pseudodemencja
Pseudodemencja to stan, w którym objawy przypominają otępienie, jednak ich podłożem nie są nieodwracalne organiczne zmiany w mózgu, lecz najczęściej zaburzenia depresyjne. Pacjenci z pseudodemencją mogą wykazywać zaburzenia funkcji poznawczych, problemy z pamięcią, trudności w podejmowaniu decyzji oraz spowolnienie psychoruchowe, co może być mylnie interpretowane jako otępienie.
Kluczową cechą różnicującą pseudodemencję od prawdziwego otępienia jest jej potencjalna odwracalność po zastosowaniu odpowiedniego leczenia przyczynowego. Charakterystyczne dla pseudodemencji są: nagły początek objawów, świadomość deficytów poznawczych przez pacjenta (często przesadnie je podkreśla), zachowane umiejętności przy odpowiedniej motywacji oraz współwystępowanie objawów depresyjnych.
Diagnostyka różnicowa pseudodemencji obejmuje dokładny wywiad kliniczny, badanie neuropsychologiczne, ocenę stanu emocjonalnego oraz badania obrazowe mózgu. Wczesne rozpoznanie pseudodemencji ma kluczowe znaczenie dla wdrożenia właściwego leczenia, które może prowadzić do znacznej poprawy lub całkowitego ustąpienia objawów poznawczych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie depresyjne nawracające (depresja jednobiegunowa) – Diagnostyka i diagnoza
Zaburzenie depresyjne nawracające (depresja jednobiegunowa) jest poważnym schorzeniem o wysokim obciążeniu chorobowym, dotykającym około 8% populacji USA i generującym koszty przekraczające 210 mld USD rocznie. Diagnoza opiera się na kryteriach DSM-5, wymagających obecności co najmniej pięciu objawów utrzymujących się minimum 2 tygodnie, w tym obniżonego nastroju lub anhedonii. Objawy obejmują m.in. zmiany masy ciała (>5%), zaburzenia snu, spowolnienie lub pobudzenie psychomotoryczne, poczucie bezwartościowości oraz myśli samobójcze. Diagnostyka wymaga wykluczenia innych zaburzeń psychicznych (np. zaburzenia afektywnego dwubiegunowego) i stanów medycznych, a także uwzględnienia specyfikatorów takich jak cechy melancholijne, atypowe, psychotyczne czy sezonowe. W praktyce klinicznej stosuje się narzędzia przesiewowe, m.in. PHQ-9, PHQ-2 oraz specjalistyczne skale dla populacji geriatrycznej i kobiet w okresie poporodowym.
anhedonia, biomarkery depresji, choroba Parkinsona, depresja atypowa, depresja jednobiegunowa, depresja melancholiczna, depresja poporodowa, depresja psychotyczna, depresja sezonowa, depresja z cechami mieszanymi, DSM-5, Edynburska Skala Depresji Poporodowej, hormony tarczycy, katatonia, Kwestionariusz Zdrowia Pacjenta, morfologia krwi, myśli samobójcze, niedobór witaminy B12, niedoczynność tarczycy, obniżony nastrój, pseudodemencja, rezonans magnetyczny, Skala Depresji Becka, SPECT, spowolnienie psychomotoryczne, SSRI, toczeń, tomografia komputerowa, udar mózgu, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie depresyjne nawracające, zaburzenie schizoafektywne