zgłębnik nosowo-żołądkowy
Zgłębnik nosowo-żołądkowy (sonda nosowo-żołądkowa) to elastyczny przewód wykonany z materiałów biokompatybilnych, wprowadzany przez nos do przełyku i dalej do żołądka. Wykorzystywany jest do odbarczania treści żołądkowej, podawania leków, płynów odżywczych lub diagnostyki górnego odcinka przewodu pokarmowego.
Wskazania do zastosowania zgłębnika nosowo-żołądkowego obejmują: niedrożność przewodu pokarmowego, pooperacyjne odbarczenie żołądka, żywienie dojelitowe u pacjentów niezdolnych do przyjmowania pokarmów drogą doustną, płukanie żołądka w przypadkach zatruć oraz diagnostykę krwawień z górnego odcinka przewodu pokarmowego.
Wprowadzenie zgłębnika nosowo-żołądkowego wymaga przestrzegania aseptyki i techniki zapobiegającej powikłaniom, takim jak uszkodzenie błony śluzowej nosa, krwawienie, zachłystowe zapalenie płuc czy perforacja przełyku. Potwierdzenie prawidłowego położenia zgłębnika przed rozpoczęciem podaży substancji jest kluczowym elementem bezpieczeństwa procedury.
Długotrwałe utrzymywanie zgłębnika może prowadzić do powikłań, w tym odleżyn w jamie nosowej i przełyku, zapalenia zatok przynosowych, refluksu żołądkowo-przełykowego oraz dyskomfortu pacjenta. Z tego względu, gdy przewidywany jest dłuższy okres żywienia dojelitowego, rozważa się założenie zgłębnika nosowo-dwunastniczego lub przezskórnej endoskopowej gastrostomii (PEG).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban Medreg 15 mg
Rivaroxaban Medreg w dawce 15 mg to doustny lek przeciwzakrzepowy, zawierający rywaroksaban – bezpośredni inhibitor czynnika Xa. Tabletki powlekane o jasnopomarańczowym kolorze i średnicy około 6 mm zawierają 15 mg substancji czynnej oraz substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (42,75 mg) i barwnik żółcień pomarańczową FCF (0,114 mg), który może wywoływać reakcje alergiczne u pacjentów z nadwrażliwością. Skład tabletki obejmuje także m.in. sodu laurylosiarczan, hypromelozę, kroskarmelozę sodową, celulozę mikrokrystaliczną, magnezu stearynian, krzemionkę koloidalną, tytanu dwutlenek oraz żelaza tlenek czerwony. Produkt jest dostępny w różnych wielkościach opakowań (od 10 do 100 tabletek) i nie wymaga specjalnych warunków przechowywania, z okresem ważności wynoszącym 3 lata od daty produkcji.
celuloza mikrokrystaliczna, czynnik Xa, dwutlenek tytanu, dysfagia, hypromeloza, kaskada krzepnięcia, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, laurylosiarczan sodu, lek przeciwzakrzepowy, nietolerancja laktozy, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, rywaroksaban, stearynian magnezu, tabletka powlekana, tlenek żelaza czerwony, uwalnianie substancji czynnej, wchłanianie rywaroksabanu, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żółcień pomarańczowa FCF, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ticagrelor Aristo 90 mg
Tikagrelor Aristo stosowany jest w terapii ostrych zespołów wieńcowych (OZW) oraz u pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego (≥1 rok) i wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych. W OZW terapia rozpoczyna się dawką nasycającą 180 mg (2 tabletki po 90 mg), następnie podaje się 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy, w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę, o ile nie ma przeciwwskazań. U pacjentów po zawale serca dawka podtrzymująca wynosi 60 mg dwa razy na dobę, którą można rozpocząć bezpośrednio po rocznej terapii tikagrelorem 90 mg lub do 2 lat po zawale, bądź w ciągu roku od zaprzestania leczenia inhibitorem receptora ADP. W przypadku zmiany terapii na tikagrelor pierwszą dawkę podaje się 24 godziny po ostatniej dawce poprzedniego leku przeciwpłytkowego. Nie wymaga się modyfikacji dawkowania u osób w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności nerek oraz łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (z zachowaniem ostrożności w umiarkowanych zaburzeniach). Tikagrelor jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz u dzieci poniżej 18 lat, a także nie jest zalecany u dzieci z niedokrwistością sierpowatokrwinkową.
dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dysfagia, inhibitor receptora ADP, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, powikłanie sercowo-naczyniowe, receptor difosforanu adenozyny, tikagrelor, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ticagrelor Aristo 60 mg
Tikagrelor Aristo stosowany jest w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych (OZW) oraz w przedłużonym leczeniu pacjentów po przebytym zawale mięśnia sercowego z wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych. W OZW terapia rozpoczyna się dawką nasycającą 180 mg (2 tabletki po 90 mg), następnie podaje się 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy, w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę. W przedłużonym leczeniu po zawale, rozpoczynanym co najmniej rok po zdarzeniu, stosuje się dawkę 60 mg dwa razy na dobę, bez dawki nasycającej. Terapia tikagrelorem powinna być kontynuowana do 12 miesięcy w OZW, a w przypadku leczenia przedłużonego dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności powyżej 3 lat są ograniczone. W przypadku zmiany terapii na tikagrelor, pierwszą dawkę podaje się po 24 godzinach od ostatniej dawki poprzedniego inhibitora receptora ADP.
dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dysfagia, inhibitor receptora ADP, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, receptor ADP, ryzyko sercowo-naczyniowe, tikagrelor, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Żylaki przełyku – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Żylaki przełyku (varices oesophagi) to poszerzone żyły w dolnej części przełyku, powstające na skutek nadciśnienia wrotnego, najczęściej w przebiegu marskości wątroby, występujące u 50-80% pacjentów z tą chorobą. Stanowią one poważne zagrożenie życia ze względu na ryzyko masywnego krwawienia, które wiąże się z około 20% śmiertelnością i wysokim ryzykiem nawrotu (33-60%). Diagnostyka opiera się na ezofagogastroduodenoskopii (EGD), która pozwala ocenić stopień zaawansowania żylaków i wdrożyć odpowiednie leczenie. Standardowe metody terapeutyczne obejmują endoskopowe zakładanie opasek (EVL), skleroterapię, farmakoterapię beta-blokerami nieselektywnymi (propranolol, nadolol, karwedilol) oraz leki obkurczające naczynia (oktreotyd, somatostatyna, wazopresyna) w ostrym krwawieniu. W przypadku niepowodzenia leczenia stosuje się TIPS lub przeszczep wątroby, szczególnie u pacjentów z zaawansowaną marskością (Child-Pugh B/C).
