Właściwości farmakokinetyczne produktu Grypostop

Produkt leczniczy Grypostop, zawierający trzy substancje czynne: paracetamol (325 mg), pseudoefedryny chlorowodorek (30 mg) i dekstrometorfanu bromowodorek (15 mg), charakteryzuje się zróżnicowaną farmakokinetyką poszczególnych składników. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych każdej z substancji czynnych.

Farmakokinetyka paracetamolu

Wchłanianie paracetamolu z przewodu pokarmowego jest szybkie i niemal całkowite. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po około 40-60 minutach od momentu podania. Dostępność biologiczna po podaniu doustnym na czczo wynosi 62-89%. Należy zaznaczyć, że przyjmowanie paracetamolu z pokarmem może obniżać jego absorpcję.¹

W zakresie wiązania z białkami, paracetamol łączy się jedynie z około 20-25% białek osocza. Charakteryzuje się szybką dystrybucją zarówno w tkankach obwodowych, jak i w ośrodkowym układzie nerwowym, co zapewnia jego skuteczne działanie.²

Metabolizm paracetamolu odbywa się głównie w wątrobie. Podstawową drogą przemian metabolicznych jest sprzęganie z kwasem glukuronowym i siarkowym. Mniej niż 10% paracetamolu ulega metabolizmowi na drodze utleniania, prowadząc do powstania wysoce aktywnego i potencjalnie hepatotoksycznego metabolitu – N-acetylo-p-benzochinoiminy. W prawidłowych warunkach ten toksyczny metabolit ulega redukcji przy udziale glutationu, tworząc nietoksyczną pochodną.³

Warto podkreślić, że stany prowadzące do obniżenia zasobów glutationu mogą nasilać hepatotoksyczne działanie paracetamolu. Do takich stanów należą:

• Niedożywienie
• Współistniejące choroby
• Alkoholizm
• Predyspozycje genetyczne
• Przyjmowanie innych produktów leczniczych

⁴

Produkty metabolizmu paracetamolu są wydalane głównie wraz z moczem.

Farmakokinetyka pseudoefedryny

Wchłanianie pseudoefedryny z przewodu pokarmowego jest dobre. Po podaniu doustnym, maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 1,5-2 godzinach. Efekt terapeutyczny pojawia się stosunkowo szybko, bo już po około 30 minutach od zażycia, i utrzymuje się przez 4-6 godzin.⁵

Okres półtrwania (T₀.₅) pseudoefedryny wynosi 9-16 godzin. Substancja jest wydalana przez nerki, głównie w postaci niezmienionej. Przy dawkowaniu co 12 godzin, stan wysycenia organizmu pseudoefedryną osiągany jest w ciągu 6 dni.⁶

Farmakokinetyka dekstrometorfanu

Wchłanianie dekstrometorfanu z przewodu pokarmowego następuje szybko, z osiągnięciem maksymalnego stężenia we krwi po 2-3 godzinach od podania. Działanie przeciwkaszlowe pojawia się po 15-30 minutach i utrzymuje się przez okres 3-6 godzin.⁷

Okres półtrwania (T₀.₅) dekstrometorfanu wynosi 3-4 godziny, choć inne źródła wskazują na zakres 5-8 godzin. Działanie przeciwkaszlowe utrzymuje się przez około 6 godzin.⁸

Metabolizm dekstrometorfanu zachodzi głównie w wątrobie. Po podaniu doustnym, substancja podlega szybkiemu i intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia. Genetycznie kontrolowana O-demetylacja, zachodząca przy udziale izoenzymu CYP2D6, jest głównym procesem wpływającym na farmakokinetykę dekstrometorfanu u ludzi.⁹

Istotny jest fakt, że występują różne fenotypy w procesie utleniania dekstrometorfanu, co prowadzi do znacznego zróżnicowania jego farmakokinetyki u poszczególnych pacjentów. U niektórych osób metabolizm dekstrometorfanu przebiega wolniej, przez co we krwi i moczu dominuje niezmieniona postać leku.¹⁰

W moczu zidentyfikowano następujące związki będące produktami przemian dekstrometorfanu:

• Niezmetabolizowany dekstrometorfan
• Trzy demetylowane metabolity morfinanowe:
  • Dekstrorfan (znany również jako 3-hydroksy-N-metylomorfinan) – główny metabolit wykazujący również działanie przeciwkaszlowe
  • 3-hydroksymorfinan
  • 3-metoksymorfinan

Wszystkie występują w moczu jako produkty sprzężone.¹¹

Dekstrometorfan jest wydalany z moczem zarówno w stanie niezmienionym, jak i w postaci metabolitów.¹²

Porównanie właściwości farmakokinetycznych składników produktu Grypostop