Właściwości farmakokinetyczne leku Solu-Medrol (metyloprednizolon)

Charakterystyka farmakokinetyczna bursztynianu metyloprednizolonu wykazuje liniowość i nie zależy od drogi podania. W warunkach in vivo, sól sodowa bursztynianu metyloprednizolonu ulega szybkiej hydrolizie do wolnego metyloprednizolonu przy udziale enzymów cholinesterazowych.¹

Wchłanianie i parametry farmakokinetyczne

Profil wchłaniania metyloprednizolonu różni się w zależności od drogi podania. Po dożylnym wlewie w dawce 30 mg/kg masy ciała trwającym 20 minut lub po podaniu 1 g przez 30-60 minut, szczytowe stężenie metyloprednizolonu w osoczu osiąga wartość około 20 mg/ml już po około 15 minutach. W przypadku szybkiego dożylnego podania 40 mg w bolusie, maksymalne stężenie w osoczu wynoszące 42-47 mg/100 ml jest obserwowane po około 25 minutach.²

Po podaniu domięśniowym 40 mg metyloprednizolonu, szczytowe stężenie w osoczu osiąga wartość 34 mg/100 ml po około 120 minutach. Warto zauważyć, że wstrzyknięcia domięśniowe prowadzą do osiągnięcia niższych stężeń szczytowych niż podanie dożylne, ale jednocześnie zapewniają dłuższe utrzymywanie się leku w osoczu. Całkowita ilość metyloprednizolonu dostępna biologicznie jest porównywalna przy obu drogach podania.³

Okres półtrwania soli sodowej bursztynianu metyloprednizolonu w osoczu mieści się w zakresie od 2,3 do 4 godzin i nie wykazuje zależności od drogi podania.⁴

Odpowiedź kliniczna

Efekt terapeutyczny zazwyczaj obserwuje się po 4-6 godzinach od podania leku. W przypadku leczenia astmy pierwsze korzystne efekty kliniczne mogą wystąpić już po 1-2 godzinach. Metyloprednizolon klasyfikowany jest jako glikokortykosteroid o średnim czasie działania, z biologicznym okresem półtrwania wynoszącym od 12 do 36 godzin.⁵

Istotne jest zrozumienie różnicy między okresem półtrwania w osoczu a okresem działania farmakologicznego. Wewnątrzkomórkowa aktywność glikokortykosteroidów powoduje, że działanie terapeutyczne utrzymuje się mimo spadku stężenia leku w osoczu do poziomu nieoznaczalnego. Czas trwania działania przeciwzapalnego koreluje z czasem supresji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza (HPA).⁶

Dystrybucja metyloprednizolonu

Metyloprednizolon charakteryzuje się znaczną dystrybucją tkankową. Lek ma zdolność przenikania przez barierę krew-mózg oraz do mleka kobiet karmiących piersią. Objętość dystrybucji wynosi około 1,4 l/kg. W osoczu człowieka metyloprednizolon wiąże się z białkami w przybliżeniu w 77%.⁷

Metabolizm metyloprednizolonu

Metyloprednizolon podlega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, gdzie przekształcany jest do nieaktywnych metabolitów. Główne metabolity to:

• 20α-hydroksymetyloprednizolon
• 20β-hydroksymetyloprednizolon

Proces biotransformacji zachodzi głównie przy udziale enzymu CYP3A4. Warto zaznaczyć, że metyloprednizolon może być także substratem dla glikoproteiny P (P-gp), należącej do rodziny białek transportowych ABC zawierających domenę wiążącą ATP. Ma to istotne znaczenie dla dystrybucji tkankowej leku oraz potencjalnych interakcji z innymi produktami leczniczymi.⁸

Eliminacja metyloprednizolonu

Metabolity metyloprednizolonu są wydalane głównie z moczem w postaci:

• glukuronidów
• siarczanów
• wolnych związków

Badania z użyciem metyloprednizolonu znakowanego izotopem C14 wykazały, że po podaniu dożylnym 75% całkowitej radioaktywności wykryto w moczu w ciągu 96 godzin, 9% w kale po 5 dniach, a 20% w żółci.⁹

Średni okres półtrwania w fazie eliminacji całkowitego metyloprednizolonu wynosi od 1,8 do 5,2 godzin. Całkowity klirens leku mieści się w zakresie od 5 do 6 ml/min/kg.¹⁰

Parametry farmakokinetyczne metyloprednizolonu – podsumowanie