beta-bloker nieselektywny, diureza, endoskopia górnego odcinka, ezofagogastroduodenoskopia, hematemeza, hematokryt, hemoglobina, krążenie oboczne, krwawienie z żylaków przełyku, marskość wątroby, nadciśnienie wrotne, oktreotyd, plamica, przezszyjne wewnątrzwątrobowe zespolenie wrotno-systemowe, saturacja tlenem, skleroterapia endoskopowa, smoliste stolce, somatostatyna, stłuszczeniowa choroba wątroby, tamponada balonowa, TIPS, transfuzja krwi, translokacja jelitowa, transplantacja wątroby, wazopresyna, wodobrzusze, zakrzepica żyły wrotnej, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żylak przełyku - Leksykon leków
Skład i postać leku – Xiltess 10 mg
Produkt leczniczy Xiltess zawiera 10 mg rywaroksabanu w postaci tabletek powlekanych o charakterystycznym ciemnoróżowym kolorze i średnicy około 8,1 mm. Tabletki są obustronnie wypukłe, z oznaczeniem E842 na jednej stronie. Skład pomocniczy obejmuje m.in. celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, hydroksypropylocelulozę oraz substancje powlekające takie jak hypromeloza 2910 i barwniki (dwutlenek tytanu E171, tlenek żelaza czerwony E172). Okres ważności produktu wynosi 30 miesięcy, a tabletki zachowują stabilność w formie rozgniecionej w wodzie lub przecierze jabłkowym do 4 godzin, co umożliwia alternatywne metody podania u pacjentów z dysfagią. Lek należy przechowywać w oryginalnym opakowaniu, chroniącym przed wilgocią, bez specjalnych wymagań temperaturowych.
celuloza mikrokrystaliczna, dysfagia, ekspozycja na substancję czynną, hydroksypropyloceluloza, kroskarmeloza sodowa, otoczka tabletki, rywaroksaban, środek rozsadzający, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, tabletka rywaroksabanu, wchłanianie leku, zawiesina leku, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Gastropareza – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Gastropareza to przewlekłe zaburzenie motoryki żołądka, charakteryzujące się opóźnionym opróżnianiem bez mechanicznej przeszkody, często wtórne do cukrzycy, gdzie neuropatia nerwu błędnego prowadzi do dysfunkcji motorycznej. Objawy obejmują nudności, wymioty, wczesne uczucie sytości, wzdęcia i ból brzucha. Kluczowa jest ocena stanu odżywienia, monitorowanie spożycia pokarmów, masy ciała oraz bilansu płynów, a także stosowanie modyfikacji diety: mniejsze, częstsze posiłki (5-6 dziennie), ograniczenie tłuszczów i błonnika, unikanie napojów gazowanych i alkoholu. W ciężkich przypadkach stosuje się żywienie dojelitowe (zgłębnik nosowo-jelitowy, jejunostomia) lub pozajelitowe. Leczenie farmakologiczne obejmuje prokinetyki (metoklopramid 5-10 mg 3x/d przed posiłkami, domperidon, erytromycyna) oraz leki przeciwwymiotne (ondansetron 4-8 mg do 3x/d, prochlorperazyna, difenhydramina, prometazyna), z koniecznością monitorowania działań niepożądanych.
antybiotyk makrolidowy, bilans płynów, ból brzucha, dziennik objawów, elektrostymulacja żołądka, gastroenterostomia, gastropareza cukrzycowa, gastropareza idiopatyczna, jejunostomia, lek prokinetyczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwwymiotny, mechaniczna przeszkoda, modyfikacja diety, motoryka przewodu pokarmowego, nerw błędny, niedobór płynu, niedożywienie białkowo-energetyczne, nudność, opóźnione opróżnianie żołądka, poziom glukozy we krwi, pyloroplastyka, receptor dopaminowy, receptor serotoninowy, terapia poznawczo-behawioralna, toksyna botulinowa, uszkodzenie nerwu, wczesne uczucie sytości, zaburzenie odżywiania, zaburzenie pozapiramidowe, zgłębnik nosowo-jelitowy, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Razarxo 10 mg
Razarxo 10 mg to tabletki powlekane zawierające 10 mg rywaroksabanu, charakteryzujące się brązowo-czerwonym kolorem, okrągłym kształtem i średnicą około 6,5 mm. Substancje pomocnicze w rdzeniu tabletki obejmują m.in. mannitol, celulozę mikrokrystaliczną, makrogol 8000, poloksamer 188, sodu laurylosiarczan, kroskarmelozę sodową, krzemionkę koloidalną bezwodną oraz sodu stearylofumaran, które wspierają właściwości farmaceutyczne i farmakokinetyczne leku. Otoczka zawiera hypromelozę 2910 (15 cP), makrogol 4000, dwutlenek tytanu (E 171) oraz tlenek żelaza czerwony (E 172), nadające tabletce odpowiednią barwę i ochronę. Produkt dostępny jest w różnych formach opakowań: standardowych blistrach (10-100 tabletek), blistrach jednodawkowych perforowanych oraz blistrach kalendarzowych, co ułatwia kontrolę dawkowania.
blister jednodawkowy perforowany, blister kalendarzowy, celuloza mikrokrystaliczna, ekspozycja na substancję czynną, hypromeloza, karta ostrzeżeń pacjenta, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, makrogol 4000, makrogol 8000, mannitol, poloksamer 188, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, sodu stearylofumaran, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, wchłanianie rywaroksabanu, zawiesina wodna, żelaza tlenek czerwony, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon substancji czynnych
Apiksaban – Właściwości farmakokinetyczne
Apiksaban jest doustnym, bezpośrednim inhibitorem czynnika Xa o biodostępności około 50% dla dawek do 10 mg, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym po 3-4 godzinach. Farmakokinetyka apiksabanu jest liniowa do dawki 10 mg, a przyjmowanie leku z posiłkiem nie wpływa na AUC ani Cmax, co umożliwia podawanie niezależnie od posiłków. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 87%, a objętość dystrybucji (Vss) to około 21 litrów. Całkowity klirens apiksabanu wynosi około 3,3 L/h, a okres półtrwania około 12 godzin. Eliminacja odbywa się wielotorowo, z około 27% klirensu nerkowego i około 25% dawki wydalanej w postaci metabolitów, głównie z kałem. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4/5 oraz w mniejszym stopniu przez CYP1A2, 2C8, 2C9, 2C19 i 2J2, a lek występuje w osoczu głównie w formie niezmienionej. Apiksaban jest substratem dla transporterów P-gp i BCRP.
białko oporności raka sutka, białko transportowe, biodostępność bezwzględna, całkowity klirens, CYP3A4/5, droga eliminacji, dystrybucja tkankowa, działanie anty-Xa, hemodializa, hydroksylacja, inhibitor czynnika Xa, klirens dializacyjny, klirens kreatyniny, liniowa farmakokinetyka, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, schyłkowa niewydolność nerek, skala Childa-Pugha, stężenie apiksabanu w osoczu, szlak biotransformacji, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zmienność międzyosobnicza, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ticatrom 60 mg
Produkt leczniczy Ticatrom zawiera tikagrelor w dawkach 60 mg oraz 90 mg w formie tabletek powlekanych, które różnią się barwą (różowa dla 60 mg, jasnożółta z dopuszczalnym pomarańczowym odcieniem dla 90 mg) oraz wymiarami (średnica odpowiednio 7,9-8,4 mm i 8,9-9,4 mm). Substancja czynna tikagrelor odpowiada za działanie przeciwpłytkowe leku. Tabletki zawierają substancje pomocnicze takie jak mannitol, wapnia wodorofosforan dwuwodny, hypromeloza 2910, karboksymetyloskrobia sodowa oraz magnezu stearynian, a powłoka zawiera m.in. tytanu dwutlenek i barwniki (żelaza tlenek czerwony lub żółty). Lek jest pakowany w blistry PVC/PVDC/Aluminium i dostępny w różnych wielkościach opakowań, z okresem ważności 3 lata, bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.
