Właściwości farmakokinetyczne sugammadeksu

Przedstawione poniżej parametry farmakokinetyczne sugammadeksu odnoszą się do całkowitej sumy stężeń sugammadeksu zarówno w formie związanej, jak i niezwiązanej w kompleks. Warto zaznaczyć, że u pacjentów poddawanych znieczuleniu, parametry farmakokinetyczne takie jak klirens i objętość dystrybucji pozostają takie same dla obu form sugammadeksu – związanej i niezwiązanej w kompleks.¹

Dystrybucja

Objętość dystrybucji sugammadeksu w stanie stacjonarnym u dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynosi w przybliżeniu 11-14 litrów, co ustalono na podstawie konwencjonalnej, nieprzedziałowej analizy farmakokinetycznej. Istotnym aspektem jest brak wiązania z białkami osocza lub erytrocytami zarówno samego sugammadeksu, jak i kompleksu sugammadeksu z rokuronium, co zostało potwierdzone badaniami in vitro na osoczu i pełnej krwi pochodzenia męskiego. Sugammadeks charakteryzuje się kinetyką liniową w zakresie dawek od 1 do 16 mg/kg masy ciała, gdy podawany jest w formie bolusa dożylnego.²

Metabolizm

Zarówno badania przedkliniczne, jak i kliniczne nie wykazały obecności żadnych metabolitów sugammadeksu w organizmie. Jedyną drogą eliminacji leku jest wydalanie niezmienionej substancji przez nerki.³

Eliminacja

Okres półtrwania sugammadeksu w fazie eliminacji (t½) u dorosłych znieczulonych pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynosi około 2 godziny, przy szacunkowym klirensie osoczowym na poziomie około 88 mL/min. Badania bilansu masowego wykazały, że ponad 90% podanej dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin. Zdecydowana większość, bo aż 96% dawki, jest eliminowana z moczem, przy czym przynajmniej 95% tej ilości stanowi sugammadeks w formie niezmienionej. Minimalna część dawki wydalana jest z kałem lub z wydychanym powietrzem (mniej niż 0,02% dawki). Istotne jest również to, że podanie sugammadeksu zdrowym ochotnikom zwiększa eliminację kompleksu z rokuronium przez nerki. ^{90% dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin. 96% dawki jest wydalane z moczem, a przynajmniej 95% z tej wartości stanowi sugammadeks w postaci niezmienionej. Wydalanie z kałem lub z wydychanym powietrzem stanowi mniej niż 0,02% dawki. Podanie sugammadeksu zdrowym ochotnikom było związane ze zwiększoną eliminacją kompleksu z rokuronium przez nerki.”>4}

Parametry farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności nerek a wiek

W przeprowadzonych badaniach farmakokinetycznych porównujących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek z pacjentami o prawidłowej funkcji nerek, zaobserwowano, że stężenie sugammadeksu w osoczu utrzymywało się na podobnym poziomie w pierwszej godzinie po podaniu. Następnie stężenie to szybciej obniżało się w grupie kontrolnej. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek stwierdzono znacząco wydłużony czas całkowitej ekspozycji na sugammadeks, prowadzący do 17-krotnie większej ekspozycji w porównaniu z grupą kontrolną. Ponadto, u tych pacjentów niewielkie stężenia sugammadeksu pozostawały wykrywalne przez co najmniej 48 godzin po podaniu.⁵

Drugie badanie, porównujące pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek z pacjentami o prawidłowej funkcji nerek, wykazało, że klirens sugammadeksu stopniowo zmniejszał się, a okres półtrwania (t½) systematycznie wydłużał wraz z pogarszającą się czynnością nerek. Ekspozycja na lek była dwukrotnie większa u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek i aż pięciokrotnie większa u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek stężenia sugammadeksu w osoczu stawały się niewykrywalne dopiero po 7 dniach od przyjęcia dawki.⁶

Poniższa tabela przedstawia szczegółowe parametry farmakokinetyczne sugammadeksu w zależności od wieku i czynności nerek:

Wpływ płci

W przeprowadzonych badaniach nie zaobserwowano istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych sugammadeksu w zależności od płci.⁷

Różnice etniczne

Badania przeprowadzone z udziałem zdrowych uczestników rasy kaukaskiej i osób pochodzenia japońskiego nie wykazały klinicznie istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych sugammadeksu. Dostępne, aczkolwiek ograniczone dane nie wskazują również na istnienie różnic w parametrach farmakokinetycznych u osób pochodzenia afrykańskiego lub afroamerykańskiego.⁸

Wpływ masy ciała

Populacyjna analiza farmakokinetyczna obejmująca pacjentów dorosłych oraz osoby w podeszłym wieku nie wykazała klinicznie istotnego związku pomiędzy klirensem i objętością dystrybucji a masą ciała.⁹

Otyłość

W badaniu klinicznym z udziałem pacjentów z otyłością olbrzymią, sugammadeks podawano w dawce 2 mg/kg masy ciała oraz 4 mg/kg masy ciała, kalkulując dawkowanie albo według rzeczywistej masy ciała (n=76), albo według idealnej masy ciała (n=74). Wykazano, że ekspozycja na sugammadeks zwiększała się w sposób liniowy i proporcjonalny do dawki, niezależnie od tego, czy dawkę obliczano na podstawie rzeczywistej czy idealnej masy ciała. Co istotne, nie stwierdzono klinicznie znaczących różnic w parametrach farmakokinetycznych między pacjentami z otyłością olbrzymią a populacją ogólną.¹⁰