zgłębnik nosowo-żołądkowy
Zgłębnik nosowo-żołądkowy (sonda nosowo-żołądkowa) to elastyczny przewód wykonany z materiałów biokompatybilnych, wprowadzany przez nos do przełyku i dalej do żołądka. Wykorzystywany jest do odbarczania treści żołądkowej, podawania leków, płynów odżywczych lub diagnostyki górnego odcinka przewodu pokarmowego.
Wskazania do zastosowania zgłębnika nosowo-żołądkowego obejmują: niedrożność przewodu pokarmowego, pooperacyjne odbarczenie żołądka, żywienie dojelitowe u pacjentów niezdolnych do przyjmowania pokarmów drogą doustną, płukanie żołądka w przypadkach zatruć oraz diagnostykę krwawień z górnego odcinka przewodu pokarmowego.
Wprowadzenie zgłębnika nosowo-żołądkowego wymaga przestrzegania aseptyki i techniki zapobiegającej powikłaniom, takim jak uszkodzenie błony śluzowej nosa, krwawienie, zachłystowe zapalenie płuc czy perforacja przełyku. Potwierdzenie prawidłowego położenia zgłębnika przed rozpoczęciem podaży substancji jest kluczowym elementem bezpieczeństwa procedury.
Długotrwałe utrzymywanie zgłębnika może prowadzić do powikłań, w tym odleżyn w jamie nosowej i przełyku, zapalenia zatok przynosowych, refluksu żołądkowo-przełykowego oraz dyskomfortu pacjenta. Z tego względu, gdy przewidywany jest dłuższy okres żywienia dojelitowego, rozważa się założenie zgłębnika nosowo-dwunastniczego lub przezskórnej endoskopowej gastrostomii (PEG).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak krtani – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak krtani (carcinoma laryngis) to złośliwy nowotwór najczęściej rozwijający się z nabłonka płaskonabłonkowego krtani, obejmujący nadgłośnię, głośnię i podgłośnię. Głównymi czynnikami ryzyka są palenie tytoniu, alkohol, wiek 60-70 lat oraz ekspozycja na czynniki rakotwórcze. Objawy kliniczne zależą od lokalizacji guza i obejmują chrypkę, kaszel, ból gardła, dysfagię, duszność oraz powiększenie węzłów chłonnych. Diagnostyka opiera się na laryngoskopii, biopsji, badaniach obrazowych (CT, MRI, PET), badaniach laboratoryjnych i ocenie funkcji mowy i połykania. Kompleksowa opieka pielęgniarska obejmuje ocenę objawów, zarządzanie drogami oddechowymi, pielęgnację stomii, wsparcie żywieniowe i komunikacyjne oraz edukację pacjenta i rodziny.
błona śluzowa jamy ustnej, chemioradioterapia, chrypka, drenaż, drożność dróg oddechowych, dysfagia, głośnia, integralność skóry, laryngektomia całkowita, laryngoskopia, mowa przełykowa, nadgłośnia, niedrożność nosa, niezrównoważone odżywianie, nowotwór głowy i szyi, nowotwór krtani, oczyszczanie dróg oddechowych, podgłośnia, pozytonowa tomografia emisyjna, proteza głosowa, przezskórna endoskopowa gastrostomia, radiologia, rak krtani, rak płaskonabłonkowy, rezonans magnetyczny, stomia, substancja rakotwórcza, tomografia komputerowa, zaburzenie połykania, zaburzony obraz ciała, zapalenie krtani, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban Bayer 20 mg
Rivaroxaban Bayer w dawce 20 mg jest dostępny w formie tabletek powlekanych o charakterystycznym brązowoczerwonym kolorze, średnicy 6 mm i promieniu krzywizny 9 mm. Każda tabletka zawiera 20 mg rywaroksabanu oraz 22 mg laktozy jednowodnej jako substancji pomocniczej. Tabletki składają się z rdzenia zawierającego m.in. celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, hypromelozę, sodu laurylosiarczan i magnezu stearynian oraz otoczki z makrogolem, hypromelozą, tytanu dwutlenkiem (E 171) i żelaza tlenkiem czerwonym (E 172). Produkt jest dostępny w opakowaniach zawierających od 14 do 100 tabletek, z okresem ważności wynoszącym 3 lata i bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.
celuloza mikrokrystaliczna, dysfagia, ekspozycja na substancję czynną, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, tabletka powlekana, tabletka rywaroksabanu, tytanu dwutlenek, uwalnianie substancji czynnej, wchłanianie rywaroksabanu, zaburzenia wchłaniania, żelaza tlenek czerwony, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban Medreg 10 mg
Rivaroxaban Medreg jest dostępny w postaci tabletek powlekanych zawierających 10 mg rywaroksabanu, o charakterystycznym brzoskwiniowym kolorze i średnicy około 6 mm, z oznaczeniem „10”. Każda tabletka zawiera 46,05125 mg laktozy jednowodnej oraz 0,081 mg żółcieni pomarańczowej FCF (E 110) jako substancje pomocnicze o znanym działaniu. Preparat zawiera także inne składniki pomocnicze, takie jak sodu laurylosiarczan, hypromelozę, kroskarmelozę sodową, celulozę mikrokrystaliczną, magnezu stearynian, krzemionkę koloidalną, tytanu dwutlenek, makrogol 3350, talk oraz żelaza tlenek czerwony. Okres ważności produktu wynosi 3 lata, a rozgniecione tabletki zachowują stabilność do 4 godzin w wodzie i przecierze jabłkowym, co umożliwia alternatywne podanie leku u pacjentów z trudnościami w połykaniu.
celuloza mikrokrystaliczna, ekspozycja na substancję czynną, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, postać farmaceutyczna, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, środek rozsadzający, substancja poślizgowa, substancja wiążąca, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, wchłanianie substancji czynnej, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żółcień pomarańczowa FCF, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Runaplax 10 mg
Runaplax w postaci tabletek powlekanych zawiera 10 mg rywaroksabanu jako substancji czynnej w każdej tabletce o średnicy 6 mm, z charakterystycznym oznaczeniem ’10’. Tabletki mają skład pomocniczy obejmujący m.in. laktozę jednowodną (46,050 mg), sodu laurylosiarczan, hypromelozę, kroskarmelozę sodową oraz barwniki takie jak żółcień pomarańczowa (E 110). Produkt jest dostępny w różnych formach opakowań, w tym blistrach standardowych i jednodawkowych oraz pojemnikach HDPE z zabezpieczeniem przed dziećmi, a okres ważności wynosi 3 lata od daty produkcji. Nie ma specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.
blister jednodawkowy, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, dysfagia, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, laurylosiarczan sodu, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, rywaroksaban, środek pochłaniający wilgoć, stearynian magnezu, substancja czynna, tabletka powlekana, tlenek żelaza czerwony, wchłanianie leku, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żółcień pomarańczowa, żywienie dojelitowe - Leksykon substancji czynnych
Walgancyklowir – Wskazania do stosowania
Walgancyklowir, dostępny w postaciach tabletek powlekanych (Valhit 450 mg) oraz proszku do sporządzania roztworu doustnego (Valcyte 50 mg/ml), jest lekiem przeciwwirusowym stosowanym w leczeniu zakażeń cytomegalowirusem (CMV). Wskazania obejmują leczenie CMV zapalenia siatkówki u pacjentów z AIDS, gdzie terapia dzieli się na fazę indukcyjną i podtrzymującą, oraz profilaktykę pierwotną choroby CMV u biorców przeszczepów narządów miąższowych seronegatywnych wobec CMV, którzy otrzymali narząd od dawcy seropozytywnego. Profilaktyka ta ma na celu zapobieganie rozwojowi objawowej choroby CMV i powikłaniom po transplantacji, w tym zapaleniom narządów i odrzuceniu przeszczepu.