blister PVC/PVDC/Aluminium, działanie przeciwpłytkowe, hypromeloza, karboksymetyloskrobia sodowa, magnezu stearynian, makrogol, mannitol, okres ważności, środek rozsadzający, tabletka powlekana, tikagrelor, tytanu dwutlenek, wapnia wodorofosforan, żelaza tlenek czerwony, żelaza tlenek żółty, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban Bluefish 15 mg
Rivaroxaban Bluefish 15 mg to tabletki powlekane zawierające 15 mg rywaroksabanu, stosowane doustnie jako lek przeciwzakrzepowy. Tabletki mają charakterystyczny czerwony kolor, średnicę około 5 mm i zawierają 16 mg laktozy jednowodnej jako substancji pomocniczej. Skład farmaceutyczny obejmuje m.in. celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, hypromelozę oraz tytanu dwutlenek i żelaza tlenek czerwony w otoczce. Produkt jest dostępny w opakowaniach od 10 do 100 tabletek, z okresem ważności wynoszącym 2 lata, bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania. Po przygotowaniu alternatywnej formy podania (rozgnieciona tabletka w przecierze jabłkowym lub zawiesinie wodnej) lek można przechowywać do 4 godzin.
celuloza mikrokrystaliczna, dysfagia, ekspozycja na substancję czynną, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, podanie doustne, podanie dystalne, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, wchłanianie leku, wchłanianie rywaroksabanu, zawiesina leku, żelaza tlenek czerwony, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivahib 15 mg
Varodoax to lek zawierający 15 mg rywaroksabanu w formie tabletek powlekanych o średnicy 7,3 mm, różowym kolorze i jednostronnym wytłoczeniu „15”. Substancją pomocniczą w rdzeniu jest m.in. laktoza jednowodna w ilości 37,5 mg, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Tabletki zawierają także celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, hypromelozę, sodu laurylosiarczan oraz magnezu stearynian. Otoczka składa się z polimerów celulozowych (hypromeloza E5 i E15, hydroksypropyloceluloza), makrogolu 8000 oraz barwników (dwutlenek tytanu E171 i tlenek żelaza czerwony E172). Produkt jest przeznaczony do podawania doustnego, ale w przypadku trudności z połykaniem tabletki można rozgnieść i podać jako zawiesinę w 50 ml wody, np. przez zgłębnik nosowo-żołądkowy, z zachowaniem prawidłowego umiejscowienia zgłębnika i przepłukaniem po podaniu.
celuloza mikrokrystaliczna, hydroksypropyloceluloza, hypromeloza, interakcja lekowa, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, postać farmaceutyczna, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, substancja czynna, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, żelaza tlenek czerwony, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rixacam 20 mg
RIXACAM w dawce 20 mg to tabletki powlekane zawierające 20 mg rywaroksabanu jako substancję czynną. Każda tabletka zawiera 50 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Substancje pomocnicze w rdzeniu tabletki obejmują celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, hypromelozę, sodu laurylosiarczan oraz magnezu stearynian, natomiast otoczka zawiera makrogol, hydroksypropylocelulozę, hypromelozę, tytanu dwutlenek (E 171) i żelaza tlenek czerwony (E 172). Tabletki mają kształt okrągły, są obustronnie wypukłe, o średnicy 8,3 mm, z wytłoczonym numerem „20” dla łatwej identyfikacji dawki. Produkt dostępny jest w blistrach PVC/PVDC 90/Aluminium, w opakowaniach zawierających od 14 do 100 tabletek, z okresem ważności 3 lata i bez specjalnych wymagań temperaturowych przechowywania.
celuloza mikrokrystaliczna, dysfagia, hydroksypropyloceluloza, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, makrogol, nietolerancja laktozy, przecier jabłkowy, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, substancja czynna, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, wchłanianie rywaroksabanu, żelaza tlenek czerwony, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Kardatuxan 2,5 mg
KARDATUXAN to preparat zawierający rywaroksaban w dawce 2,5 mg w postaci tabletek powlekanych o charakterystycznym żółtym kolorze i oznaczeniu „D0”. Tabletki zawierają laktozę jednowodną (28,35 mg) jako substancję pomocniczą, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją cukrów. Produkt jest niemal wolny od sodu (<23 mg na dawkę) i zawiera składniki pomocnicze takie jak celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, hypromeloza, sodu laurylosiarczan oraz magnezu stearynian, które wpływają na strukturę, rozpad i rozpuszczalność tabletki. Otoczka zawiera makrogol PEG 4000, hypromelozę, tytanu dwutlenek, laktozę jednowodną, żelaza tlenek żółty oraz triacetynę, co zapewnia odpowiednią elastyczność i barwę produktu. Dostępne są różne wielkości opakowań, w tym blistry jednodawkowe, a okres ważności wynosi 3 lata bez specjalnych wymagań przechowywania.
celuloza mikrokrystaliczna, dysfagia, ekspozycja na substancję czynną, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, nietolerancja cukrów, niezgodność farmaceutyczna, plastyfikator, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, środek rozluźniający, substancja czynna, surfaktant, tabletka powlekana, triacetyna, tytanu dwutlenek, wchłanianie rywaroksabanu, żelaza tlenek żółty, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Navirel 10 mg/ml
Przedawkowanie winorelbiny, stosowanej dożylnie, prowadzi do poważnej toksyczności, przede wszystkim hipoplazji szpiku kostnego, skutkującej pancytopenią. W konsekwencji obserwuje się neutropenię predysponującą do zakażeń ogólnoustrojowych, gorączkę oraz powikłania gastroenterologiczne, takie jak niedrożność porażenna jelit. Brak swoistej odtrutki wymusza leczenie objawowe i wspomagające, obejmujące codzienne monitorowanie morfologii krwi, przetoczenia preparatów krwiopochodnych, podawanie czynników wzrostu (np. G-CSF), a także antybiotykoterapię o szerokim spektrum działania w przypadku infekcji. Konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów życiowych, funkcji wątroby i układu krążenia ze względu na potencjalną hepatotoksyczność i kardiotoksyczność winorelbiny.
antybiotyk o szerokim spektrum, antybiotykoterapia empiryczna, chemioterapia, czynnik wzrostu, czynność wątroby, enzym wątrobowy, G-CSF, hepatotoksyczność, hipoplazja szpiku kostnego, leczenie prokinetyczne, małopłytkowość, morfologia krwi obwodowej, neutropenia, niedokrwistość, niedrożność porażenna jelit, oddział intensywnej opieki medycznej, odtrutka, pancytopenia, parametr hemodynamiczny, preparat krwiopochodny, przetoczenie krwi, supresja szpiku kostnego, winorelbina, wydolność krążeniowa, zakażenie ogólnoustrojowe, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – VIXARGIO 15mg; 20 mg
VIXARGIO to preparat zawierający rywaroksaban w dawkach 15 mg i 20 mg, dostępny w formie tabletek powlekanych o charakterystycznym wyglądzie ułatwiającym identyfikację (tabletki 15 mg różowe o średnicy 6,4 mm z oznaczeniem „RX” i „3”, tabletki 20 mg czerwonobrązowe o średnicy 7,0 mm z oznaczeniem „RX” i „4”). Tabletki zawierają laktozę jednowodną w ilości odpowiednio 28,86 mg (15 mg) i 38,48 mg (20 mg), co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Substancje pomocnicze obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, hypromelozę, alkohol poliwinylowy oraz barwniki takie jak tytanu dwutlenek (E171) i żelaza tlenek czerwony (E172).
