Właściwości farmakokinetyczne leku Neosine duo (500 mg + 3,125 mg Zn²⁺)/5 ml

Właściwości farmakokinetyczne produktu leczniczego Neosine duo determinowane są przez jego dwie substancje czynne: inozyny pranobeks oraz cynku glukonian, z których każda charakteryzuje się odrębnymi parametrami farmakokinetycznymi.¹

Farmakokinetyka inozyny pranobeksu

Inozyny pranobeks stanowi kompleks zawierający inozynę oraz 4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy w stosunku molarnym 1:3. Każda składowa tego kompleksu wykazuje odrębny profil farmakokinetyczny.²

Wchłanianie inozyny pranobeksu

Po podaniu doustnym inozyny pranobeks charakteryzuje się natychmiastowym i niemal całkowitym (≥90%) wchłanianiem z przewodu pokarmowego, co skutkuje szybkim pojawieniem się substancji we krwi. Badania porównawcze wykazały, że po podaniu doustnym u małp Rhesus 94-100% składników DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol) oraz PacBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) występuje w moczu w ilościach zbliżonych do tych obserwowanych po podaniu dożylnym.³

Dystrybucja inozyny pranobeksu

Badania z użyciem materiału znakowanego radioaktywnie przeprowadzone na małpach wykazały, że po podaniu produktu leczniczego następuje dystrybucja do różnych narządów i tkanek. Największą aktywność promieniotwórczą zaobserwowano w nerkach, kolejno w: płucach, wątrobie, sercu, śledzionie, jądrach, trzustce, mózgu i mięśniach szkieletowych, co wskazuje na szeroki zakres dystrybucji substancji w organizmie.⁴

Metabolizm inozyny pranobeksu

Badania u ludzi po podaniu doustnym jednego grama inozyny pranobeksu wykazały obecność DIP i PacBA w osoczu w następujących stężeniach: 3,7 μg/ml po 2 godzinach dla DIP oraz 9,4 μg/ml po 1 godzinie dla PacBA. W badaniach tolerancji dawki odnotowano, że maksymalny wzrost stężenia kwasu moczowego (będącego wskaźnikiem metabolizmu inozyny) nie miał charakteru liniowego i wykazywał wahania rzędu ±10% między 1 a 3 godziną od podania.⁵

Wydalanie inozyny pranobeksu

W warunkach stanu równowagi, przy dawkowaniu 4 g na dobę, wydalanie PAcBA i jego głównego metabolitu z moczem w ciągu 24 godzin wynosi około 85% podanej dawki. Z kolei 95% radioaktywności związanej z DIP odzyskiwano z moczem w postaci niezmienionego DIP oraz N-tlenku DIP. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 3,5 godziny dla DIP oraz 50 minut dla PAcBA.⁶

U ludzi, głównym metabolitem DIP jest N-tlenek, natomiast dla PAcBA jest to o-acyloglukuronid. Składowa inozynowa ulega metabolizmowi w procesie degradacji puryn do kwasu moczowego, dlatego badania z zastosowaniem substancji znakowanej radioaktywnie nie są odpowiednie u ludzi. Badania na zwierzętach wykazały, że po doustnym podaniu tabletek nawet do 70% podanej dawki inozyny może być odzyskane jako kwas moczowy w moczu, a pozostała część jako zwykłe metabolity – ksantyna i hipoksantyna.⁷

Biodostępność inozyny pranobeksu

W warunkach stanu równowagi odzyskiwanie z moczem składowej PAcBA i jej metabolitu wynosiło ≥90% spodziewanej wartości, natomiast odsetek odzyskiwanej składowej DIP oraz jej metabolitu wynosił ≥76%. Biodostępność wyrażona jako pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC) wynosiła ≥88% dla DIP oraz ≥77% dla PAcBA.⁸

Farmakokinetyka cynku glukonianu

Wchłanianie cynku glukonianu

Wchłanianie cynku zachodzi głównie w jelicie cienkim za pośrednictwem specyficznych białek transportowych, bez efektu nasycenia w warunkach fizjologicznych. Podczas spożywania dużych ilości cynku, dodatkowym mechanizmem wchłaniania jest absorpcja zwykła (nienasycona) lub bierna dyfuzja. Kinetyka wchłaniania prawdopodobnie ma charakter nasycalny, gdyż wraz ze zmniejszaniem się zasobów cynku w organizmie wzrasta szybkość jego transportu.⁹

Ekspresja transporterów cynku w jelicie cienkim adaptuje się do ilości spożywanego cynku – przy niskim spożyciu wzrasta wchłanianie jelitowe, co prowadzi do redukcji jego ubytków w jelicie. Homeostaza cynku podlega ścisłej regulacji poprzez układ pokarmowy, co wymaga skoordynowanego działania różnych mechanizmów transportujących.¹⁰

Przyswajanie cynku z pożywienia wynosi od 15 do 60%. Co istotne, zawartość cynku w tkankach organizmu oraz procesy biologiczne zależne od cynku są utrzymywane na stabilnym poziomie nawet przy znacznych wahaniach ilości cynku dostarczanego z pożywieniem. Mechanizm regulacyjny polega na tym, że przy wzroście spożycia cynku zmniejsza się efektywność jego wchłaniania i jednocześnie zwiększa się wydalanie jelitowe, przy zachowaniu niemal stałego poziomu wydalania cynku z moczem.¹¹

Dystrybucja cynku glukonianu

Dystrybucja cynku w organizmie wykazuje charakterystyczny wzorzec tkankowy. Najwyższe stężenia tego pierwiastka stwierdzono we włosach, oczach, męskich narządach płciowych i strukturach kostnych. Niższe stężenia cynku występują natomiast w wątrobie, nerkach i mięśniach.¹²

We krwi dystrybucja cynku jest również nierównomierna – aż 80% cynku znajduje się w erytrocytach. W osoczu cynk wykazuje słabe wiązanie z albuminą (około 7% wiąże się z aminokwasami), natomiast pozostała część tworzy silne wiązania z makroglobuliną alfa 2 i innymi białkami osocza.¹³

Metabolizm cynku glukonianu

Cynk występuje w organizmie w postaci dwuwartościowych kationów (Zn²⁺) i jako pierwiastek nie ulega przemianom metabolicznym.¹⁴

Wydalanie cynku glukonianu

Główną drogą eliminacji cynku z organizmu jest wydalanie z żółcią, a następnie z kałem. W przeciwieństwie do wielu innych pierwiastków śladowych, organizm nie posiada specjalnych magazynów cynku.¹⁵