Dawkowanie i sposób podawania leku Fraxiparine

Fraxiparine zawierający nadroparynę wapniową (Nadroparinum calcicum) to lek z grupy heparyn drobnocząsteczkowych (LMWH), który stosuje się w profilaktyce i leczeniu stanów zakrzepowo-zatorowych. Lek dostępny jest w formie roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawkach o różnych stężeniach: 2 850 j.m. AXa/0,3 ml, 3 800 j.m. AXa/0,4 ml, 5 700 j.m. AXa/0,6 ml, 7 600 j.m. AXa/0,8 ml oraz 9 500 j.m. AXa/1 ml.¹

Należy zwrócić szczególną uwagę, że różne produkty heparyn drobnocząsteczkowych nie muszą być równoważne z powodu różnic w ich aktywności biologicznej, dlatego ważne jest przestrzeganie specyficznych instrukcji dotyczących dawkowania dla każdej z nich.²

Drogi podania i technika wstrzyknięcia

Fraxiparine można podawać podskórnie lub dożylnie, przy czym większość wskazań wymaga podania podskórnego. Ampułko-strzykawki wyposażone są w podziałkę ułatwiającą podawanie odpowiednich dawek, co jest szczególnie istotne przy dostosowywaniu dawki do masy ciała pacjenta.³

Przy wstrzyknięciu podskórnym zaleca się wybór ściany przednio-bocznej brzucha, naprzemiennie po prawej lub lewej stronie. Alternatywnym miejscem wstrzyknięcia może być udo. Technika wstrzyknięcia wymaga uchwycenia fałdu skóry kciukiem i palcem wskazującym, a następnie prostopadłego wprowadzenia igły w ten fałd. Fałd skóry należy trzymać przez cały czas wstrzykiwania leku.⁴

Wskazania i schematy dawkowania

Profilaktyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej

Zabieg chirurgiczny (nieortopedyczny): Fraxiparine należy podawać podskórnie raz na dobę w dawce 0,3 ml (2 850 j.m. anty-Xa). Pierwszą dawkę podaje się 2-4 godzin przed zabiegiem. Leczenie profilaktyczne należy prowadzić przez minimum 7 dni i utrzymywać do czasu uruchomienia pacjenta.⁵

Ortopedyczny zabieg chirurgiczny: Pierwszą dawkę podaje się 12 godzin przed zabiegiem, drugą 12 godzin po jego zakończeniu. Dawkę ustala się w oparciu o masę ciała pacjenta według przelicznika 38 j.m. anty-Xa/kg mc., który od czwartego dnia po zabiegu zwiększa się o 50%. Leczenie powinno trwać co najmniej 10 dni lub do czasu ustąpienia ryzyka i uruchomienia pacjenta.⁶

Pacjenci niepoddawani zabiegom chirurgicznym z wysokim ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych: Fraxiparine podaje się podskórnie raz na dobę w dawce dostosowanej do masy ciała. Czas trwania profilaktyki zależy od oceny ryzyka incydentu zakrzepowo-zatorowego.⁷

Zapobieganie wykrzepianiu podczas hemodializy

Dawkowanie należy ustalać indywidualnie dla każdego pacjenta, uwzględniając warunki techniczne hemodializy. Fraxiparine podaje się w jednorazowej dawce do linii tętniczej zestawu hemodializacyjnego na początku zabiegu.⁸

U pacjentów bez zwiększonego ryzyka krwawienia dawkę początkową ustala się według masy ciała:

U pacjentów ze zwiększonym ryzykiem krwawienia dawkę ustaloną według masy ciała należy zmniejszyć o połowę. Przy zabiegach trwających dłużej niż 4 godziny można rozważyć podanie dodatkowej, mniejszej dawki w trakcie zabiegu. Dawki podawane przy kolejnych dializach powinny być dostosowane w oparciu o wynik uzyskany po zastosowaniu leku podczas poprzedniego zabiegu.⁹

Leczenie zakrzepicy żył głębokich z lub bez zatorowości płucnej

Fraxiparine podaje się podskórnie dwa razy na dobę (co 12 godzin) przez okres około 10 dni. Dawkę ustala się według masy ciała pacjenta w oparciu o przelicznik 86 j.m. anty-Xa/kg mc.¹⁰

Jednocześnie należy rozpocząć leczenie doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, jeśli nie są one przeciwwskazane. Leczenia Fraxiparine nie należy przerywać do momentu uzyskania pożądanych wartości Międzynarodowego Współczynnika Znormalizowanego (INR).¹¹

Leczenie niestabilnej dławicy piersiowej i zawału mięśnia sercowego bez załamka Q

Fraxiparine podaje się dwa razy na dobę (co 12 godzin) podskórnie w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym w dawce do 325 mg na dobę. Leczenie trwa zwykle 6 dni. Pierwszą dawkę należy podać we wstrzyknięciu dożylnym (bolus), a kolejne dawki podskórnie. Dawkę ustala się na podstawie masy ciała pacjenta, według przelicznika 86 j.m. anty-Xa/kg mc.¹²

U pacjentów z masą ciała poniżej 50 kg należy stosować dawkę 0,4 ml. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 1 ml.¹³

Szczególne grupy pacjentów

Dzieci i młodzież

Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność nadroparyny wapniowej u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone.¹⁴

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku należy uwzględnić możliwość zaburzenia czynności nerek. Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić czynność nerek i odpowiednio dostosować dawkę.¹⁵

Zaburzenie czynności nerek

Profilaktyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej:

• U pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny ≥ 50 ml/min) nie jest wymagane zmniejszenie dawki.¹⁶
• U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny ≥ 30 ml/min i < 50 ml/min) całkowity wpływ nadroparyny wapniowej na organizm jest większy, co zwiększa ryzyko zaburzeń zakrzepowo-zatorowych i krwawienia. Lekarz prowadzący może zdecydować o zmniejszeniu dawki o 25-33% po indywidualnej ocenie czynników ryzyka.¹⁷
• U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) dawkę należy zmniejszyć o 25-33%.¹⁸

Leczenie żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, niestabilnej dławicy piersiowej i zawału mięśnia sercowego bez załamka Q:

• U pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny ≥ 50 ml/min) nie jest wymagane zmniejszenie dawki.¹⁹
• U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny ≥ 30 ml/min i < 50 ml/min) lekarz prowadzący może zdecydować o zmniejszeniu dawki o 25-33% po indywidualnej ocenie czynników ryzyka zakrzepowo-zatorowych i krwawienia.²⁰
• U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) nadroparyna wapniowa jest przeciwwskazana.²¹