Właściwości farmakokinetyczne leku Neotac

Lek Neotac (50 mg/ml, syrop) zawiera jako substancję czynną inozynę pranobeks – kompleks zawierający inozynę oraz 4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy w stosunku molarnym 1:3. Ze względu na złożoną budowę, każda składowa produktu leczniczego charakteryzuje się odrębnymi właściwościami farmakokinetycznymi, które zostały szczegółowo opisane poniżej.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym inozyna pranobeks wykazuje wysoką biodostępność, wchłaniając się natychmiast i prawie całkowicie (≥90%) z przewodu pokarmowego. Składniki aktywne szybko pojawiają się we krwi pacjenta. Porównawcze badania farmakokinetyczne wykazały, że biodostępność składników kompleksu po podaniu doustnym jest zbliżona do tej uzyskiwanej po podaniu dożylnym – 94%-100% wartości składników DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol) oraz PacBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) stwierdza się w moczu po podaniu doustnym, co świadczy o niemal pełnym wchłanianiu z przewodu pokarmowego.²

Dystrybucja

Badania dystrybucji tkankowej z wykorzystaniem materiału znakowanego radioaktywnie przeprowadzone na małpach z rodzaju Rhesus wykazały, że lek po podaniu ulega szerokiej dystrybucji w organizmie. Najwyższą aktywność promieniotwórczą, świadczącą o koncentracji leku, zaobserwowano kolejno w następujących narządach:

• nerki – najwyższe stężenie
• płuca
• wątroba
• serce
• śledziona
• jądra
• trzustka
• mózg
• mięśnie szkieletowe – najniższe stężenie

Taki profil dystrybucji wskazuje na wysokie powinowactwo leku do narządów miąższowych, ze szczególnym uwzględnieniem nerek, które odgrywają kluczową rolę w eliminacji składników inozyny pranobeksu.³

Metabolizm

Metabolizm inozyny pranobeksu jest złożony i dotyczy wszystkich składowych kompleksu. Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u ludzi po podaniu doustnym jednego grama inozyny pranobeksu wykazały charakterystyczne stężenia poszczególnych składników w osoczu:

• DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol) – 3,7 µg/ml, osiągane po 2 godzinach od podania
• PacBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) – 9,4 µg/ml, osiągane po 1 godzinie od podania

Składnik inozynowy ulega przemianom zgodnie ze szlakiem metabolicznym puryn, przekształcając się ostatecznie do kwasu moczowego. W badaniach tolerancji dawki u ludzi zaobserwowano, że maksymalny wzrost stężenia kwasu moczowego (będącego wskaźnikiem przemian inozyny) nie przebiegał liniowo i wahał się w zakresie +10% między 1 a 3 godziną po podaniu.⁴

Główne szlaki metaboliczne poszczególnych składników inozyny pranobeksu:

• DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol) – głównym metabolitem jest N-tlenek DIP
• PAcBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) – głównym metabolitem jest o-acyloglukuronid
• Inozyna – metabolizowana w procesie degradacji puryn do kwasu moczowego oraz innych metabolitów takich jak ksantyna i hipoksantyna

U zwierząt doświadczalnych do 70% podanej dawki inozyny może być odzyskane w postaci kwasu moczowego w moczu po doustnym podaniu, a pozostała ilość wydalana jest jako metabolity pośrednie – ksantyna i hipoksantyna.⁵

Eliminacja

Eliminacja poszczególnych składników inozyny pranobeksu zachodzi głównie drogą nerkową. W warunkach stanu równowagi, przy dawkowaniu 4 g na dobę, wydalanie z moczem w okresie 24 godzin:

• PAcBA i jego głównego metabolitu stanowi około 85% podanej dawki
• DIP – 95% radioaktywności związanej z tym składnikiem odzyskano z moczem w postaci niezmienionego DIP oraz N-tlenku DIP

Parametry kinetyczne fazy eliminacji wskazują na stosunkowo szybką eliminację obu składników:

• Okres półtrwania w fazie eliminacji dla DIP wynosi 3,5 godziny
• Okres półtrwania w fazie eliminacji dla PAcBA wynosi 50 minut

Różnica w okresach półtrwania tłumaczy odmienną farmakokinetykę poszczególnych składników kompleksu.⁶

Biodostępność

Badania biodostępności inozyny pranobeksu wykazały wysoką ekspozycję systemową na składniki aktywne. W warunkach stanu równowagi (steady state) parametry farmakokinetyczne przedstawiają się następująco:

• Odzyskiwanie z moczem składowej PAcBA i jej metabolitu wynosiło ponad 90% spodziewanej wartości
• Odsetek odzyskiwanej składowej DIP oraz jej metabolitu wynosił ponad 76%
• Pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC) w osoczu wynosiło:
  • dla DIP – ponad 88% wartości referencyjnej
  • dla PAcBA – ponad 77% wartości referencyjnej

Powyższe dane wskazują na dobrą biodostępność składników inozyny pranobeksu po podaniu doustnym, co potwierdza skuteczność formy syropu (50 mg/ml) jako odpowiedniej postaci leku.^{90% spodziewanej wartości. Odsetek odzyskiwanej składowej DIP oraz jej metabolitu wynosił >76%. Osoczowy AUC wynosił >88% dla DIP oraz >77% dla PAcBA.”>7}