AIDS, biorca seronegatywny, cytomegalowirus, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, dawca seropozytywny, dysfagia, immunosupresja, leczenie indukcyjne, leczenie podtrzymujące, morfologia krwi, odrzucenie przeszczepu, profilaktyka CMV, profilaktyka pierwotna, przeszczepienie narządów miąższowych, roztwór doustny, tabletka powlekana, walgancyklowir, zakażenie cytomegalowirusem, zapalenie jelit, zapalenie płuc, zapalenie siatkówki CMV, zapalenie wątroby, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban OLIMP 15 mg
Rivaroxaban OLIMP w dawce 15 mg dostępny jest w formie tabletek powlekanych o charakterystycznym wyglądzie (szara, okrągła, obustronnie wypukła, średnica około 5,7 mm) z oznaczeniami „15” i „RH”. Każda tabletka zawiera 15 mg rywaroksabanu oraz 17,175 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Skład tabletki obejmuje substancje pomocnicze takie jak celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, hypromeloza 2910, magnezu stearynian, a także składniki otoczki (m.in. tytanu dwutlenek E171, żelaza tlenki E172). Okres ważności leku wynosi 2 lata, nie wymaga specjalnych warunków przechowywania, a opakowania zawierają 14, 28 lub 42 tabletki powlekane.
celuloza mikrokrystaliczna, ekspozycja na substancję czynną, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, podanie dystalne leku, rywaroksaban, tabletka powlekana, utylizacja leków, wchłanianie leku, zawiesina leku, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Węgiel leczniczy (Norit) 200 mg
Węgiel leczniczy (Norit) w kapsułkach twardych zawiera 200 mg węgla aktywnego (Carbo activatus) i jest powszechnie stosowanym środkiem absorbującym. Pomimo wysokiego profilu bezpieczeństwa, przedawkowanie może prowadzić do poważnych powikłań, przede wszystkim niedrożności jelita cienkiego. Niedrożność ta wynika z mechanicznego zablokowania światła jelita przez zbity węgiel aktywny, co uniemożliwia pasaż treści pokarmowej. Objawy kliniczne obejmują ból brzucha o charakterze kurczowym, wzdęcia, nudności i wymioty (początkowo z treścią pokarmową, następnie żółciową), a także zatrzymanie stolca i gazów. Dawki potencjalnie wywołujące te objawy nie zostały precyzyjnie określone, jednak dotyczą dużych dawek preparatu.
ból brzucha, interwencja chirurgiczna, motoryka przewodu pokarmowego, niedrożność jelita cienkiego, niedrożność jelitowa, niedrożność mechaniczna przewodu pokarmowego, nudności i wymioty, pasaż treści pokarmowej, perystaltyka jelit, przedawkowanie leku, siarczan sodu, środek absorbujący, środek przeczyszczający, węgiel aktywny, węgiel leczniczy, wzdęcia, zatrzymanie stolca, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zalanzo 15 mg
Lek Zalanzo, zawierający lanzoprazol, jest dostępny w kapsułkach dojelitowych o dawkach 15 mg i 30 mg, stosowanych głównie raz na dobę, najlepiej na czczo. W leczeniu choroby wrzodowej dwunastnicy zalecana dawka to 30 mg raz dziennie przez 2 tygodnie, z możliwością przedłużenia do 6 tygodni. W chorobie wrzodowej żołądka oraz refluksowym zapaleniu przełyku stosuje się 30 mg raz na dobę przez 4 tygodnie, z opcją przedłużenia o kolejne 4 tygodnie. W eradykacji Helicobacter pylori zalecane jest 30 mg dwa razy na dobę przez 7 dni w skojarzeniu z antybiotykami (klarytromycyna 250-500 mg i amoksycylina 1 g lub metronidazol 400-500 mg, oba dwa razy na dobę), co pozwala osiągnąć skuteczność eradykacji do 90%. W profilaktyce i leczeniu owrzodzeń związanych z NLPZ stosuje się dawki 15-30 mg raz na dobę, dostosowując je do ryzyka i odpowiedzi klinicznej. W zespole Zollingera-Ellisona dawka początkowa wynosi 60 mg na dobę, z możliwością zwiększenia do 180 mg na dobę, podawanych w dwóch dawkach podzielonych powyżej 120 mg.
amoksycylina, antybiotykoterapia, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, eradykacja Helicobacter pylori, kapsułka dojelitowa twarda, klarytromycyna, klirens lanzoprazolu, lanzoprazol, metronidazol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, owrzodzenie NLPZ, owrzodzenie żołądka, owrzodzenie żołądka i dwunastnicy, refluksowe zapalenie przełyku, zespół Zollingera-Ellisona, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivanoptim 2,5 mg
Rivanoptim to lek w postaci tabletek powlekanych zawierających 2,5 mg rywaroksabanu, o charakterystycznym żółtym, okrągłym kształcie i średnicy 8 mm, z oznaczeniem 'C01′. Każda tabletka zawiera 127,90 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne przy stosowaniu u pacjentów z nietolerancją laktozy. Skład tabletki obejmuje substancje pomocnicze takie jak celuloza, krospowidon, kopowidon, sodu laurylosiarczan, krzemionka koloidalna, magnezu stearynian oraz składniki otoczki: alkohol poliwinylowy, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol, talk i żelaza tlenek żółty (E 172). Produkt jest dostępny w opakowaniach blisterowych (28, 56, 100 tabletek) oraz w plastikowym pojemniku HDPE z 100 tabletkami i środkiem pochłaniającym wilgoć. Okres ważności wynosi 2 lata, a tabletki zachowują stabilność po rozgnieceniu w wodzie lub przecierze jabłkowym do 4 godzin.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ecugra 90 mg
Ecugra (tikagrelor) jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 60 mg i 90 mg, stosowany głównie u pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi (OZW) oraz po przebytym zawale mięśnia sercowego. W terapii OZW zaleca się rozpoczęcie leczenia od dawki nasycającej 180 mg (2 tabletki po 90 mg), następnie kontynuację dawką 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy, w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-150 mg. U pacjentów z zawalem sprzed co najmniej roku i wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych stosuje się dawkę podtrzymującą 60 mg dwa razy na dobę. W przypadku zmiany terapii na Ecugra, pierwszą dawkę należy podać 24 godziny po ostatniej dawce poprzedniego inhibitora receptora ADP. Pominięcie dawki wymaga przyjęcia pojedynczej tabletki zgodnie z harmonogramem, aby uniknąć obniżenia skuteczności leczenia.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, inhibitor receptora ADP, kwas acetylosalicylowy, łagodne zaburzenie czynności wątroby, lek przeciwpłytkowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, podanie doustne, tabletka powlekana, terapia skojarzona, tikagrelor, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Xiltess 2,5 mg
Produkt leczniczy Xiltess zawiera 2,5 mg rywaroksabanu w postaci tabletek powlekanych o średnicy około 8,1 mm, z charakterystycznym oznaczeniem E841 na jednej stronie. Substancja czynna wykazuje działanie przeciwzakrzepowe. Tabletki zawierają również substancje pomocnicze, takie jak celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, hydroksypropyloceluloza, sodu laurylosiarczan, magnezu stearynian, krzemionka koloidalna bezwodna oraz składniki otoczki: hypromeloza 2910, makrogol 3350, talk, tytanu dwutlenek (E171) i żelaza tlenek czerwony (E172). Produkt dostępny jest w opakowaniach zawierających 56, 98 lub 100 tabletek, pakowanych w blistry OPA/Aluminium/PVC/Aluminium, z okresem ważności 30 miesięcy od daty produkcji. Przechowywanie w oryginalnym opakowaniu chroni przed wilgocią, bez specjalnych wymagań temperaturowych.
celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, dysfagia, działanie przeciwzakrzepowe, hydroksypropyloceluloza, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laurylosiarczan sodu, makrogol, rywaroksaban, stearynian magnezu, tabletka powlekana, tlenek żelaza, wchłanianie leku, zawiesina leku, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Xanirva 2,5 mg
Xanirva 2,5 mg to twarde kapsułki zawierające 2,5 mg rywaroksabanu jako substancji czynnej. Kapsułki mają charakterystyczny żółty kolor, rozmiar 5 (11,1 ± 0,4 mm) i czarny nadruk „2.5”. Substancje pomocnicze obejmują m.in. 28,5 mg laktozy jednowodnej, celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, hypromelozę oraz magnezu stearynian. Osłonka kapsułki zawiera żelatynę, tytanu dwutlenek (E 171), żółcień chinolinową (E 104) i żółcień pomarańczową S (E 110). Produkt jest dostępny w blistrach PVC/PVDC/Aluminium lub OPA/Aluminium/PVC/Aluminium, w opakowaniach po 28, 56 lub 100 kapsułek. Okres ważności wynosi 2 lata, a przechowywanie zależy od rodzaju blistra (poniżej 30°C dla PVC/PVDC/Aluminium).
