Właściwości farmakokinetyczne
Nimesulid

Właściwości farmakokinetyczne nimesulidu

Wchłanianie i dystrybucja

Nimesulid charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym. Po zastosowaniu pojedynczej dawki 100 mg nimesulidu maksymalne stężenie w osoczu wynosi 3-4 mg/l i jest osiągane po upływie 2-3 godzin od podania. Wartość AUC (pole pod krzywą stężenia leku we krwi) wynosi 20-35 mg h/l. Nie wykazano statystycznie istotnych różnic między parametrami farmakokinetycznymi po podaniu jednorazowym a tymi obserwowanymi po dawce 100 mg przyjmowanej dwa razy na dobę przez 7 kolejnych dni, co wskazuje na brak kumulacji leku przy wielokrotnym podawaniu.^{1 2 3}

Nimesulid w bardzo wysokim stopniu wiąże się z białkami osocza – do 97,5%, co wpływa na jego dystrybucję w organizmie.^{4 5 6}

Metabolizm

Nimesulid podlega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie poprzez liczne szlaki metaboliczne. W proces ten szczególnie zaangażowany jest izoenzym CYP2C9 cytochromu P-450, co ma istotne znaczenie kliniczne w przypadku jednoczesnego stosowania innych leków metabolizowanych przez ten sam izoenzym, gdyż może prowadzić do interakcji lekowych.^{7 8 9}

Głównym metabolitem nimesulidu jest jego pochodna parahydroksylowa (hydroksynimesulid), która wykazuje aktywność farmakologiczną. Metabolit ten pojawia się w krążeniu stosunkowo szybko (po około 0,8 godziny), jednak stała szybkości jego tworzenia jest mała i wyraźnie mniejsza niż stała wchłaniania nimesulidu. Hydroksynimesulid jest jedynym metabolitem wykrywanym w osoczu i występuje niemal całkowicie w postaci związanej. Okres półtrwania (T_1/2) tego metabolitu waha się między 3,2 a 6 godzin.^{10 11 12}

W przypadku miejscowego stosowania nimesulidu (preparat AulinDol żel), stężenia substancji w osoczu są bardzo niskie w porównaniu z uzyskiwanymi po podaniu doustnym. Po jednorazowej aplikacji na skórę 200 mg nimesulidu, maksymalne stężenie w osoczu wynosi zaledwie 9,77 ng/ml i jest oznaczane dopiero po 24 godzinach. Co istotne, nie wykrywa się wtedy nawet śladowych ilości głównego metabolitu 4-hydroksynimesulidu. W stanie stacjonarnym (po 8 dniach stosowania) maksymalne stężenia w osoczu są nieco wyższe (37,25 ± 13,25 ng/ml), jednak nadal pozostają około 100-krotnie niższe niż stężenia oznaczane po wielokrotnym podawaniu doustnym.¹³

Wydalanie

Nimesulid jest wydalany głównie przez nerki, około 50% podanej dawki jest eliminowane z moczem. Jedynie 1-3% substancji wydalane jest w postaci niezmienionej. Hydroksynimesulid, jako główny metabolit, występuje wyłącznie w postaci glukuronianu. Wydalanie z kałem stanowi drugą drogę eliminacji nimesulidu – około 29% dawki po uprzedniej biotransformacji jest wydalane tą drogą.^{14 15 16}

Farmakokinetyka w grupach szczególnych

Osoby w podeszłym wieku

Profil farmakokinetyczny nimesulidu u pacjentów w podeszłym wieku nie różni się od profilu obserwowanego u młodszych osób, zarówno w przypadku dawek pojedynczych, jak i powtarzanych.^{17 18 19}

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

W badaniach eksperymentalnych porównujących farmakokinetykę nimesulidu u pacjentów z nieznaczną lub małą niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) z profilem u zdrowych ochotników, nie stwierdzono wyższych stężeń maksymalnych nimesulidu ani jego głównego metabolitu w grupie pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Zaobserwowano natomiast zwiększenie wartości AUC i t_1/2 beta o około 50%, jednak wartości te nadal mieściły się w granicach obserwowanych u zdrowych ochotników. Wielokrotne dawkowanie nie prowadziło do kumulacji leku.^{20 21 22}

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Nimesulid jest przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością wątroby ze względu na intensywny metabolizm wątrobowy tej substancji.^{23 24 25}

Podsumowanie parametrów farmakokinetycznych

^{26 27}