alkohol poliwinylowy, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, dysfagia, ekspozycja na substancję czynną, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, laurylosiarczan sodu, makrogol, nietolerancja laktozy, rywaroksaban, stearynian magnezu, tabletka powlekana, tabletka rywaroksabanu, tlenek żelaza, wchłanianie rywaroksabanu, zawiesina wodna, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ticatrom 90 mg
Tikagrelor (Ticatrom) jest dostępny w dawkach 60 mg i 90 mg w formie tabletek powlekanych i stosowany jest przede wszystkim w terapii przeciwpłytkowej u pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi (OZW) oraz po przebytym zawale mięśnia sercowego. W OZW leczenie rozpoczyna się dawką nasycającą 180 mg (2 tabletki po 90 mg), a następnie podaje się 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy, w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę. U pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego sprzed ponad roku i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym zaleca się dawkę podtrzymującą 60 mg dwa razy na dobę, którą można rozpocząć do 2 lat po zawale lub w ciągu roku od zakończenia terapii innym inhibitorem receptora ADP. W przypadku pominięcia dawki pacjent powinien przyjąć jedynie kolejną dawkę zgodnie z harmonogramem. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u osób w podeszłym wieku ani u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Tikagrelor jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, a u umiarkowanych zaburzeń wątroby stosuje się go ostrożnie bez zmiany dawki.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dysfagia, inhibitor receptora ADP, kwas acetylosalicylowy, łagodne zaburzenie czynności wątroby, lek przeciwpłytkowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, pacjent w podeszłym wieku, receptor difosforanu adenozyny, ryzyko sercowo-naczyniowe, terapia przeciwpłytkowa, tikagrelor, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Treftenin 5 mg
Apiksaban, substancja czynna leku Treftenin, charakteryzuje się około 50% bezwzględną dostępnością biologiczną dla dawek do 10 mg, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym w 3-4 godziny po podaniu doustnym. Farmakokinetyka apiksabanu jest liniowa w zakresie dawek do 10 mg, z umiarkowaną zmiennością międzyosobniczą (~20% CV) i wewnątrzosobniczą (~30% CV). Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~87%) oraz umiarkowaną dystrybucję (Vss ~21 l). Apiksaban jest metabolizowany głównie przez CYP3A4/5 oraz w mniejszym stopniu przez CYP1A2, 2C8, 2C9, 2C19 i 2J2, a jego eliminacja odbywa się przez nerki (~27% klirensu), metabolity w kale (~25%) oraz wydalanie żółciowe i jelitowe. Okres półtrwania wynosi około 12 godzin, a całkowity klirens około 3,3 l/h. Apiksaban jest substratem P-gp i BCRP, co ma znaczenie przy ocenie interakcji lekowych.
apiksaban, aPTT, BCRP, Cmax, CYP3A4/5, cytochrom P450, czas protrombinowy, dostępność biologiczna, działanie anty-Xa, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, INR, klirens całkowity, klirens dializacyjny, klirens kreatyniny, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, profil farmakokinetyczny, schyłkowa niewydolność nerek, skala Childa-Pugha, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zmienność międzyosobnicza, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Skład i postać leku – Xerdoxo 10 mg
Xerdoxo w dawce 10 mg zawiera rywaroksaban, doustny lek przeciwzakrzepowy stosowany w profilaktyce i leczeniu chorób zakrzepowo-zatorowych. Tabletki powlekane o średnicy około 6,5 mm mają charakterystyczny brązowo-czerwony kolor i są oznaczone cyfrą „10”. Skład tabletki obejmuje substancję czynną oraz liczne substancje pomocnicze, takie jak mannitol, celuloza mikrokrystaliczna, makrogol 8000, poloksamer 188, sodu laurylosiarczan, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna i sodu stearylofumaran w rdzeniu, a także hypromeloza 2910, makrogol 4000, tytanu dwutlenek (E 171) i czerwony tlenek żelaza (E 172) w otoczce. Lek dostępny jest w różnych opakowaniach, w tym standardowych, jednodawkowych i kalendarzykowych, z dołączoną kartą ostrzeżeń dla pacjenta.
blister jednodawkowy, blister kalendarzykowy, choroba zakrzepowo-zatorowa, karta ostrzeżeń dla pacjenta, lek przeciwzakrzepowy, niezgodność farmaceutyczna, otoczka tabletki, profilaktyka i leczenie, rdzeń tabletki, rywaroksaban, środek osuszający, środek przeciwzbrylający, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja rozsadzająca, substancja wypełniająca, surfaktant, tabletka powlekana, wchłanianie rywaroksabanu, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Edicin 1000 mg
Wankomycyna (Edicin) jest dostępna w formie proszku do sporządzania roztworu do infuzji w dawkach 500 mg i 1 g. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do masy ciała, wieku, rodzaju zakażenia oraz funkcji nerek pacjenta. U dorosłych i dzieci powyżej 12 lat zalecana dawka wynosi 15-20 mg/kg co 8-12 godzin, z maksymalną dawką pojedynczą 2 g, a w ciężkich przypadkach można zastosować dawkę nasycającą 25-30 mg/kg. U niemowląt i dzieci poniżej 12 lat dawka wynosi 10-15 mg/kg co 6 godzin, natomiast u noworodków dawkowanie ustala się na podstawie wieku postkoncepcyjnego (PMA) z odstępami od 8 do 24 godzin. Czas leczenia zależy od rodzaju zakażenia, np. 7-14 dni dla pozaszpitalnego zapalenia płuc, 4-6 tygodni dla zakażeń kości i stawów czy zakaźnego zapalenia wsierdzia. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie modyfikuje się na podstawie eGFR i monitorowania stężenia wankomycyny w surowicy, z preferowanym wydłużeniem odstępów między dawkami przy ciężkiej niewydolności nerek.
bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ciągłe leczenie nerkozastępcze, Clostridium difficile, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, filtracja kłębuszkowa, hemodializa przerywana, infuzja przerywana, klirens kreatyniny, leczenie nerkozastępcze, lek przeciwbakteryjny, monitorowanie stężenia leku, niewydolność wątroby, okołoprotezowe zakażenie stawu, pozaszpitalne zapalenie płuc, respiratorowe zapalenie płuc, roztwór do infuzji, stężenie terapeutyczne, stężenie wankomycyny w surowicy, wankomycyna, wiek postkoncepcyjny, wzór Schwartza, zaburzenie czynności nerek, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakaźne zapalenie wsierdzia, zapalna choroba jelit, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Legrex 60 mg
Tikagrelor (Legrex) stosowany jest w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych (OZW) oraz u pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego (≥1 rok) i wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych. W OZW terapia rozpoczyna się dawką nasycającą 180 mg (2×90 mg), następnie podaje się 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy, chyba że istnieją wskazania do wcześniejszego przerwania. U pacjentów po zawale serca dawka podtrzymująca wynosi 60 mg dwa razy na dobę, a leczenie może być kontynuowane do 2 lat po zawale lub bezpośrednio po rocznym leczeniu OZW. W każdym przypadku konieczne jest jednoczesne stosowanie kwasu acetylosalicylowego (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę, o ile nie ma przeciwwskazań. W przypadku zmiany terapii na tikagrelor, pierwszą dawkę należy podać 24 godziny po ostatniej dawce poprzedniego leku przeciwpłytkowego, aby zapewnić optymalny efekt przeciwpłytkowy i minimalizować ryzyko krwawienia.
dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dysfagia, inhibitor receptora ADP, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, terapia przeciwpłytkowa, tikagrelor, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tigrix 60 mg
Tigrix (tikagrelor) jest stosowany w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych (OZW) oraz w długoterminowej terapii pacjentów po zawale mięśnia sercowego z wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych. Standardowy schemat leczenia OZW obejmuje dawkę nasycającą 180 mg jednorazowo, a następnie dawkę podtrzymującą 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy. Po upływie roku od zawału mięśnia sercowego u pacjentów wysokiego ryzyka zaleca się kontynuację terapii tikagrelorem w dawce 60 mg dwa razy na dobę, którą można rozpocząć bezpośrednio po rocznym leczeniu tikagrelorem 90 mg lub innym inhibitorem receptora ADP, bądź do 2 lat od zawału. Wszyscy pacjenci powinni jednocześnie przyjmować kwas acetylosalicylowy (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę, o ile nie ma przeciwwskazań. W przypadku pominięcia dawki należy przyjąć kolejną zaplanowaną dawkę, unikając podwójnego dawkowania, aby zapobiec niedostatecznemu efektowi przeciwpłytkowemu lub zwiększonemu ryzyku krwawień.
czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, efekt przeciwpłytkowy, inhibitor receptora ADP, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwpłytkowe, lek przeciwpłytkowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, tikagrelor, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Forlax 10 g
Produkt leczniczy FORLAX 10 g zawiera makrogol 4000 w dawce 10 g na saszetkę i jest stosowany jako uzupełnienie terapii zaparć, obok modyfikacji stylu życia, diety bogatej w błonnik i płyny oraz aktywności fizycznej. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest wykluczenie organicznych przyczyn zaparć. Preparat zawiera dwutlenek siarki (E220) w ilości 0,12 mg na saszetkę oraz sorbitol (E420) 1,7 mg na saszetkę, co wymaga uwagi ze względu na potencjalne reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy, wysypkę, pokrzywkę, świąd i rumień. FORLAX 10 g zawiera mniej niż 23 mg sodu na saszetkę, co czyni go odpowiednim dla pacjentów na diecie niskosodowej.
błonnik roślinny, cukrzyca, dieta bezgalaktozowa, diuretyk, dwutlenek siarki, gospodarka wodno-elektrolitowa, makrogol 4000, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, odruch wypróżniania, podeszły wiek, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, regurgitacja, rumień, skurcz oskrzeli, sorbitol, środek zagęszczający, świąd, wstrząs anafilaktyczny, wysypka skórna, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia połykania, zachłyśnięcie, zaparcie, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Xiltess 15 mg
Lek Xiltess zawierający 15 mg rywaroksabanu wymaga precyzyjnego dostosowania dawkowania w zależności od wskazań klinicznych. W profilaktyce udaru u dorosłych z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową zalecana dawka to 20 mg raz na dobę. W leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ZŻG/ZP) stosuje się schemat dwufazowy: początkowo 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni (łącznie 30 mg/dobę), następnie 20 mg raz na dobę. Po co najmniej 6 miesiącach leczenia profilaktyka nawrotów wymaga dawki 10 mg lub 20 mg raz na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu. U dzieci i młodzieży dawkowanie ustala się na podstawie masy ciała: 15 mg raz na dobę dla masy 30-50 kg, 20 mg raz na dobę dla masy ≥50 kg, a poniżej 30 kg stosuje się postać granulatu. W przypadku zaburzeń czynności nerek u dorosłych z klirensem kreatyniny 15-29 mL/min zaleca się ostrożność i zmniejszenie dawki do 15 mg raz na dobę w profilaktyce udaru oraz w fazie kontynuacji leczenia ZŻG/ZP. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z klirensem <15 mL/min. U dzieci z GFR <50 mL/min/1,73 m² lek nie jest zalecany z powodu braku danych klinicznych.
antagonista witaminy K, choroba wątroby, echokardiogram przezprzełykowy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, inhibitor P2Y12, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, marskość wątroby, migotanie przedsionków, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, profilaktyka udaru, przezskórna interwencja wieńcowa, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, wada zastawkowa, zaburzenie czynności nerek, zatorowość obwodowa, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivertaxo 20 mg
Rivertaxo to lek zawierający 20 mg rywaroksabanu w postaci tabletek powlekanych o średnicy około 6,1 mm, charakteryzujących się brązowo-czerwonym kolorem i wytłoczonym napisem „20”. Substancją pomocniczą istotną klinicznie jest laktoza jednowodna w ilości 21,76 mg na tabletkę, co wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją laktozy. Tabletki zawierają również hypromelozę, celulozę mikrokrystaliczną, sodu laurylosiarczan, kroskarmelozę sodową, magnezu stearynian oraz składniki otoczki takie jak tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 3350 i żelaza tlenek żółty (E 172). Lek jest dostępny w opakowaniach po 14 lub 28 tabletek, stabilny przez 36 miesięcy, bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.
ekspozycja na substancję czynną, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, podanie leku, rywaroksaban, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, uwalnianie substancji czynnej, wchłanianie rywaroksabanu, zawiesina leku, zgłębnik, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, zmniejszone wchłanianie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Axipio 2,5 mg
Apiksaban (lek AXIPIO) jest dostępny w dawce 2,5 mg w postaci tabletek powlekanych i stosowany w różnych schematach dawkowania w zależności od wskazania klinicznego. W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po protezoplastyce stawu biodrowego lub kolanowego zaleca się 2,5 mg doustnie dwa razy na dobę, rozpoczynając podanie 12-24 godziny po zabiegu, przez 32-38 dni (biodro) lub 10-14 dni (kolano). W profilaktyce udarów u pacjentów z niezastawkowym migotaniem przedsionków (NVAF) standardowa dawka to 5 mg dwa razy na dobę, z redukcją do 2,5 mg dwa razy na dobę u pacjentów ≥ 80 lat, z masą ciała ≤ 60 kg i stężeniem kreatyniny ≥ 1,5 mg/dL. W leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się 10 mg dwa razy na dobę przez 7 dni, następnie 5 mg dwa razy na dobę, a w profilaktyce nawrotowej dawkę 2,5 mg dwa razy na dobę po 6-miesięcznym leczeniu. Dawkowanie wymaga indywidualizacji w zależności od czynności nerek i wątroby, z ostrożnością u pacjentów z klirensem kreatyniny 15-29 mL/min oraz przeciwwskazaniem przy klirensie < 15 mL/min i u dializowanych. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lub koagulopatią.
