Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Hydroxyzinum Bluefish 10 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania hydroksyzyny chlorowodorku

W badaniach przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania hydroksyzyny chlorowodorku, substancji czynnej produktu leczniczego Hydroxyzinum Bluefish, zgromadzono istotne dane dotyczące jego wpływu na rozwój płodu oraz działania na układ sercowo-naczyniowy. Badania te dostarczają ważnych informacji na temat potencjalnych mechanizmów działania leku i jego bezpieczeństwa w kontekście klinicznym.¹

Wpływ na rozwój płodu w badaniach na zwierzętach

Badania przedkliniczne wykazały, że hydroksyzyna może wywierać niekorzystny wpływ na rozwój płodu. U szczurów i królików, którym podawano hydroksyzynę w dawkach 50 mg/kg masy ciała, zaobserwowano znaczące działania teratogenne manifestujące się jako wady rozwojowe płodu. Dodatkowo, w tych samych grupach zwierząt doświadczalnych odnotowano zwiększoną częstość poronień po ekspozycji na badaną substancję.²

Oddziaływanie na układ sercowo-naczyniowy

Badania elektrofizjologiczne na izolowanych komórkach

Szczegółowe badania elektrofizjologiczne przeprowadzone na wyizolowanych włóknach Purkinjego psa wykazały, że hydroksyzyna w stężeniu 3 μM powoduje wydłużenie czasu trwania potencjału czynnościowego. Efekt ten wskazuje na interakcję z kanałami potasowymi uczestniczącymi w fazie repolaryzacji błony komórkowej. Co interesujące, przy zastosowaniu wyższych stężeń hydroksyzyny, wynoszących 30 μM, zaobserwowano odwrotny efekt – skrócenie czasu trwania potencjału czynnościowego, co sugeruje możliwość oddziaływania substancji z prądami wapniowymi i/lub sodowymi.³

W badaniach na komórkach ssaków wyposażonych w kanały hERG, hydroksyzyna w stężeniu IC50 wynoszącym 0,62 μM powodowała hamowanie prądu potasowego (IKr). Należy podkreślić, że stężenie to jest od 10 do 60 razy większe niż stężenia terapeutyczne osiągane w praktyce klinicznej. Warto również zaznaczyć, że stężenia hydroksyzyny niezbędne do wywołania jakiegokolwiek istotnego wpływu na elektrofizjologię mięśnia sercowego są od 10 do 100 razy większe niż stężenia wymagane do zablokowania receptorów H1 i 5-HT2, co stanowi podstawowy mechanizm działania terapeutycznego tego leku.⁴

Badania telemetryczne na psach

W badaniach telemetrycznych przeprowadzonych na psach utrzymywanych w warunkach domowych stwierdzono, że hydroksyzyna i jej enancjomery wykazują podobne profile oddziaływania na serce, chociaż zaobserwowano pewne niewielkie różnice między nimi. W pierwszym badaniu telemetrycznym po podaniu hydroksyzyny w dawce 21 mg/kg masy ciała drogą doustną zaobserwowano nieznaczne przyspieszenie częstości akcji serca oraz skrócenie odstępów PR i QT. Co istotne, nie wykazano wpływu na zespół QRS ani odstępy QTc.⁵

Ze względu na niewielkie nasilenie obserwowanych zmian oraz brak wpływu na klinicznie istotne parametry elektrokardiograficzne, jak odstęp QTc, można uznać, że podczas stosowania normalnych dawek terapeutycznych ryzyko wystąpienia istotnych klinicznie działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego jest niewielkie.⁶

W drugim badaniu telemetrycznym na psach potwierdzono wcześniejsze obserwacje dotyczące wpływu hydroksyzyny na tętno i odstęp PR. Bardzo istotnym ustaleniem było potwierdzenie braku wpływu hydroksyzyny na odstęp QTc nawet po podaniu pojedynczej doustnej dawki sięgającej 36 mg/kg masy ciała. Wynik ten dodatkowo potwierdza relatywnie dobry profil bezpieczeństwa kardiologicznego hydroksyzyny w dawkach terapeutycznych.⁷