Alternatywą dla pacjentów niemogących przyjmować kapsułek doustnie jest wysypanie zawartości kapsułki i zawieszenie jej w 50 ml wody, podawane przez zgłębnik nosowo-żołądkowy lub dojelitowy. Należy zwrócić uwagę na prawidłowe umieszczenie zgłębnika w żołądku, gdyż wchłanianie rywaroksabanu jest zależne od miejsca uwalniania substancji czynnej; podawanie dystalnie od żołądka nie jest zalecane ze względu na ryzyko zmniejszonej ekspozycji na lek. Po podaniu zawiesiny zgłębnik należy przepłukać wodą, a bezpośrednie żywienie dojelitowe nie jest wymagane. Nie odnotowano niezgodności farmaceutycznych, a niewykorzystane resztki leku należy usuwać zgodnie z lokalnymi przepisami.
blister OPA/Aluminium/PVC/Aluminium, blister PVC/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, glikol propylenowy, hypromeloza, kapsułka doustna, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, niezgodność farmaceutyczna, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, tusz do nadruku, tytanu dwutlenek, wchłanianie rywaroksabanu, zgłębnik do żywienia dojelitowego, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żółcień pomarańczowa S, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – XABOPLAX 10 mg
XABOPLAX to tabletki powlekane zawierające 10 mg rywaroksabanu, o charakterystycznym jasnoczerwonym kolorze i średnicy 8,6 mm. Każda tabletka zawiera 29 mg laktozy, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją tego cukru. Substancje pomocnicze obejmują m.in. sodu laurylosiarczan, poloksamer 188, celulozę mikrokrystaliczną oraz kroskarmelozę sodową. Produkt dostępny jest w różnych opakowaniach: blistry (5-100 tabletek), perforowane blistry jednodawkowe oraz butelki HDPE (56-112 tabletek). Okres ważności wynosi 3 lata, a lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania ani nie wykazuje niezgodności farmaceutycznych.
blister aluminiowy, blister jednodawkowy, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, dysfagia, ekspozycja na lek, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza, laurylosiarczan sodu, nietolerancja laktozy, poloksamer, rywaroksaban, stearynian magnezu, substancja czynna, tabletka powlekana, tlenek żelaza, wchłanianie leku, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Prograf 5 mg/ml
Prograf, lek immunosupresyjny stosowany w profilaktyce odrzucania przeszczepów, wymaga indywidualnego dostosowania dawki na podstawie oceny klinicznej i monitorowania stężenia takrolimusu we krwi. U dorosłych dawka początkowa doustna wynosi 0,10-0,30 mg/kg mc./dobę podawana w dwóch dawkach podzielonych, rozpoczynana zwykle 12-24 godziny po zabiegu, natomiast w przypadku niemożności podania doustnego stosuje się wlew dożylny w dawce 0,01-0,10 mg/kg mc./dobę. U dzieci dawki są wyższe, odpowiednio 0,30 mg/kg mc./dobę doustnie lub 0,05-0,10 mg/kg mc./dobę dożylnie. W przypadku leczenia po indukcji przeciwciałami dawki początkowe są niższe, a terapia rozpoczyna się do 5 dni po operacji. Monitorowanie stężenia takrolimusu w pełnej krwi jest kluczowe, z docelowymi wartościami 5-20 ng/ml w okresie wczesnym i 5-15 ng/ml w leczeniu podtrzymującym, w zależności od rodzaju przeszczepu (wątroba, nerka, serce). Dawkowanie należy modyfikować w zależności od tolerancji, objawów odrzucania oraz interakcji lekowych, a także stanu czynności wątroby i nerek pacjenta.
cyklosporyna, działanie nefrotoksyczne, indukcja przeciwciałami, klirens kreatyniny, kortykosteroid, leczenie immunosupresyjne, lek immunosupresyjny, mykofenolan mofetylu, odrzucanie przeszczepu, przeciwciało monoklonalne, przeszczep allogeniczny, przeszczepienie jelita, przeszczepienie nerki, przeszczepienie płuc, przeszczepienie serca, przeszczepienie trzustki, przeszczepienie wątroby, stężenie kreatyniny, syrolimus, takrolimus, wlew ciągły, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Axaltra 2,5 mg
Axaltra 2,5 mg to tabletki powlekane zawierające 2,5 mg rywaroksabanu jako substancji czynnej. Tabletki mają jasnożółty kolor, są obustronnie wypukłe, o średnicy około 8,6 mm ± 0,2 mm, z wytłoczonym napisem „2.5” na jednej stronie. Każda tabletka zawiera 29 mg laktozy, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją tego cukru. Substancje pomocnicze obejmują m.in. sodu laurylosiarczan, poloksamer 188, celulozę mikrokrystaliczną typ 102 i 105, kroskarmelozę sodową, magnezu stearynian oraz krzemionkę koloidalną bezwodną. Otoczka zawiera hypromelozę typ 2910, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 400 oraz żelaza tlenek żółty (E 172). Okres ważności leku wynosi 4 lata, a opakowania dostępne są w różnych wielkościach od 10 do 196 tabletek.
celuloza mikrokrystaliczna, dysfagia, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza, magnezu stearynian, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, poloksamer, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, tytanu dwutlenek, wchłanianie rywaroksabanu, zawiesina leku, żelaza tlenek, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw wirusowi rotawirusa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Szczepionka przeciw wirusowi rotawirusa, podawana doustnie w formie kropli, jest kluczowym narzędziem w profilaktyce ciężkich zakażeń rotawirusowych u niemowląt i małych dzieci. Dostępne preparaty to RotaTeq (RV5) w schemacie 3 dawek (2, 4, 6 miesiąc życia) oraz Rotarix (RV1) w schemacie 2 dawek (2 i 4 miesiąc życia). Pierwsza dawka powinna być podana przed 15 tygodniem życia, a cała seria przed 8 miesiącem. Szczepionka zmniejsza ryzyko ciężkiego przebiegu choroby u około 80% zaszczepionych i zapobiega niemal wszystkim hospitalizacjom. Przeciwwskazania obejmują m.in. ciężką reakcję alergiczną na szczepionkę, ciężki złożony niedobór odporności (SCID) oraz przebyty epizod wgłobienia jelita. Szczepienie może być odroczone u dzieci z umiarkowaną lub ciężką chorobą, natomiast łagodne infekcje nie stanowią przeciwwskazania. Szczepionka może być podawana jednocześnie z innymi szczepieniami pediatrycznymi, a jej podanie wymaga ścisłego przestrzegania techniki doustnej.
