Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Solu-Medrol

Przeprowadzone konwencjonalne badania farmakologiczne dotyczące bezpieczeństwa oraz toksyczności po wielokrotnym podaniu metyloprednizolonu nie wykazały nieoczekiwanych zagrożeń. Obserwowane działania toksyczne były charakterystyczne dla mechanizmu działania egzogennych steroidów nadnerczowych przy ciągłej ekspozycji na substancję czynną.¹

Potencjał rakotwórczy

W przypadku metyloprednizolonu nie przeprowadzono dedykowanych badań oceniających potencjalne działanie rakotwórcze u gryzoni. Dostępne są natomiast dane dotyczące innych glikokortykosteroidów, gdzie wyniki były zróżnicowane. Opublikowane dane literaturowe wskazują, że niektóre strukturalnie podobne glikokortykosteroidy (budezonid, prednizolon i acetonid triamcynolonu) mogą zwiększać częstość występowania gruczolaków oraz nowotworów wątrobowokomórkowych po podaniu doustnym w wodzie pitnej samcom szczura. Co istotne, obserwowany efekt tumorogenny występował przy dawkach niższych niż typowe dawki kliniczne w przeliczeniu na powierzchnię ciała (mg/m²).²

Potencjał mutagenny

Metyloprednizolon nie został poddany bezpośredniej ocenie w badaniach genotoksyczności. Badania przeprowadzone dla strukturalnie podobnego związku – metyloprednizolonu sulfonianu – nie wykazały działania mutagennego w testach z lub bez aktywacji metabolicznej w następujących modelach:

• Badania na szczepach Salmonella typhimurium w zakresie dawek od 250 do 2000 µg/płytka
• Badania mutacji genetycznych in vitro na komórkach jajnika chomika chińskiego (CHO) w zakresie dawek od 2000 do 10 000 µg/ml
• Test nieplanowej syntezy DNA w pierwotnych hepatocytach szczura w zakresie dawek od 5 do 10 000 µg/ml

Dodatkowo, dostępne dane literaturowe dotyczące prednizolonu farnezylan (PNF), który ma podobną strukturę do metyloprednizolonu, wskazują na brak działania mutagennego w badaniach bakteryjnych na szczepach Salmonella typhimurium i Escherichia coli w zakresie dawek od 312 do 5000 µg/płytka, zarówno z aktywacją metaboliczną, jak i bez niej. Jednakże w linii komórkowej fibroblastów chomika chińskiego PNF powodował wzrost częstości występowania strukturalnych aberracji chromosomowych przy aktywacji metabolicznej w najwyższym badanym stężeniu wynoszącym 1500 µg/ml.³

Toksyczny wpływ na rozród i rozwój potomstwa

W badaniach na szczurach wykazano, że kortykosteroidy mogą wpływać negatywnie na płodność. W jednym z doświadczeń samcom szczura podawano kortykosteron w dawkach 0, 10 i 25 mg/kg/dobę poprzez iniekcje podskórne raz na dobę przez okres 6 tygodni, po czym łączono je z samicami, którym nie podawano badanej substancji. Po 15 dniu badania wysoką dawkę zredukowano do 20 mg/kg/dobę. Zaobserwowano zmniejszenie ilości czopu kopulacyjnego, co mogło być wtórne do zmniejszenia masy dodatkowego gruczołu. Dodatkowo odnotowano zmniejszenie liczby implantacji i liczby żywych płodów.⁴

Badania na wielu gatunkach zwierząt potwierdziły, że kortykosteroidy wykazują działanie teratogenne przy zastosowaniu dawek porównywalnych do stosowanych u ludzi. Glikokortykosteroidy, w tym metyloprednizolon, powodują zwiększenie częstości występowania wad rozwojowych, takich jak rozszczep podniebienia i zniekształcenia szkieletu. Ponadto odnotowano zwiększoną śmiertelność płodów (np. poprzez zwiększenie częstości resorpcji) oraz opóźnienie rozwoju wewnątrzmacicznego.⁵

Podsumowanie wyników badań przedklinicznych