ablacja cewnikowa, antagonista witaminy K, apiksaban, echokardiografia przezprzełykowa, enzym wątrobowy, kardiowersja, klirens kreatyniny, koagulopatia, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, niezastawkowe migotanie przedsionków, ostry zespół wieńcowy, protezoplastyka stawu biodrowego, protezoplastyka stawu kolanowego, przezskórna interwencja wieńcowa, skrzeplina w lewym przedsionku, udar mózgu, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatorowość systemowa, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban Bayer 10 mg
Rivaroxaban Bayer w dawce 10 mg jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o charakterystycznym jasnoczerwonym kolorze, średnicy 6 mm i promieniu krzywizny 9 mm. Każda tabletka zawiera 10 mg rywaroksabanu oraz 27 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Substancje pomocnicze w rdzeniu to m.in. celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, hypromeloza, sodu laurylosiarczan i magnezu stearynian, natomiast otoczka zawiera makrogol, hypromelozę oraz barwniki: tytanu dwutlenek (E 171) i żelaza tlenek czerwony (E 172). Produkt jest dostępny w różnych opakowaniach, w tym blistrach z folii PP/Aluminium oraz PVC/PVDC/Aluminium, z okresem ważności 3 lata od daty produkcji i bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.
blister z folii PVC/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, ekspozycja na substancję czynną, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, makrogol, nietolerancja laktozy, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, wchłanianie rywaroksabanu, żelaza tlenek czerwony, zgłębnik dojelitowy, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Atixarso 90 mg
Atixarso to lek zawierający tikagrelor w dawkach 60 mg i 90 mg, dostępny w formie tabletek powlekanych. Substancja czynna jest obecna w ilościach 60 mg lub 90 mg na tabletkę, a tabletki różnią się kolorem i rozmiarem: 60 mg są jasnoróżowe, okrągłe, o średnicy około 8 mm, natomiast 90 mg mają lekko brązowawożółty kolor i średnicę około 9 mm. Skład substancji pomocniczych obejmuje m.in. celulozę mikrokrystaliczną, wapnia wodorofosforan dwuwodny, hypromelozę, kroskarmelozę sodową oraz magnezu stearynian w rdzeniu, a w otoczce różne tlenki żelaza (E 172) zależnie od dawki, co wpływa na wizualne rozróżnienie preparatów. Tabletki pakowane są w blistry PVC/PVDC/Aluminium, dostępne w opakowaniach od 14 do 180 sztuk, z okresem ważności 3 lata i bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.
blister PVC/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, dysfagia, glikol propylenowy, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, magnezu stearynian, podanie doustne, produkt leczniczy, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, tikagrelor, tytanu dwutlenek, wapnia wodorofosforan dwuwodny, żelaza tlenek czarny, żelaza tlenek czerwony, żelaza tlenek żółty, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban Bluefish 15 mg; 20 mg
Rivaroxaban Bluefish dostępny jest w formie tabletek powlekanych zawierających 15 mg lub 20 mg rywaroksabanu. Tabletki 15 mg są czerwone, okrągłe, o średnicy około 5 mm, z wytłoczonym napisem „1”, natomiast tabletki 20 mg mają kolor czerwonobrązowy, średnicę około 6 mm i oznaczenie „2”. Produkt zawiera laktozę jednowodną w ilości 16 mg (tabletka 15 mg) oraz 22 mg (tabletka 20 mg). Substancje pomocnicze obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, hypromelozę oraz magnezu stearynian w rdzeniu, a także makrogol, tytanu dwutlenek i żelaza tlenek czerwony w powłoce. Opakowanie startowe zawiera 49 tabletek: 42 sztuki 15 mg oraz 7 sztuk 20 mg, co umożliwia prawidłowe dawkowanie w pierwszych 4 tygodniach terapii.
blister PVC/PVDC, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza, laktoza jednowodna, laurylosiarczan sodu, rywaroksaban, stearynian magnezu, substancja czynna, tabletka powlekana, tlenek żelaza czerwony, wchłanianie leku, zawiesina wodna, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Septogard 1,5 mg/ml
Septogard to roztwór do płukania jamy ustnej o stężeniu benzydaminy chlorowodorku 1,5 mg/ml (22,5 mg w dawce 15 ml), wykazujący miejscowe działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne. Preparat jest wskazany do leczenia bolesnych stanów zapalnych jamy ustnej i gardła, w tym zapalenia gardła o etiologii wirusowej, bakteryjnej lub alergicznej, a także aftowego owrzodzenia jamy ustnej oraz owrzodzeń po radioterapii. Ponadto, Septogard znajduje zastosowanie w leczeniu stanów pourazowych, takich jak zapalenie gardła po tonsillektomii oraz podrażnienia gardła wywołane długotrwałym stosowaniem zgłębnika nosowo-żołądkowego. Preparat jest również rekomendowany po zabiegach stomatologicznych, w tym ekstrakcji zęba, skalingu, kiretażu i innych procedur chirurgicznych w obrębie jamy ustnej.
aftowe owrzodzenie, afty jamy ustnej, benzydaminy chlorowodorek, ból jamy ustnej, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwzapalne, ekstrakcja zęba, kiretaż, podrażnienie gardła, skaling, stan zapalny jamy ustnej i gardła, tonsillektomia, usunięcie migdałków, zabieg chirurgiczny jamy ustnej, zabieg dentystyczny, zapalenie gardła, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban Polpharma 15 mg/20 mg
Rivaroxaban Polpharma to doustny antykoagulant dostępny w postaci tabletek powlekanych zawierających rywaroksaban w dawkach 15 mg (tabletki różowe, średnica 6,1±0,2 mm) oraz 20 mg (tabletki brązowo-czerwone, średnica 7,1±0,2 mm). Każda tabletka 15 mg zawiera 31,63 mg laktozy jednowodnej, natomiast tabletka 20 mg – 42,17 mg laktozy jednowodnej. Substancje pomocnicze w rdzeniu obejmują m.in. sodu laurylosiarczan, celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, hypromelozę oraz magnezu stearynian. Otoczka tabletek różni się składem barwników i plastyfikatorów, co wpływa na ich charakterystyczne zabarwienie i właściwości farmaceutyczne. Produkt jest pakowany w blistry z folii Aluminium//PVC/PVDC, w opakowaniach zawierających 42 tabletki 15 mg oraz 7 tabletek 20 mg, co odpowiada terapii na pierwsze 4 tygodnie leczenia. Okres ważności wynosi 3 lata, bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.
antykoagulant doustny, biodostępność, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, ekspozycja na substancję czynną, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, laurylosiarczan sodu, makrogol, podanie dojelitowe, rywaroksaban, stearynian magnezu, tabletka powlekana, tlenek żelaza, triacetyna, uwalnianie substancji czynnej, wchłanianie leku, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Odwodnienie – Leczenie
Odwodnienie definiuje się jako stan utraty płynów przewyższający ich podaż, prowadzący do zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej. Klasyfikacja odwodnienia opiera się na procentowej utracie masy ciała: łagodne (3-5%), umiarkowane (6-9%) i ciężkie (>10%). Leczenie zależy od stopnia odwodnienia i wieku pacjenta. W łagodnym odwodnieniu rekomenduje się doustne uzupełnianie płynów, w tym wody i roztworów elektrolitowych (np. Gastrolyte, Pedialyte). Umiarkowane odwodnienie wymaga doustnej terapii nawadniającej (ORT) z podaniem 75-100 ml/kg ORS w ciągu 4 godzin, zgodnie z wytycznymi WHO i Amerykańskiej Akademii Pediatrii, z możliwością zastosowania ondansetronu w przypadku wymiotów. Ciężkie odwodnienie stanowi stan zagrożenia życia i wymaga dożylnego podawania płynów izotonicznych (0,9% NaCl lub roztwór Ringera) w dawce 20-30 ml/kg w ciągu 10-15 minut, powtarzanej w razie potrzeby, z monitorowaniem parametrów hemodynamicznych i diurezy. Korekcja zaburzeń sodu powinna być powolna: hiponatremia 4-8 mEq/l na 24 h, hipernatremia 6-12 mEq/l na 24 h, aby uniknąć powikłań neurologicznych.