anafilaksja, biegunka i wymioty, choroba nowotworowa, ciężki złożony niedobór odporności, działanie niepożądane, gorączka, HIV, karmienie piersią, leczenie onkologiczne, nawadnianie dożylne, oddział intensywnej terapii noworodkowej, odwodnienie, ostre zapalenie żołądka i jelit, przeziębienie, reakcja alergiczna, Rotarix, RotaTeq, serokonwersja, sinica, system VAERS, szczepionka przeciw rotawirusowi, szczepionka rotawirusowa, wgłobienie jelita, wirus rotawirusa, wysypka, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie odporności, zakażenie rotawirusowe, zapalenie żołądka i jelit, zgłębnik nosowo-żołądkowy, złożony niedobór odporności - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Kogavant 90 mg
Tikagrelor (Kogavant) w dawce 90 mg stosowany jest doustnie w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych (OZW) oraz u pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego i wysokim ryzykiem zdarzeń zakrzepowych. W OZW terapia rozpoczyna się dawką nasycającą 180 mg (2 tabletki po 90 mg), następnie podaje się 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy, w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę. U pacjentów po zawale serca (≥1 rok) z wysokim ryzykiem zdarzeń zakrzepowych zalecana dawka podtrzymująca to 60 mg dwa razy na dobę, bez dawki nasycającej, z możliwością rozpoczęcia terapii do 2 lat po zawale lub w ciągu roku od zaprzestania innego inhibitora receptora ADP. Dane kliniczne dotyczące stosowania tikagreloru powyżej 3 lat są ograniczone.
dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dawkowanie tikagreloru, inhibitor receptora ADP, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwpłytkowe, miażdżyca, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, podanie doustne, tabletka powlekana, tikagrelor, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie zakrzepowe, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Orebriton 60 mg
Orebriton (tikagrelor) w dawce 60 mg w formie tabletek powlekanych wymaga ścisłego przestrzegania schematu dawkowania, aby zapewnić optymalną skuteczność terapeutyczną. W leczeniu ostrych zespołów wieńcowych (OZW) stosuje się dawkę nasycającą 180 mg (2 tabletki po 90 mg), a następnie 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy, z jednoczesnym podawaniem kwasu acetylosalicylowego (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę, o ile nie ma przeciwwskazań. U pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego (≥1 rok wcześniej) i wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych zaleca się dawkę podtrzymującą 60 mg dwa razy na dobę jako leczenie długotrwałe, również w połączeniu z ASA 75-150 mg/dobę. W przypadku zmiany terapii z innego inhibitora receptora ADP, pierwszą dawkę Orebritonu należy podać 24 godziny po ostatniej dawce poprzedniego leku. Nie zaleca się podwajania dawki po pominięciu tabletki. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek lub łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby modyfikacja dawkowania nie jest konieczna, jednak w umiarkowanych zaburzeniach wątroby należy zachować ostrożność. Stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby jest przeciwwskazane.
agregacja płytek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, difosforan adenozyny, dysfagia, inhibitor receptora ADP, kwas acetylosalicylowy, łagodne zaburzenie czynności wątroby, lek przeciwpłytkowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, tabletka powlekana, terapia przeciwpłytkowa, tikagrelor, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Tężec – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Tężec to ostra, potencjalnie śmiertelna choroba zakaźna układu nerwowego wywoływana przez neurotoksynę (tetanospazminę) produkowaną przez Clostridium tetani. Bakterie te występują powszechnie w glebie i zanieczyszczonych ranach, a ich przetrwalniki są odporne na ciepło i antyseptyki, mogąc przetrwać latami. Inkubacja trwa zwykle około 7 dni (4-14 dni). Klinicznie tężec objawia się charakterystycznym szczękościskiem, bolesnymi skurczami mięśni szyi, grzbietu i całego ciała, dysfagią, drgawkami, nadwrażliwością na bodźce oraz zaburzeniami autonomicznymi (labilne nadciśnienie, tachykardia). Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym i wywiadzie, gdyż izolacja bakterii jest możliwa tylko w około 30% przypadków. Leczenie wymaga natychmiastowej hospitalizacji, chirurgicznego oczyszczenia rany, podania immunoglobuliny przeciwtężcowej (TIG) w dawce 3000-6000 j. domięśniowo, antybiotykoterapii (preferowany metronidazol) oraz leczenia objawowego, w tym benzodiazepin (np. diazepam 0,21 mg/kg/h) i w razie potrzeby leków zwiotczających mięśnie z wentylacją mechaniczną. Dysfunkcja autonomiczna wymaga stosowania siarczanu magnezu i intensywnej opieki.
benzodiazepiny, choroba zakrzepowo-zatorowa, Clostridium tetani, diazepam, dysautonomia, dysfagia, dysfunkcja autonomiczna, fizjoterapia, gazometria krwi tętniczej, immunoglobulina przeciwtężcowa, intubacja, metronidazol, nadciśnienie, oddział intensywnej terapii, penicylina, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przetrwalniki bakterii, siarczan magnezu, szczękościsk, tachykardia, terapia zajęciowa, tetanospazmina, tężec, tężec noworodkowy, tracheostomia, wentylacja mechaniczna, zapalenie płuc, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Orebriton 90 mg
Orebriton (tikagrelor) w dawce 90 mg w formie tabletek powlekanych stosowany jest w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych (OZW) oraz u pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego. W OZW terapia rozpoczyna się dawką nasycającą 180 mg (2 tabletki) jednorazowo, następnie kontynuuje się dawką podtrzymującą 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy, w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę. U pacjentów z zawałem serca sprzed minimum roku i wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych zalecana dawka to 60 mg dwa razy na dobę, którą można rozpocząć bezpośrednio po zakończeniu rocznego leczenia początkowego lub do 2 lat po zawale, a także w ciągu roku od zaprzestania terapii innym inhibitorem receptora ADP. W przypadku pominięcia dawki nie należy jej podwajać, a pierwszą dawkę po zmianie leku przeciwpłytkowego na Orebriton podaje się po 24 godzinach od ostatniej dawki poprzedniego leku.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka nasycająca, dysfagia, efekt przeciwpłytkowy, inhibitor receptora ADP, kwas acetylosalicylowy, łagodne zaburzenie czynności wątroby, lek przeciwpłytkowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, podanie doustne, receptor difosforanu adenozyny, schemat dawkowania, tabletka powlekana, terapia skojarzona, tikagrelor, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon substancji czynnych
Sodu siarczan bezwodny – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Sodu siarczan bezwodny, obecny w preparacie Fortrans w dawce 5,700 g na saszetkę, jest kluczowym składnikiem stosowanym do oczyszczania jelita przed zabiegami diagnostycznymi i chirurgicznymi. Preparat ma skład izotoniczny, co teoretycznie minimalizuje ryzyko zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej, jednak u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami elektrolitowymi, niewydolnością nerek, serca, czy stosujących leki moczopędne, konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów elektrolitowych i stanu nawodnienia. Fortrans zawiera znaczące ilości sodu (2,890 g na saszetkę, co stanowi 144,5% zalecanej maksymalnej dobowej dawki sodu wg WHO) oraz potasu (393 mg na saszetkę), co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, przewlekłą chorobą nerek oraz u osób na diecie niskosodowej lub kontrolujących poziom potasu.
bisakodyl, dysfagia, dysfunkcja motoryczna, hiponatremia i hipokaliemia, lek moczopędny, lek przeczyszczający, makrogol, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, oczyszczanie jelita, ostry obrzęk płuc, pikosiarczan sodu, przewlekła choroba nerek, reakcja alergiczna, sodu siarczan bezwodny, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenia neurologiczne, zachłystowe zapalenie płuc, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon substancji czynnych
Makrogol 4000 – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Makrogol 4000, główny składnik preparatu Fortrans, wymaga stosowania z zachowaniem szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, z zaburzeniami neurologicznymi, dysfunkcją motoryczną, skłonnością do aspiracji oraz u osób obłożnie chorych. Podawanie leku w tych grupach powinno odbywać się pod ścisłym nadzorem lekarskim, najlepiej w pozycji siedzącej lub przez zgłębnik nosowo-żołądkowy, aby zminimalizować ryzyko zachłystowego zapalenia płuc. Należy również uwzględnić ryzyko reakcji alergicznych, w tym wstrząsu anafilaktycznego, szczególnie u pacjentów z historią alergii. Pomimo izotonicznego składu, Fortrans może wywoływać zaburzenia gospodarki elektrolitowej, zwłaszcza u pacjentów z chorobami współistniejącymi, takimi jak niewydolność nerek czy serca, oraz u osób stosujących leki moczopędne. W takich przypadkach konieczne jest wyrównanie zaburzeń elektrolitowych i monitorowanie stanu pacjenta. Warto podkreślić, że jedna saszetka Fortrans zawiera 2,890 g sodu (144,5% maksymalnej dobowej dawki zalecanej przez WHO) oraz 393 mg potasu, co ma istotne znaczenie u pacjentów z nadciśnieniem, niewydolnością serca, nerek oraz u osób kontrolujących podaż potasu.
