Właściwości farmakokinetyczne
Sugammadeks

Parametry farmakokinetyczne sugammadeksu

Parametry farmakokinetyczne sugammadeksu przedstawiają całkowitą sumę stężenia sugammadeksu związanego i niezwiązanego w kompleks. U pacjentów poddawanych znieczuleniu parametry farmakokinetyczne, takie jak klirens i objętość dystrybucji, są takie same zarówno dla sugammadeksu związanego, jak i niezwiązanego w kompleks.¹²

Dystrybucja

Objętość dystrybucji sugammadeksu w stanie stacjonarnym, obserwowana u dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek, wynosi w przybliżeniu 11 do 14 litrów. Wartość ta została wyznaczona na podstawie konwencjonalnej, nieprzedziałowej analizy farmakokinetyki.³ W badaniach in vitro wykazano, że ani sugammadeks, ani kompleks sugammadeksu i rokuronium nie wiążą się z białkami osocza lub erytrocytami, co potwierdzono przy użyciu osocza i pełnej krwi pochodzącej od mężczyzn.⁴

Sugammadeks wykazuje kinetykę liniową w zakresie dawek od 1 do 16 mg/kg masy ciała (mc.), gdy podawany jest jako bolus dożylny.⁵ Ta właściwość wskazuje na przewidywalny wzrost stężenia leku w zależności od podanej dawki, co jest istotne przy określaniu odpowiedniej dawki w kontekście klinicznym.

Metabolizm

W badaniach przedklinicznych i klinicznych nie zaobserwowano żadnych metabolitów sugammadeksu. Jedyną drogą eliminacji leku jest wydalanie niezmienionego produktu przez nerki.⁶ Brak metabolizmu sugammadeksu w organizmie upraszcza interpretację jego farmakokinetyki i zmniejsza ryzyko interakcji metabolicznych z innymi lekami.

Eliminacja

Okres półtrwania sugammadeksu w fazie eliminacji (t_1/2) u dorosłych znieczulonych pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynosi około 2 godziny, a szacunkowy klirens w osoczu wynosi około 88 mL/min.⁷ Badanie nad bilansem masowym wykazało, że ponad 90% dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin. Z całkowitej dawki 96% jest wydalane z moczem, a przynajmniej 95% z tej wartości stanowi sugammadeks w postaci niezmienionej. ^{90% dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin. 96% dawki jest wydalane z moczem, a przynajmniej 95% z tej wartości stanowi sugammadeks w postaci niezmienionej.”>8}

Wydalanie z kałem lub z wydychanym powietrzem stanowi mniej niż 0,02% dawki, co wskazuje na minimalny udział innych dróg eliminacji.⁹ Warto zaznaczyć, że podanie sugammadeksu zdrowym ochotnikom było związane ze zwiększoną eliminacją kompleksu z rokuronium przez nerki.¹⁰

Szczególne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności nerek a wiek

Farmakokinetyka sugammadeksu jest istotnie zmieniona u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. W badaniu porównującym pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek z pacjentami z prawidłową czynnością nerek, stężenie sugammadeksu w osoczu było podobne w ciągu pierwszej godziny po podaniu dawki produktu, a potem szybciej obniżało się w grupie kontrolnej.¹¹

Stwierdzono wydłużenie czasu całkowitej ekspozycji na sugammadeks, prowadzące do ekspozycji 17-krotnie większej u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Małe stężenia sugammadeksu są wykrywalne przez co najmniej 48 godzin po jego podaniu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.¹²

W drugim badaniu porównującym pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek z pacjentami z prawidłową czynnością nerek wykazano, że klirens sugammadeksu stopniowo zmniejszał się, a okres t_1/2 stopniowo wydłużał się wraz z pogarszającą się czynnością nerek.¹³ Ekspozycja była dwukrotnie większa u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek i pięciokrotnie większa u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.¹⁴ Co istotne, stężenia sugammadeksu w osoczu były niewykrywalne po 7 dniach po przyjęciu dawki u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.¹⁵

Tabela parametrów farmakokinetycznych

Poniższa tabela przedstawia szczegółowe podsumowanie parametrów farmakokinetycznych sugammadeksu według wieku i czynności nerek:

Wartości w nawiasach przedstawiają współczynnik zmienności (CV%).¹⁶¹⁷

Płeć

W badaniach farmakokinetycznych nie zaobserwowano różnic w parametrach farmakokinetycznych sugammadeksu w zależności od płci.¹⁸ Oznacza to, że dawkowanie leku może być takie samo u pacjentów obu płci, bez konieczności modyfikacji ze względu na różnice płciowe.

Rasa

W badaniu z udziałem zdrowych uczestników rasy kaukaskiej i pochodzenia japońskiego nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic odnośnie parametrów farmakokinetycznych sugammadeksu.¹⁹ Ograniczone dane nie wskazują również na istnienie różnic w parametrach farmakokinetycznych u osób pochodzenia afrykańskiego lub afroamerykańskiego.²⁰ Te dane sugerują, że dawkowanie sugammadeksu może być jednakowe dla pacjentów różnych ras.

Masa ciała

Populacyjna analiza farmakokinetyczna z udziałem pacjentów dorosłych i pacjentów w podeszłym wieku nie wykazała klinicznie istotnego związku klirensu i objętości dystrybucji z masą ciała.²¹ Oznacza to, że podstawowe parametry farmakokinetyczne leku są relatywnie niezależne od masy ciała pacjenta w standardowych warunkach klinicznych.

Otyłość

W jednym z badań klinicznych z udziałem pacjentów z chorobliwą otyłością sugammadeks w dawce 2 mg/kg mc. oraz 4 mg/kg mc. podawano w zależności od rzeczywistej masy ciała (n=76) lub idealnej masy ciała (n=74).²² Ekspozycja na sugammadeks zwiększała się w sposób liniowy i zależny od dawki po podaniu zgodnie z rzeczywistą masą ciała lub idealną masą ciała.²³

Co istotne, nie stwierdzono istotnych klinicznie różnic pod względem parametrów farmakokinetycznych pomiędzy pacjentami z chorobliwą otyłością a populacją ogólną.²⁴ Dane te sugerują, że standardowe dawkowanie sugammadeksu oparte na całkowitej masie ciała może być stosowane również u pacjentów otyłych, bez konieczności specjalnego dostosowania dawki.