bilans płynów, chlorek sodu, czas powrotu kapilarnego, doustna terapia nawadniająca, doustny płyn nawadniający, gospodarka wodno-elektrolitowa, lek moczopędny, napięcie skóry, nawadnianie dożylne, niewydolność serca, obrzęk mózgu, ondansetron, osmolarność, ostra niewydolność nerek, przewodnienie, równowaga wodno-elektrolitowa, roztwór Ringera, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tilobrastil 90 mg
Tilobrastil (tikagrelor) stosowany jest w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych (OZW) oraz u pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego (≥1 rok) i wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych. W OZW zaleca się dawkę nasycającą 180 mg (2 tabletki po 90 mg) jednorazowo, następnie 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy, w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę, o ile nie ma przeciwwskazań. U pacjentów po zawale serca dawka podtrzymująca wynosi 60 mg dwa razy na dobę, stosowana do 2 lat po zdarzeniu lub jako kontynuacja początkowego leczenia. W przypadku zmiany terapii na Tilobrastil, pierwszą dawkę podaje się 24 godziny po ostatniej dawce poprzedniego leku przeciwpłytkowego. Pominięcie dawki wymaga przyjęcia tylko jednej tabletki zgodnie z harmonogramem. Długotrwałe stosowanie tikagreloru powyżej 3 lat posiada ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności.
ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dawka nasycająca, dysfagia, inhibitor receptora ADP, kwas acetylosalicylowy, łagodne zaburzenia czynności wątroby, leczenie skojarzone, lek przeciwpłytkowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, ryzyko sercowo-naczyniowe, tikagrelor, Tilobrastil, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Edicin 500 mg
Wankomycyna w postaci chlorowodorku dostępna jest w dawkach 500 mg (500 000 IU) oraz 1 g (1 000 000 IU) jako proszek do sporządzania roztworu do infuzji. Dawkowanie powinno być indywidualizowane na podstawie masy ciała, wieku, stanu klinicznego oraz czynności nerek pacjenta. U dorosłych i dzieci powyżej 12 lat zalecana dawka wynosi 15-20 mg/kg mc. co 8-12 godzin, z maksymalną dawką pojedynczą 2 g. W stanach ciężkich można zastosować dawkę nasycającą 25-30 mg/kg mc. Niemowlęta i dzieci poniżej 12 lat otrzymują 10-15 mg/kg mc. co 6 godzin. Noworodki i wcześniaki wymagają konsultacji specjalistycznej, a dawkowanie zależy od wieku postkoncepcyjnego (PMA). Czas terapii jest uzależniony od rodzaju zakażenia i waha się od 7 dni do 6 tygodni, np. zakażenia skóry i tkanek miękkich trwają 7-14 dni, a zakażenia kości i stawów 4-6 tygodni. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkę początkową podaje się w pełnej wysokości, a następnie modyfikuje na podstawie monitorowania stężenia minimalnego wankomycyny w surowicy, z preferencją wydłużenia odstępów między dawkami przy ciężkich zaburzeniach (klirens kreatyniny <20 ml/min). Wankomycyna jest słabo usuwana przez standardową hemodializę, ale klirens wzrasta przy zastosowaniu CRRT, co wymaga dawek uzupełniających.
bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, chlorowodorek wankomycyny, ciągła infuzja wankomycyny, ciągłe leczenie nerkozastępcze, Clostridium difficile, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, Edicin, filtracja kłębuszkowa, hemodializa przerywana, infuzja przerywana, klirens kreatyniny, leczenie nerkozastępcze, lek przeciwbakteryjny, okołoprotezowe zakażenie stawu, pozaszpitalne zapalenie płuc, respiratorowe zapalenie płuc, roztwór do infuzji, stężenie terapeutyczne leku, stężenie w surowicy, szpitalne zapalenie płuc, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie jelit, zakażenie kości i stawów, zakażenie tkanek miękkich, zakaźne zapalenie wsierdzia, zapalna choroba jelit, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ticagrelor MSN 60 mg
Produkt leczniczy Ticagrelor MSN dostępny jest w postaci tabletek powlekanych w dawkach 60 mg i 90 mg tikagreloru. Tabletki 60 mg mają kolor różowy, są okrągłe, obustronnie wypukłe o średnicy około 8 mm, z oznaczeniem „60 i M”, natomiast tabletki 90 mg są żółte, o średnicy około 9 mm, z oznaczeniem „90 i M”. Skład substancji pomocniczych obejmuje m.in. mannitol, hydroksypropylocelulozę, wapnia wodorofosforan dwuwodny oraz barwniki takie jak tlenki żelaza i tytanu dwutlenek. Produkt dostępny jest w różnych opakowaniach blisterowych (PVC/PVDC/Aluminium) o zróżnicowanej liczbie tabletek, w tym blistry zwykłe, kalendarzowe oraz perforowane jednodawkowe, co umożliwia dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta. Okres ważności leku wynosi 2 lata, bez konieczności stosowania specjalnych warunków przechowywania.
dawka leku, dysfagia, hydroksypropyloceluloza, hydroksypropyloceluloza niskopodstawiona, hypromeloza, magnezu stearynian, makrogol, mannitol, odpady farmaceutyczne, podanie doustne, podanie leku, tabletka powlekana, tikagrelor, tytanu dwutlenek, wapnia wodorofosforan dwuwodny, żelaza tlenek czarny, żelaza tlenek czerwony, żelaza tlenek żółty, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban Polpharma 2,5 mg
Rivaroxaban Polpharma 2,5 mg to lek przeciwzakrzepowy w postaci tabletek powlekanych, zawierających 2,5 mg rywaroksabanu jako substancję czynną. Tabletki mają jasnożółty kolor, średnicę 8,1±0,2 mm i są oznaczone liczbą „2.5”. Substancje pomocnicze obejmują m.in. laktozę jednowodną (73,90 mg/tabletkę), co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Tabletki są dostępne w opakowaniach zawierających od 28 do 196 sztuk, przechowywane bez specjalnych wymagań, z okresem ważności 3 lata od daty produkcji.
celuloza mikrokrystaliczna, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, lek przeciwzakrzepowy, magnezu stearynian, nietolerancja laktozy, okres ważności leku, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, substancja czynna, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, wchłanianie rywaroksabanu, zawiesina leku, żelaza tlenek żółty, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ticagrelor Reddy 90 mg
Ticagrelor Reddy 90 mg to tabletki powlekane zawierające 90 mg tikagreloru jako substancji czynnej, stosowane doustnie w terapii przeciwpłytkowej. Tabletki mają charakterystyczny żółty kolor, są okrągłe i obustronnie wypukłe, z oznakowaniem „90” nad „T”. Rdzeń tabletki zawiera mannitol i wapnia wodorofosforan jako wypełniacze, karboksymetyloskrobię sodową jako disintegrant, hypromelozę (5 mPas) jako substancję wiążącą oraz magnezu stearynian jako substancję poślizgową. Otoczka składa się z talku, tytanu dwutlenku (E171), makrogolu (PEG 400), hypromelozy (HPMC 2910, 6 mPas) oraz żelaza tlenku żółtego (E172), które nadają tabletce odpowiednią strukturę i barwę.