bisakodyl, ból brzucha, choroba nerek, dysfunkcja motoryczna, Fortrans, glikol polietylenowy, hiperkaliemia, hipokaliemia, hiponatremia, indeks terapeutyczny, krwawienie z odbytu, lek moczopędny, lek przeczyszczający, makrogol 4000, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostry obrzęk płuc, pikosiarczan sodu, reakcja alergiczna, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zachłystowe zapalenie płuc, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban OLIMP 15 mg
Rivaroxaban OLIMP jest stosowany w dawkach dostosowanych do wskazań klinicznych oraz indywidualnych cech pacjenta, takich jak wiek, masa ciała i funkcja nerek. U dorosłych w profilaktyce udaru i zatorowości obwodowej przy migotaniu przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową zalecana dawka to 20 mg raz na dobę. W leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się początkowo 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni (łącznie 30 mg/dobę), a następnie 20 mg raz na dobę. Po co najmniej 6 miesiącach leczenia profilaktyka nawrotów może być prowadzona dawką 10 mg lub 20 mg raz na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu. U dzieci i młodzieży o masie ciała 30-50 kg stosuje się dawkę 15 mg raz na dobę, a powyżej 50 kg – 20 mg raz na dobę, po co najmniej 5 dniach leczenia pozajelitowego. Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek wymaga modyfikacji: przy klirensie kreatyniny 30-49 mL/min zaleca się zmniejszenie dawki do 15 mg raz na dobę w profilaktyce udaru oraz rozważenie zmniejszenia dawki w leczeniu ZŻG i ZP. Rywaroksaban jest przeciwwskazany u pacjentów z klirensem kreatyniny <15 mL/min oraz u chorych z marskością wątroby stopnia B i C wg Child-Pugh.
antagonista witaminy K, echokardiogram przezprzełykowy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor P2Y12, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwzakrzepowy pozajelitowy, marskość wątroby, migotanie przedsionków, PCI z założeniem stentu, rywaroksaban, wskaźnik INR, zakrzepica żył głębokich, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Axipio 5 mg
Apiksaban (lek AXIPIO) w dawce 5 mg podawany jest doustnie dwa razy na dobę w leczeniu niezastawkowego migotania przedsionków (NVAF) oraz w terapii zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP). W NVAF dawka powinna zostać zmniejszona do 2,5 mg dwa razy na dobę u pacjentów spełniających co najmniej dwa z kryteriów: wiek ≥ 80 lat, masa ciała ≤ 60 kg lub stężenie kreatyniny ≥ 1,5 mg/dL (133 µmol/L). W leczeniu ostrej ZŻG i ZP stosuje się dawkę nasycającą 10 mg dwa razy na dobę przez 7 dni, następnie 5 mg dwa razy na dobę. W profilaktyce nawrotowej ZŻG i ZP po 6-miesięcznej terapii dawka wynosi 2,5 mg dwa razy na dobę. Dawkowanie należy indywidualizować, uwzględniając ryzyko krwawienia. W przypadku pominięcia dawki, pacjent powinien przyjąć lek niezwłocznie i kontynuować terapię zgodnie z harmonogramem. Zmiana terapii między apiksabanem a antagonistami witaminy K wymaga monitorowania INR i odpowiedniego przejścia, aby uniknąć ryzyka krwawienia lub niedostatecznej antykoagulacji.
ablacja cewnikowa, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antagonista witaminy K, apiksaban, dawka nasycająca, echokardiografia przezprzełykowa, enzymy wątrobowe, kardiowersja, klirens kreatyniny, koagulopatia, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, niezastawkowe migotanie przedsionków, ostry zespół wieńcowy, przezskórna interwencja wieńcowa, skala Child-Pugh, skrzeplina w lewym przedsionku, stężenie kreatyniny, tomografia komputerowa, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatorowość systemowa, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atixarso 60 mg
Tikagrelor (Atixarso) jest stosowany w terapii przeciwpłytkowej w dawkach dostosowanych do wskazań klinicznych. W ostrych zespołach wieńcowych (OZW) rozpoczyna się leczenie od dawki nasycającej 180 mg (2 tabletki po 90 mg), następnie podaje się 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy. U pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego (≥1 rok wcześniej) i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym zaleca się dawkę 60 mg dwa razy na dobę, którą można stosować do 2 lat po zawale lub jako kontynuację po rocznym leczeniu dawką 90 mg. W terapii długoterminowej konieczne jest jednoczesne podawanie kwasu acetylosalicylowego (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę, o ile nie ma przeciwwskazań. W przypadku zmiany leku przeciwpłytkowego na tikagrelor, pierwszą dawkę podaje się 24 godziny po ostatniej dawce poprzedniego leku. Pominięcie dawki tikagreloru wymaga przyjęcia kolejnej dawki zgodnie z harmonogramem, unikając podwójnego dawkowania.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, inhibitor receptora ADP, kwas acetylosalicylowy, łagodne zaburzenie czynności wątroby, lek przeciwpłytkowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, podanie doustne, tabletka powlekana, terapia przeciwpłytkowa, tikagrelor, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban APC 20 mg
Dawkowanie rywaroksabanu jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego, wieku pacjenta oraz stopnia czynności nerek. W profilaktyce udaru i zatorowości obwodowej u dorosłych z prawidłową lub łagodnie upośledzoną funkcją nerek zalecana dawka wynosi 20 mg raz na dobę, natomiast u pacjentów z umiarkowanym (klirens kreatyniny 30-49 mL/min) lub ciężkim (klirens kreatyniny 15-29 mL/min) zaburzeniem czynności nerek dawka jest zmniejszana do 15 mg raz na dobę. W leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się fazę początkową 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 3 tygodnie, a następnie dawkę podtrzymującą 20 mg raz na dobę. W przypadku przedłużonej profilaktyki po co najmniej 6 miesiącach leczenia dawka może być zmniejszona do 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. U dzieci i młodzieży poniżej 18 lat dawka jest dostosowana do masy ciała, przy czym leczenie rozpoczyna się po minimum 5 dniach pozajelitowej terapii przeciwzakrzepowej, a dawkowanie wynosi 20 mg raz na dobę dla masy ciała ≥ 50 kg, 15 mg raz na dobę dla masy 30-50 kg, a dla masy < 30 kg stosuje się granulat do sporządzania zawiesiny doustnej. Terapia powinna trwać co najmniej 3 miesiące, z możliwością przedłużenia do 12 miesięcy po ocenie stosunku korzyści do ryzyka.
