Właściwości farmakokinetyczne leku Solu-Medrol

Farmakokinetyka metyloprednizolonu charakteryzuje się przebiegiem liniowym, niezależnym od drogi podania. W środowisku biologicznym organizmu (in vivo) cholinesterazy szybko hydrolizują sól sodową bursztynianu metyloprednizolonu do wolnej, aktywnej postaci leku.¹

Wchłanianie i stężenia w osoczu

Wchłanianie metyloprednizolonu różni się w zależności od drogi podania. Przy podaży dożylnej w formie wlewu w dawce 30 mg/kg masy ciała (trwającego 20 minut) lub 1 g podawanego przez 30-60 minut, stężenie szczytowe w osoczu osiąga wartość około 20 mg/ml po około 15 minutach. Natomiast po podaniu dożylnym w bolusie dawki 40 mg, szczytowe stężenie w osoczu wynosi 42-47 mg/100 ml i jest osiągane po około 25 minutach.²

W przypadku iniekcji domięśniowej dawki 40 mg, maksymalne stężenie w osoczu osiąga wartość 34 mg/100 ml po około 120 minutach. Należy zwrócić uwagę, że podanie domięśniowe powoduje osiągnięcie niższych stężeń szczytowych niż podanie dożylne, jednak stężenie leku utrzymuje się przez dłuższy czas. Całkowita biodostępność leku jest porównywalna przy obu drogach podania. Z punktu widzenia mechanizmu działania glikokortykosteroidów, niewielkie różnice w parametrach farmakokinetycznych nie mają istotnego znaczenia klinicznego.³

Czas działania i okresy półtrwania

Efekt kliniczny po podaniu metyloprednizolonu obserwuje się zazwyczaj po 4-6 godzinach. W leczeniu astmy pierwszy korzystny efekt terapeutyczny może wystąpić wcześniej, nawet po 1-2 godzinach. Sól sodowa metyloprednizolonu charakteryzuje się okresem półtrwania w osoczu wynoszącym od 2,3 do 4 godzin, który jest niezależny od drogi podania.⁴

Metyloprednizolon zaliczany jest do glikokortykosteroidów o średnim czasie działania, z biologicznym okresem półtrwania wynoszącym od 12 do 36 godzin. Istotną cechą glikokortykosteroidów jest ich wewnątrzkomórkowa aktywność, która przyczynia się do znaczącej różnicy między okresem półtrwania w osoczu a farmakologicznym okresem półtrwania. Aktywność farmakologiczna leku utrzymuje się nawet wówczas, gdy stężenie produktu w osoczu spada do poziomów nieoznaczalnych. Czas działania przeciwzapalnego metyloprednizolonu odpowiada w przybliżeniu czasowi supresji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza (HPA).⁵

Dystrybucja w organizmie

Metyloprednizolon charakteryzuje się znaczną dystrybucją w tkankach organizmu. Lek ma zdolność przenikania przez barierę krew-mózg oraz do mleka kobiet karmiących piersią. Objętość dystrybucji wynosi około 1,4 l/kg. Istotną właściwością farmakokinetyczną metyloprednizolonu jest jego wiązanie z białkami osocza – w przybliżeniu 77% leku wiąże się z białkami osocza człowieka.⁶

Metabolizm leku

Metabolizm metyloprednizolonu u człowieka zachodzi głównie w wątrobie, gdzie lek przekształcany jest do nieaktywnych metabolitów. Głównymi metabolitami są 20α-hydroksymetyloprednizolon i 20β-hydroksymetyloprednizolon. Proces metabolizmu wątrobowego odbywa się przede wszystkim z udziałem enzymu CYP3A4.⁷

Warto podkreślić, że metyloprednizolon, podobnie jak inne substraty CYP3A4, może być również substratem dla glikoproteiny P, należącej do rodziny białek transportowych ABC zawierających domenę wiążącą ATP (ATP-binding cassette, ABC). Ten mechanizm ma istotny wpływ na dystrybucję tkankową leku oraz może prowadzić do interakcji z innymi lekami.⁸

Powstałe metabolity są wydzielane głównie z moczem w formie glukuronidów, siarczanów oraz wolnych związków. Badania z użyciem metyloprednizolonu znakowanego izotopem C14 wykazały, że 75% całkowitej radioaktywności stwierdzono w moczu w ciągu 96 godzin, 9% w kale po 5 dniach, a 20% w żółci.⁹

Eliminacja

Średni okres półtrwania w fazie eliminacji całkowitego metyloprednizolonu mieści się w zakresie od 1,8 do 5,2 godzin. Całkowity klirens leku wynosi około 5 do 6 ml/min/kg.¹⁰

Parametry farmakokinetyczne metyloprednizolonu