disintegrant, dysfagia, hypromeloza, karboksymetyloskrobia sodowa, magnezu stearynian, makrogol, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, produkt leczniczy, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, tikagrelor, tytanu dwutlenek, wapnia wodorofosforan, żelaza tlenek żółty, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atirabo 90 mg
Tykagrelor (Atirabo) jest stosowany w terapii przeciwpłytkowej, szczególnie u pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi (OZW) oraz po przebytym zawale mięśnia sercowego z wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych. W OZW zaleca się dawkę nasycającą 180 mg (2 tabletki po 90 mg) jednorazowo, a następnie 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy, w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę. U pacjentów po zawale mięśnia sercowego (≥1 rok) stosuje się 60 mg dwa razy na dobę, również z ASA 75-150 mg/dobę, z ograniczonymi danymi dotyczącymi bezpieczeństwa powyżej 3 lat terapii. W przypadku zmiany leku przeciwpłytkowego na tykagrelor, pierwszą dawkę Atirabo podaje się po 24 godzinach od ostatniej dawki poprzedniego leku. Pominięcie dawki wymaga przyjęcia kolejnej dawki zgodnie z harmonogramem, bez podwajania dawek.
dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dysfagia, inhibitor receptorów ADP, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, ryzyko sercowo-naczyniowe, terapia przeciwpłytkowa, tikagrelor, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Mibrex 2,5 mg
Mibrex to lek zawierający rywaroksaban w dawce 2,5 mg w formie tabletek powlekanych o charakterystycznym jasnożółtym kolorze i średnicy 8,1±0,2 mm. Substancja czynna jest precyzyjnie dozowana, a tabletki zawierają również 73,90 mg laktozy jednowodnej jako substancji pomocniczej. Rdzeń tabletki składa się z sodu laurylosiarczanu, laktozy jednowodnej, celulozy mikrokrystalicznej, kroskarmelozy sodowej, hypromelozy (typ 2910, 5 mPas) oraz magnezu stearynianu. Otoczka zawiera hypromelozę (typ 2910, 6 mPas), tytanu dwutlenek (E 171), talk, makrogol 8000 oraz żelaza tlenek żółty (E 172). Lek jest przeznaczony do podawania doustnego, ale w określonych sytuacjach klinicznych tabletki można rozgnieść i podać jako zawiesinę w 50 ml wody przez zgłębnik nosowo-żołądkowy lub żołądkowy, pod warunkiem potwierdzenia lokalizacji zgłębnika w żołądku. Podanie poza żołądkiem może obniżyć wchłanianie rywaroksabanu i zmniejszyć ekspozycję na substancję czynną.
blister perforowany jednodawkowy, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, ekspozycja na substancję, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, makrogol, otoczka tabletki, pigment, rdzeń tabletki, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja rozsadzająca, surfaktant, tabletka powlekana, tlenek żelaza żółty, wchłanianie rywaroksabanu, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Razarxo 20 mg
Razarxo to doustny antykoagulant zawierający 20 mg rywaroksabanu, będącego bezpośrednim inhibitorem czynnika Xa. Tabletki powlekane mają charakterystyczny różowy kolor i średnicę około 7 mm, z oznaczeniem „20” na jednej stronie. Substancje pomocnicze w rdzeniu obejmują m.in. mannitol, celulozę mikrokrystaliczną, makrogol 8000, poloksamer 188, kroskarmelozę sodową oraz krzemionkę koloidalną bezwodną, natomiast otoczka zawiera hypromelozę 2910, makrogol 4000 oraz pigmenty tytanu dwutlenku i żelaza tlenku czerwonego. Produkt jest dostępny w różnych wariantach opakowań blisterowych (PVC/PVDC/PVC/Aluminium) o pojemnościach od 10 do 100 tabletek, z okresem ważności 3 lat od daty produkcji i bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.
bezpośredni inhibitor czynnika Xa, celuloza mikrokrystaliczna, doustny antykoagulant, dwutlenek tytanu, dysfagia, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laurylosiarczan sodu, makrogol, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, poloksamer, rywaroksaban, stearylofumaran sodu, tabletka powlekana, tlenek żelaza czerwony, wchłanianie substancji czynnej, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Baxiren 5 mg
Baxiren (apiksaban) jest stosowany w różnych wskazaniach przeciwzakrzepowych z precyzyjnie określonym schematem dawkowania zależnym od choroby i indywidualnych cech pacjenta. W profilaktyce udarów mózgu i zatorowości systemowej u pacjentów z niezastawkowym migotaniem przedsionków (NVAF) standardowa dawka wynosi 5 mg doustnie dwa razy na dobę, z możliwością redukcji do 2,5 mg dwa razy na dobę przy spełnieniu co najmniej dwóch kryteriów: wiek ≥ 80 lat, masa ciała ≤ 60 kg, stężenie kreatyniny ≥ 1,5 mg/dL (133 µmol/L). W leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się dawkę początkową 10 mg dwa razy na dobę przez 7 dni, następnie 5 mg dwa razy na dobę. Zapobieganie nawrotom ZŻG i ZP wymaga dawki 2,5 mg dwa razy na dobę po zakończeniu 6-miesięcznej terapii. Długość leczenia powinna być dostosowana indywidualnie, z minimalnym okresem 3 miesięcy przy przemijających czynnikach ryzyka. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek nie jest zwykle konieczna modyfikacja dawki, natomiast w ciężkich zaburzeniach (klirens kreatyniny 15–29 mL/min) zaleca się ostrożność i zmniejszenie dawki do 2,5 mg dwa razy na dobę w NVAF. Apiksaban jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i koagulopatią.
ablacja cewnikowa, aktywność enzymów wątrobowych, antagonista witaminy K, apiksaban, badanie czynnościowe wątroby, dawka nasycająca, kardiowersja, klirens kreatyniny, koagulopatia, lek przeciwzakrzepowy, niezastawkowe migotanie przedsionków, ryzyko krwawienia, skala Child-Pugh, skrzeplina, stężenie bilirubiny, stężenie kreatyniny, udar mózgu, wartość INR, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatorowość systemowa, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban Intas 10 mg
Rivaroxaban Intas to lek przeciwzakrzepowy dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawce 2,5 mg rywaroksabanu. Tabletki zawierają również 27,90 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Substancje pomocnicze obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, hypromelozę 2910, sodu laurylosiarczan, krzemionkę koloidalną bezwodną oraz magnezu stearynian w rdzeniu, a także makrogol 4000, hypromelozę 2910, tytanu dwutlenek (E171) i żelaza tlenek żółty (E172) w otoczce. Tabletki są jasnożółte, okrągłe, o średnicy około 6 mm, z oznaczeniem „IL4”. Dostępne są w różnych opakowaniach, w tym blistry PVC/Aluminium oraz butelki HDPE, z okresem ważności 2 lata i bez specjalnych wymagań przechowywania.
celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, ekspozycja na substancję czynną, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, laktoza jednowodna, laurylosiarczan sodu, lek przeciwzakrzepowy, makrogol, nietolerancja cukrów, rywaroksaban, stearynian magnezu, tabletka powlekana, tlenek żelaza, uwalnianie substancji czynnej, wchłanianie leku, zaburzenia wchłaniania, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie dojelitowe