antagonista witaminy K, echokardiogram przezprzełykowy, inhibitor P2Y12, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, migotanie przedsionków, profilaktyka nawrotowa, przezskórna interwencja wieńcowa, rywaroksaban, wada zastawkowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Lanzoprazol – Dawkowanie i sposób podawania
Lanzoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, jest stosowany w leczeniu schorzeń związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego, takich jak choroba wrzodowa dwunastnicy (30 mg raz na dobę przez 2-4 tygodnie), choroba wrzodowa żołądka (30 mg raz na dobę przez 4-8 tygodni), refluksowe zapalenie przełyku (30 mg raz na dobę przez 4-8 tygodni) oraz w profilaktyce i leczeniu objawowej choroby refluksowej przełyku (15-30 mg raz na dobę). W eradykacji Helicobacter pylori zaleca się 30 mg dwa razy na dobę przez 7-14 dni w skojarzeniu z antybiotykami (klarytromycyna 250-500 mg i amoksycylina 1 g lub metronidazol 400-500 mg, oba podawane dwa razy na dobę). W zespole Zollingera-Ellisona dawka początkowa wynosi 60 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 180 mg na dobę w dawkach podzielonych. U pacjentów z chorobą wątroby dawkę należy zmniejszyć o 50%, a u osób starszych maksymalna dawka to 30 mg na dobę ze względu na zmniejszony klirens leku.
amoksycylina, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, eradykacja Helicobacter pylori, inhibitor pompy protonowej, klarytromycyna, klirens lanzoprazolu, lanzoprazol, leczenie skojarzone, metronidazol, nadmierne wydzielanie kwasu solnego, NLPZ, oporność bakterii, owrzodzenie żołądka i dwunastnicy, refluksowe zapalenie przełyku, reinfekcja, sonda żołądkowa, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół Zollingera-Ellisona, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – RIXACAM 10 mg
RIXACAM to preparat zawierający 10 mg rywaroksabanu w kapsułce twardej o rozmiarze 3 (około 16 mm długości). Kapsułki mają beżowy, nieprzezroczysty wygląd, a ich wnętrze wypełnia biały lub prawie biały proszek. Substancją pomocniczą istotną klinicznie jest laktoza jednowodna w ilości 108 mg na kapsułkę, co wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją laktozy. Pozostałe składniki pomocnicze to m.in. celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, hypromeloza, sodu laurylosiarczan oraz magnezu stearynian, które wpływają na właściwości farmaceutyczne leku. Osłonka kapsułki zawiera żelatynę oraz barwniki (dwutlenek tytanu i tlenki żelaza), nadające charakterystyczny beżowy kolor. Produkt ma 2-letni okres ważności i wymaga przechowywania w temperaturze poniżej 30°C w oryginalnym opakowaniu, szczególnie w przypadku blistrów PVC/PVdC/Aluminium.
blister Aluminium/OPA/Aluminium/PVC, blister PVC/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, hypromeloza, kapsułka twarda, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, tytanu dwutlenek, wchłanianie leku, żelatyna, żelaza tlenek czarny, żelaza tlenek czerwony, żelaza tlenek żółty, zgłębnik do żywienia dojelitowego, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ticagrelor Farmak 90 mg
Ticagrelor Farmak (tikagrelor 90 mg) jest stosowany w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych (OZW) oraz u pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego (≥1 rok wcześniej) z wysokim ryzykiem zdarzeń zakrzepowych. W OZW leczenie rozpoczyna się dawką nasycającą 180 mg (2 tabletki po 90 mg) jednorazowo, następnie podaje się 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy, w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę, o ile nie ma przeciwwskazań. U pacjentów po zawale serca dawka podtrzymująca wynosi 60 mg dwa razy na dobę, jednak wymaga to zastosowania innego preparatu o odpowiedniej mocy, gdyż dawka ta nie jest opisana w charakterystyce Ticagrelor Farmak. Leczenie tikagrelorem powinno być kontynuowane bez przerw, a w przypadku pominięcia dawki nie należy podwajać kolejnej. Pierwszą dawkę po zmianie leku przeciwpłytkowego podaje się po 24 godzinach od ostatniej dawki poprzedniego leku.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dysfagia, inhibitor receptora ADP, kwas acetylosalicylowy, łagodne zaburzenie czynności wątroby, leczenie podtrzymujące, lek przeciwpłytkowy, miażdżyca, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, OZW, tikagrelor, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie zakrzepowe, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban Reddy 10 mg
Rivaroxaban Reddy 10 mg to tabletki powlekane zawierające 10 mg rywaroksabanu, bezpośredniego inhibitora czynnika Xa w kaskadzie krzepnięcia. Tabletki mają jasnoróżowy kolor uzyskany dzięki tlenkowi żelaza czerwonego (E 172) i średnicę około 6 mm, z oznaczeniem „10” ułatwiającym identyfikację dawki. Substancją pomocniczą jest m.in. laktoza jednowodna (26,5 mg na tabletkę), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Produkt dostępny jest w blistrach o różnych wielkościach (5, 10, 30, 100 tabletek), z okresem ważności 3 lata i bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.
celuloza mikrokrystaliczna, dysfagia, hypromeloza, inhibitor czynnika Xa, kroskarmeloza sodowa, krzepnięcie krwi, laktoza jednowodna, laurylosiarczan sodu, nietolerancja laktozy, rywaroksaban, stearynian magnezu, tabletka powlekana, uwalnianie substancji czynnej, wchłanianie leku, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban Medreg 20 mg
Rivaroxaban Medreg dostępny jest w postaci tabletek powlekanych zawierających 20 mg rywaroksabanu jako substancję czynną. Tabletki mają charakterystyczny pomarańczowy kolor, średnicę około 7 mm i oznaczenie „20”. Skład pomocniczy obejmuje m.in. 57 mg laktozy jednowodnej oraz 0,720 mg żółcieni pomarańczowej FCF (E 110), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy lub alergiami na barwniki. Pozostałe składniki to m.in. sodu laurylosiarczan, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, celuloza mikrokrystaliczna, magnezu stearynian oraz barwniki takie jak tytanu dwutlenek (E 171) i żelaza tlenki (E 172). Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą, jednak w przypadku trudności z połykaniem możliwe jest przygotowanie zawiesiny w 50 mL wody i podanie przez zgłębnik nosowo-żołądkowy lub żołądkowy, z zachowaniem ostrożności co do miejsca podania, aby nie obniżyć wchłaniania leku.
celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, ekspozycja na lek, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, laurylosiarczan sodu, makrogol, nietolerancja laktozy, podanie doustne, podanie dystalne, rywaroksaban, stearynian magnezu, substancja wypełniająca, tabletka powlekana, tlenek żelaza czerwony, wchłanianie rywaroksabanu, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żółcień pomarańczowa FCF, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Atirabo 60 mg
Produkt leczniczy Atirabo zawiera tikagrelor w dawkach 60 mg i 90 mg w formie tabletek powlekanych, które różnią się barwą i rozmiarem (60 mg: jasnoróżowe, Ø 8 mm; 90 mg: lekko brązowawożółte, Ø 9 mm). Substancja czynna tikagrelor wykazuje działanie przeciwpłytkowe, a tabletki zawierają substancje pomocnicze takie jak celuloza mikrokrystaliczna, wapnia wodorofosforan dwuwodny, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa oraz magnezu stearynian, które wpływają na właściwości farmaceutyczne, stabilność i biodostępność leku. Otoczka tabletek zawiera m.in. tytanu dwutlenek (E 171) oraz barwniki żelaza tlenkowego (E 172), różnicujące dawki. Lek jest pakowany w blistry PVC/PVDC/Aluminium, dostępny w opakowaniach od 14 do 180 tabletek, z okresem ważności 3 lata przy prawidłowym przechowywaniu.
