Właściwości farmakokinetyczne
Telam 80 mg + 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Telam (telmisartan 80 mg + amlodypina 5 mg)

Produkt leczniczy Telam zawiera dwie substancje czynne: telmisartan i amlodypinę, których charakterystyka farmakokinetyczna jest kluczowa dla zrozumienia działania tego leku złożonego. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę właściwości farmakokinetycznych obu składników oraz produktu złożonego.¹

Biorównoważność produktu złożonego

Badania farmakokinetyczne wykazały, że szybkość i stopień wchłaniania produktu leczniczego Telam są równoważne dla biodostępności telmisartanu i amlodypiny podawanych w oddzielnych tabletkach. Oznacza to, że substancje czynne z produktu złożonego wykazują takie same właściwości farmakokinetyczne jak przy podawaniu osobno.²

Wchłanianie

Telmisartan charakteryzuje się szybkim, ale zmiennym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Średnia wartość biodostępności bezwzględnej tego składnika wynosi około 50%. Istotnym aspektem jest wpływ pokarmu na wchłanianie telmisartanu – przyjmowanie leku z posiłkiem powoduje zmniejszenie pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC0-∞) o około 6% dla dawki 40 mg i nawet do 19% dla dawki 160 mg. Warto jednak zauważyć, że w pierwszych 3 godzinach od przyjęcia leku stężenie telmisartanu w osoczu pozostaje podobne, niezależnie od tego czy lek był przyjęty na czczo, czy z pokarmem.³

Amlodypina po podaniu doustnym w dawkach terapeutycznych jest dobrze wchłaniana, osiągając maksymalne stężenie w surowicy po 6-12 godzinach od podania. Bezwzględna dostępność biologiczna amlodypiny szacowana jest na 64-80%. W przeciwieństwie do telmisartanu, pokarm nie ma istotnego wpływu na biodostępność amlodypiny.⁴

Dystrybucja

Telmisartan wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza, przekraczające 99,5%. Wiąże się on szczególnie z albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną. Średnia objętość dystrybucji tego składnika w stanie stacjonarnym (Vdss) jest znaczna i wynosi około 500 l. ^{99,5%), szczególnie z albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną. Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vdss) wynosi około 500 l.”>5}

Amlodypina cechuje się objętością dystrybucji na poziomie około 21 l/kg. Badania in vitro wykazały, że u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym około 97,5% krążącej amlodypiny wiąże się z białkami osocza, co również świadczy o wysokim stopniu wiązania, choć nieco niższym niż w przypadku telmisartanu.⁶

Metabolizm

Telmisartan podlega procesowi sprzęgania do pochodnych glukuronidowych związków macierzystych. Istotnym z klinicznego punktu widzenia jest fakt, że metabolity te nie wykazują aktywności farmakologicznej.⁷

Amlodypina podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu – około 90% substancji jest metabolizowane w wątrobie. Metabolity amlodypiny są nieaktywne farmakologicznie.⁸

Eliminacja

Telmisartan charakteryzuje się złożoną farmakokinetyką eliminacji opisywaną krzywą wykładniczą, z okresem półtrwania w fazie eliminacji przekraczającym 20 godzin. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz w mniejszym stopniu pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) zwiększają się nieproporcjonalnie do dawki. Przy stosowaniu zalecanych dawek nie obserwuje się klinicznie istotnej kumulacji telmisartanu.

Interesującą obserwacją jest różnica w stężeniach osoczowych między płciami – u kobiet stężenia są wyższe niż u mężczyzn, jednak zjawisko to nie ma istotnego wpływu na skuteczność terapeutyczną leku.

