pośredni uwiteus

Pośredni uwiteus (łac. uveitis intermedia) to forma zapalenia błony naczyniowej oka, która obejmuje głównie część pośrednią, czyli ciało rzęskowe i podstawę ciała szklistego. Ta postać stanowi około 10-20% wszystkich przypadków zapalenia błony naczyniowej i najczęściej dotyka osoby w wieku 20-40 lat.

Charakterystycznymi objawami pośredniego uweitis są: niewyraźne widzenie, męty w polu widzenia oraz umiarkowany dyskomfort oka, często bez znaczącego zaczerwienienia lub bólu. W badaniu okulistycznym stwierdza się komórki zapalne w ciele szklistym, obrzęk plamki żółtej (CME) i zapalenie ciała rzęskowego. W zaawansowanych przypadkach mogą pojawić się powikłania w postaci zaćmy, jaskry i neowaskularyzacji siatkówki.

Diagnostyka pośredniego uweitis obejmuje szczegółowe badanie okulistyczne z oceną przedniego i tylnego odcinka oka, badania obrazowe (OCT, angiografia fluoresceinowa) oraz badania laboratoryjne w celu wykluczenia chorób ogólnoustrojowych. W około 30% przypadków pośrednie zapalenie błony naczyniowej może być związane ze stwardnieniem rozsianym, sarkoidozą lub chorobą Lyme.

Leczenie zależy od nasilenia stanu zapalnego i obecności powikłań. Obejmuje ono kortykosteroidy miejscowe, okołogałkowe lub ogólne, leki immunosupresyjne (metotreksat, azatiopryna, cyklosporyna A) oraz w przypadkach opornych – leki biologiczne. Pośredni uweitis często ma charakter przewlekły i wymaga długotrwałej terapii oraz regularnych kontroli okulistycznych.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Uwiteus – Leczenie

Uwiteus, czyli zapalenie błony naczyniowej oka, wymaga szybkiej i adekwatnej terapii w celu zapobiegania utracie wzroku. Podstawą leczenia są kortykosteroidy podawane miejscowo (np. octan prednizolonu 1% w kroplach do oczu, dawkowanie od co godzinę do 4 razy dziennie), iniekcje okołogałkowe lub wewnątrzgałkowe, a także terapia ogólnoustrojowa (prednizon 1-1,5 mg/kg, max 80 mg; metyloprednizolon dożylnie 1 g/dobę przez 3 dni). W przypadku nieinfekcyjnego uwiteusa stosuje się także leki immunosupresyjne, takie jak metotreksat, mykofenolan, azatiopryna, inhibitory kalcyneuryny oraz biologiczne inhibitory TNF-alfa (adalimumab 40 mg co 2 tygodnie). W leczeniu tylnych postaci uwiteusa dostępne są implanty steroidowe (Ozurdex 0,7 mg działający 3-4 miesiące, Retisert 0,59 mg i Yutiq 0,18 mg działające około 3 lat). Terapia rozszerzająca źrenicę (np. homatropina 5% 3x dziennie przez 3 dni) zmniejsza ból i zapobiega zrostom. Leczenie infekcyjnego uwiteusa obejmuje antybiotyki lub leki przeciwwirusowe (acyklowir, walacyklowir) w zależności od etiologii.
acyklowir, adalimumab, antymetabolit, azatiopryna, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cyklopentolat, cyklosporyna, homatropina, implant deksametazonu, infliksimab, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor TNF-alfa, jaskra, keratopatia taśmowata, kortykosteroid, krople rozszerzające źrenicę, leczenie immunomodulujące, lek biologiczny, lek cykloplegiczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwwirusowy, metotreksat, metyloprednizolon, modyfikator odpowiedzi biologicznej, mykofenolan, niewydolność nadnerczy, obrzęk plamki żółtej, octan prednizolonu, pośredni uwiteus, przedni uwiteus, stan zapalny, takrolimus, terapia genowa, toksoplazmoza, tylny uwiteus, uwiteus, walacyklowir, zaćma, zanik nerwu wzrokowego, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie tęczówki, zespół Cushinga, zrosty
Leksykon chorób i schorzeń
Uwiteus – Etiologia i przyczyny

Uwiteus, czyli zapalenie błony naczyniowej oka, obejmuje zapalenie tęczówki, ciała rzęskowego i naczyniówki, z etiologią wieloczynnikową i często idiopatyczną (50-70% przypadków). Infekcje odpowiadają za około 20% przypadków, z dominującymi patogenami wirusowymi (HSV, VZV, CMV), bakteryjnymi (gruźlica, kiła, borelioza) oraz pasożytniczymi (toksoplazmoza – 24,6% tylnego uwiteusu). Autoimmunologiczne przyczyny obejmują spondyloartropatie związane z HLA-B27 (relatywne ryzyko rozwoju przedniego uwiteusu ~15%), młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, sarkoidozę, choroby zapalne jelit i inne schorzenia systemowe. Urazy oka i polekowe reakcje zapalne (np. bisfosfoniany, rifabutyna) również stanowią istotne etiologie. Palenie tytoniu i niektóre warianty genetyczne, w tym HLA-B27, zwiększają ryzyko rozwoju i zaostrzenia przebiegu choroby. Cukrzyca z HbA1c >11,3% (100 mmol/mol) wiąże się z niemal pięciokrotnie wyższym ryzykiem ostrego uwiteusu.
antygen HLA-B27, bariera krew-oko, białaczka, bisfosfoniany, błona naczyniowa, borelioza, chłoniak, choroba autoimmunologiczna, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroby zapalne jelit, cidofowir, cukrzyca, cytomegalowirus, czerniak naczyniówki, gruźlica, histoplazmoza, inhibitory kinazy tyrozynowej, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, kandydoza, kiła, kontrola glikemii, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, mikrobiom jelitowy, mimikra molekularna, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, panuweitis, pośredni uwiteus, przedni uwiteus, reakcja krzyżowa, reaktywne zapalenie stawów, rifabutyna, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, sulfonamidy, toksoplazmoza, tylny uwiteus, uwiteus, wirus opryszczki pospolitej, wirus półpaśca, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie siatkówki, zapalenie tęczówki, zespół Behceta, zespół Vogt-Koyanagi-Harada, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa

pośredni uwiteus

Powiązane wpisy

Uwiteus – Leczenie

Uwiteus – Etiologia i przyczyny