biodostępność leku, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, dysfagia, działanie przeciwpłytkowe, glikol propylenowy, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, profil uwalniania, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja poślizgowa, substancja wiążąca, tabletka powlekana, tikagrelor, tlenek żelaza czarny, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, wodorofosforan wapnia, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban STADA 15 mg
Rivaroxaban STADA w dawce 15 mg dostępny jest w formie pomarańczowo-czerwonych kapsułek twardych o długości 22 mm, zawierających 15 mg rywaroksabanu jako substancji czynnej. Kapsułka zawiera również 37 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Substancje pomocnicze obejmują m.in. skrobię żelowaną kukurydzianą, karboksymetyloskrobię sodową, sodu laurylosiarczan, krzemionkę koloidalną bezwodną oraz magnezu stearynian. Otoczka kapsułki zawiera barwniki: erytrozynę (E127), tlenek żelaza żółty (E172), dwutlenek tytanu (E171) oraz żelatynę. Okres ważności leku wynosi 36 miesięcy, a rozpuszczona zawartość kapsułki zachowuje stabilność do 4 godzin w wodzie i przecierze jabłkowym, co umożliwia alternatywne drogi podania.
dysfagia, ekspozycja na substancję czynną, erytrozyna, kapsułka twarda, karboksymetyloskrobia sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, rywaroksaban, skrobia żelowana, sodu laurylosiarczan, tytanu dwutlenek, uwalnianie substancji czynnej, wchłanianie rywaroksabanu, żelaza tlenek żółty, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Zarixa 2,5 mg
Produkt leczniczy ZARIXA zawiera 2,5 mg rywaroksabanu w postaci kapsułek twardych o rozmiarze 3 (15,9×5,8 mm), z białym korpusem i wieczkiem oraz czarnym nadrukiem „2,5”. Substancje pomocnicze obejmują mannitol, sodu laurylosiarczan, magnezu stearynian, żelatynę, tytanu dwutlenek (E 171) oraz składniki tuszu do nadruku. Lek jest przeznaczony do podawania doustnego, jednak w przypadku trudności z połykaniem dopuszcza się podanie zawiesiny w 50 ml wody przez zgłębnik nosowo-żołądkowy lub dojelitowy, z koniecznością potwierdzenia prawidłowego umieszczenia zgłębnika w żołądku i przepłukania go po podaniu. Wchłanianie rywaroksabanu jest zależne od miejsca uwalniania, dlatego należy unikać podawania leku dystalnie od żołądka, aby nie zmniejszyć ekspozycji na substancję czynną.
dwutlenek tytanu, dysfagia, ekspozycja na substancję czynną, kapsułka twarda, laurylosiarczan sodu, podanie doustne, podanie przez zgłębnik, rywaroksaban, stabilność substancji czynnej, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, tlenek żelaza, uwalnianie substancji czynnej, wchłanianie rywaroksabanu, zgłębnik dojelitowy, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rixacam 10 mg
RIXACAM w dawce 10 mg to tabletki powlekane zawierające rywaroksaban, bezpośredni inhibitor czynnika Xa, stosowany w terapii przeciwzakrzepowej. Tabletki mają jasnoróżowy kolor, okrągły kształt o średnicy 6,3 mm i są oznaczone liczbą „10”. Każda tabletka zawiera 10 mg rywaroksabanu oraz 25,0 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Skład rdzenia obejmuje m.in. celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, hypromelozę, sodu laurylosiarczan i magnezu stearynian, natomiast otoczka zawiera hypromelozę, hydroksypropylocelulozę, makrogol oraz pigmenty: tytanu dwutlenek (E 171) i żelaza tlenek czerwony (E 172).
dysfagia, inhibitor czynnika Xa, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, podanie doustne, rdzeń tabletki, rywaroksaban, środek powierzchniowo czynny, środek rozsadzający, substancja czynna, tabletka powlekana, terapia przeciwzakrzepowa, wchłanianie leku, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tigrix 90 mg
Produkt TIGRIX (tikagrelor) stosowany jest w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych (OZW) oraz u pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego z wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych. W OZW terapia rozpoczyna się dawką nasycającą 180 mg, następnie podaje się 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy. U pacjentów po zawale sprzed co najmniej roku zalecana dawka podtrzymująca to 60 mg dwa razy na dobę, z możliwością rozpoczęcia terapii bezpośrednio po rocznym leczeniu dawką 90 mg lub do 2 lat po zawale. W trakcie leczenia tikagrelorem konieczne jest jednoczesne stosowanie kwasu acetylosalicylowego w dawce 75-150 mg/dobę, o ile nie ma przeciwwskazań. W przypadku pominięcia dawki pacjent powinien przyjąć kolejną zgodnie z harmonogramem, unikając przedawkowania lub niedostatecznej ekspozycji na lek.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka nasycająca, inhibitor receptora ADP, kwas acetylosalicylowy, łagodne zaburzenie czynności wątroby, lek przeciwpłytkowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, tikagrelor, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Igzelym 60 mg
Igzelym (tikagrelor) jest stosowany w leczeniu chorób sercowo-naczyniowych z różnym schematem dawkowania zależnym od wskazania klinicznego. W ostrych zespołach wieńcowych (OZW) stosuje się dawkę nasycającą 180 mg jednorazowo (dwie tabletki po 90 mg) oraz dawkę podtrzymującą 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy. U pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego (MI) powyżej roku, z wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych, zalecana jest dawka 60 mg dwa razy na dobę, którą można rozpocząć po zakończeniu rocznej terapii tikagrelorem 90 mg lub innym inhibitorem receptora ADP, do dwóch lat po zawale. W przypadku zmiany terapii na Igzelym, pierwszą dawkę należy podać 24 godziny po ostatniej dawce poprzedniego leku przeciwpłytkowego. Pominięcie dawki wymaga przyjęcia tylko jednej tabletki zgodnie z harmonogramem, aby uniknąć błędów dawkowania.
choroba sercowo-naczyniowa, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dysfagia, Igzelym, inhibitor receptora ADP, inhibitor receptorów ADP, kwas acetylosalicylowy, łagodne zaburzenie czynności wątroby, lek przeciwpłytkowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, tikagrelor, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivertaxo 10 mg
Rivertaxo w dawce 10 mg zawiera rywaroksaban jako substancję czynną, każda tabletka powlekana o średnicy około 9,1 mm zawiera 10 mg rywaroksabanu oraz 95,6 mg laktozy jednowodnej jako substancję pomocniczą. Tabletki są różowe, okrągłe i obustronnie wypukłe, z wytłoczonym napisem „10” na jednej stronie. Skład pomocniczy obejmuje m.in. hypromelozę, celulozę mikrokrystaliczną, sodu laurylosiarczan, kroskarmelozę sodową, magnezu stearynian, tytanu dwutlenek (E171), makrogol 3350 oraz żelaza tlenek żółty (E172). Preparat jest dostępny w blistrach PVC/Aluminium po 10 tabletek, z okresem ważności 36 miesięcy, bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.
celuloza mikrokrystaliczna, dysfagia, ekspozycja na substancję czynną, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, wchłanianie leku, zawiesina leku, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban Bluefish 20 mg
Rivaroxaban Bluefish to lek w postaci tabletek powlekanych o dawce 20 mg rywaroksabanu, bezpośredniego inhibitora czynnika Xa, kluczowego w kaskadzie krzepnięcia. Tabletki mają charakterystyczny czerwonobrązowy kolor, średnicę około 6 mm i są oznaczone cyfrą „2”. Substancja czynna jest zawarta w rdzeniu tabletki wraz z laktozą jednowodną (22 mg/tabletkę), co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Składniki pomocnicze obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, hypromelozę, kroskarmelozę sodową oraz barwniki takie jak tlenek żelaza czerwony i dwutlenek tytanu. Lek jest dostępny w opakowaniach zawierających od 10 do 100 tabletek, pakowanych w blistry PVC/PVDC/Aluminium, z okresem ważności 2 lata i bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.