Po podaniu doustnym (i dożylnym) telmisartan jest prawie całkowicie wydalany w postaci niezmienionej z kałem. Wydalanie z moczem stanowi mniej niż 1% podanej dawki. Całkowity klirens osoczowy (Cltot) telmisartanu jest wysoki i wynosi około 1000 ml/min, co stanowi znaczną wartość w porównaniu z przepływem wątrobowym krwi (około 1500 ml/min). ^{20 godzin. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz w mniejszym stopniu pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) zwiększa się nieproporcjonalnie do dawki. Nie wykazano, aby telmisartan stosowany w zalecanych dawkach ulegał kumulacji mającej znaczenie kliniczne. Stężenia w osoczu były większe u kobiet niż u mężczyzn, zjawisko to nie miało istotnego wpływu na skuteczność. Po podaniu doustnym (i dożylnym) telmisartan jest prawie całkowicie wydalany w postaci niezmienionej z kałem. Całkowite wydalanie z moczem wynosi 9}

Amlodypina wykazuje dwufazową eliminację z osocza, z okresem półtrwania w fazie końcowej wynoszącym od 30 do 50 godzin przy dawkowaniu raz na dobę. Stan stacjonarny stężenia w osoczu osiągany jest po 7-8 dniach ciągłego dawkowania. Z moczem wydalane jest 10% amlodypiny w formie niezmienionej oraz 60% w postaci metabolitów.¹⁰

Liniowość farmakokinetyki

Telmisartan wykazuje nieliniową zależność między dawką a stężeniem w osoczu krwi. Cmax i w mniejszym stopniu AUC zwiększają się nieproporcjonalnie po dawkach większych niż 40 mg. Niewielkie zmniejszenie wartości AUC dla telmisartanu nie powinno jednak powodować zmniejszenia skuteczności terapeutycznej.¹¹

Amlodypina charakteryzuje się liniowymi właściwościami farmakokinetycznymi, co oznacza proporcjonalną zależność między dawką a stężeniem w osoczu.¹²

Farmakokinetyka w grupach szczególnych

Dzieci i młodzież

Brak jest danych farmakokinetycznych dotyczących stosowania leku Telam w populacji dzieci i młodzieży (≤ 18 lat).¹³

Różnice związane z płcią

Obserwuje się wyraźne różnice w stężeniu telmisartanu w osoczu między płciami. U kobiet stężenie maksymalne (Cmax) jest około 3-krotnie wyższe, a pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC) około 2-krotnie większe niż u mężczyzn. Różnice te nie przekładają się jednak na istotne klinicznie różnice w skuteczności leku.¹⁴

Pacjenci w podeszłym wieku

Farmakokinetyka telmisartanu nie różni się znacząco między pacjentami młodymi a pacjentami w podeszłym wieku.¹⁵

W przypadku amlodypiny maksymalne stężenie w osoczu jest osiągane równie szybko niezależnie od wieku pacjenta. Jednak u pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się tendencję do obniżania się klirensu amlodypiny, co prowadzi do zwiększenia AUC i wydłużenia okresu półtrwania leku.¹⁶

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek farmakokinetyka składników leku Telam zmienia się następująco:

Telmisartan: U pacjentów z łagodną do umiarkowanej oraz z ciężką niewydolnością nerek obserwuje się dwukrotne zwiększenie stężenia telmisartanu w osoczu. Natomiast u chorych poddawanych hemodializie stężenia w osoczu są zmniejszone. Ze względu na wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99,5%), telmisartan nie może być skutecznie usunięty poprzez dializę. Okres półtrwania w fazie eliminacji pozostaje niezmieniony u chorych z zaburzoną czynnością nerek.¹⁷

Amlodypina: Niewydolność nerek nie wpływa w sposób istotny na farmakokinetykę amlodypiny.¹⁸

Zaburzenia czynności wątroby

Telmisartan: Badania farmakokinetyczne u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wykazały zwiększenie biodostępności bezwzględnej tego składnika do prawie 100%. Okres półtrwania telmisartanu w fazie eliminacji nie ulega zmianie u chorych z zaburzeniami czynności wątroby.¹⁹

Amlodypina: U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się obniżenie klirensu amlodypiny, co skutkuje znaczącym wzrostem AUC o około 40-60%.²⁰