dla niesteroidowych leków przeciwzapalnych i ma znaczenie przy przewidywaniu potencjalnych interakcji lekowych i planowaniu dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.¹⁰