celuloza mikrokrystaliczna, dysfagia, ekspozycja na substancję czynną, hypromeloza, inhibitor czynnika Xa, kroskarmeloza sodowa, krzepnięcie krwi, laktoza jednowodna, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, podanie dojelitowe, rywaroksaban, tabletka powlekana, wchłanianie substancji czynnej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban Intas 15 mg
Rivaroxaban Intas to lek w postaci tabletek powlekanych zawierających 2,5 mg rywaroksabanu, o charakterystycznym jasnożółtym, okrągłym kształcie i średnicy około 6 mm, z wytłoczonym napisem „IL4”. Każda tabletka zawiera 27,90 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Substancje pomocnicze obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, hypromelozę 2910 oraz żelaza tlenek żółty (E 172), które odpowiadają za odpowiednią konsystencję, trwałość, rozpad tabletki oraz jej barwę. Produkt dostępny jest w opakowaniach blisterowych (10–100 tabletek) oraz butelkach HDPE z lub bez zabezpieczenia przed dziećmi (30, 90, 100 lub 500 tabletek). Okres ważności leku wynosi 2 lata, bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.
celuloza mikrokrystaliczna, charakterystyka produktu leczniczego, dwutlenek tytanu, ekspozycja na lek, HDPE, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, rozgniecenie tabletki, rywaroksaban, stearynian magnezu, substancja czynna, wchłanianie leku, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ticatrom 60 mg
Tikagrelor (Ticatrom) jest stosowany w terapii przeciwpłytkowej, głównie u pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi (OZW) oraz u osób z przebytym zawałem mięśnia sercowego i wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych. W OZW leczenie rozpoczyna się dawką nasycającą 180 mg (2 tabletki po 90 mg), następnie podaje się 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy, o ile nie ma wskazań do wcześniejszego przerwania terapii. U pacjentów po zawale serca (min. rok wcześniej) zalecana dawka to 60 mg dwa razy na dobę, a leczenie można kontynuować do 2 lat po zawale lub do roku po zakończeniu terapii innym inhibitorem receptora ADP. Zaleca się jednoczesne stosowanie kwasu acetylosalicylowego (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę, jeśli nie ma przeciwwskazań. Dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności terapii trwającej ponad 3 lata są ograniczone.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka nasycająca, dysfagia, inhibitor receptora ADP, kwas acetylosalicylowy, łagodne zaburzenie czynności wątroby, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, podanie doustne, terapia przeciwpłytkowa, tikagrelor, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Xerdoxo 20 mg
Lek Xerdoxo dostępny jest w postaci tabletek powlekanych o mocy 20 mg, zawierających rywaroksaban – bezpośredni inhibitor czynnika Xa z grupy doustnych antykoagulantów. Tabletki mają różowy do ciemnoróżowego kolor, średnicę około 7 mm i są oznaczone wytłoczonym numerem „20”. Substancje pomocnicze obejmują m.in. mannitol, celulozę mikrokrystaliczną, makrogol 8000, poloksamer 188, sodu laurylosiarczan, kroskarmelozę sodową, krzemionkę koloidalną bezwodną oraz sodu stearylofumaran, które wpływają na strukturę, rozpuszczalność i proces produkcji tabletek. Okres ważności leku wynosi 3 lata, a dostępne opakowania to różne warianty blistrów standardowych, jednodawkowych i kalendarzowych, wszystkie pakowane w tekturowe pudełka z dołączoną kartą ostrzeżeń dla pacjenta.
blister jednodawkowy, blister kalendarzowy, celuloza mikrokrystaliczna, dysfagia, ekspozycja na substancję czynną, inhibitor czynnika Xa, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, lek przeciwzakrzepowy, makrogol, mannitol, poloksamer, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, sodu stearylofumaran, tabletka powlekana, wchłanianie leku, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Kardatuxan 10 mg
Produkt leczniczy Kardatuxan zawiera rywaroksaban w dawce 10 mg w formie tabletek powlekanych o średnicy około 5,5 mm, charakteryzujących się jasnoróżowym kolorem i symbolem „D1”. Każda tabletka zawiera również 24,94 mg laktozy jednowodnej oraz mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, co kwalifikuje produkt jako wolny od sodu. Tabletki składają się z rdzenia zawierającego m.in. celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową i magnezu stearynian oraz otoczki z makrogolem PEG 4000, hypromelozą i tytanu dwutlenkiem. Produkt dostępny jest w różnych opakowaniach, w tym blistrach jednodawkowych, z okresem ważności wynoszącym 3 lata i bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.
blister jednodawkowy, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, laurylosiarczan sodu, makrogol, rywaroksaban, stearynian magnezu, tabletka powlekana, tlenek żelaza, triacetyna, wchłanianie leku, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aboxoma 2,5 mg
Lek Aboxoma zawierający apiksaban w dawce 2,5 mg stosowany jest w różnych wskazaniach zróżnicowanym schematem dawkowania. W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po protezoplastyce stawu biodrowego lub kolanowego zaleca się dawkę 2,5 mg doustnie dwa razy na dobę, rozpoczynając od 12 do 24 godzin po zabiegu, z czasem leczenia odpowiednio 32-38 dni (biodro) lub 10-14 dni (kolano). W niezastawkowym migotaniu przedsionków (NVAF) standardowa dawka to 5 mg dwa razy na dobę, z możliwością redukcji do 2,5 mg dwa razy na dobę u pacjentów spełniających co najmniej dwa z kryteriów: wiek ≥ 80 lat, masa ciała ≤ 60 kg, stężenie kreatyniny ≥ 1,5 mg/dL (133 µmol/L). W leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się dawkę 10 mg dwa razy na dobę przez 7 dni, następnie 5 mg dwa razy na dobę, a w profilaktyce nawrotowej ZŻG/ZP dawkę 2,5 mg dwa razy na dobę po zakończeniu 6-miesięcznej terapii. Maksymalne dawki dobowe wynoszą odpowiednio 20 mg i 10 mg w leczeniu ZŻG/ZP oraz 5 mg w profilaktyce nawrotowej.
ablacja cewnikowa, antagonista witaminy K, apiksaban, echokardiografia przezprzełykowa, enzym wątrobowy, hemostaza, kardiowersja, klirens kreatyniny, koagulopatia, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, niezastawkowe migotanie przedsionków, ostry zespół wieńcowy, protezoplastyka stawu biodrowego, protezoplastyka stawu kolanowego, przezskórna interwencja wieńcowa, skala Child-Pugh, skrzeplina w lewym przedsionku, stężenie kreatyniny, udar mózgu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatorowość systemowa, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwienie jelit – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Ostre niedokrwienie jelit (AMI) charakteryzuje się wysoką śmiertelnością, sięgającą 55,9-71%, a opóźnienie diagnozy o 24 godziny obniża przeżywalność o 20%. Kluczowe czynniki prognostyczne obejmują podwyższone poziomy leukocytów (HR=1,08), mleczanów (HR=1,25), bilirubiny (HR=2,05) i kreatyniny (HR=1,48), a także obecność gazu w żyle wrotnej i naczyniach krezkowych (PMVG) z HR=23,02. Dynamika zmian mleczanów w ciągu pierwszych 24 godzin (OR=1,24) oraz stosunki biochemiczne, takie jak BUN/albumina, mleczan/albumina i CRP/albumina (przy wartości 0,17), mają istotne znaczenie prognostyczne. Diagnostyka opiera się na tomografii komputerowej z angiografią (CTA), a wczesna interwencja obejmuje resuscytację płynową, korekcję zaburzeń elektrolitowych, antybiotykoterapię oraz antykoagulację dożylną heparyną niefrakcjonowaną (Zalecenia 1A i 1B).
aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk o szerokim spektrum, bilirubina, D-dimery, gaz w żyle wrotnej, kreatynina, lek wazopresyjny, leukocyty, Mannheim Peritonitis Index, miażdżyca, mioglobina, mleczany, naczynia krezkowe, niedokrwienie jelit, okluzja naczyniowa, ostre niedokrwienie jelit, pneumatoza jelitowa, prokalcytonina, przewlekłe niedokrwienie jelit, resuscytacja płynowa, skala ASA, tętnica krezkowa górna, tomografia komputerowa, tomografia komputerowa z angiografią, uraz reperfuzyjny, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgorzel